Czy zdarza Wam się rozmawiać z Bogiem ? - Netkobiety.pl

Moja koleżanka z Nim rozmawia. Wie także mniej więcej czego on oczekuje, czy jest z niej zadowolony, czy w najbliższej przyłości będzie miała "schody" czy będzie spokój. I to rzeczywiście sie sprawdza, bo rozmawiała z Nim także o mnie. ja raz miała "spotkanie 3 stopnia" i było niesamowicie, ale niestety nie mam daru rozmowy z Nim. A szkoda.A na marginesie, do kościoła nie chodzę, nie modlę się codziennie, ale rozmawiam z nim swoim językiem i wtedy kiedy i gdzie czuję taką potrzebę

O jaki fajny wątek to lubię:)
Modlitwa to rozmowa z Bogiem. To, że ja mówię to jedno, a drugie jest to, że On może do mnie mówić i mówi. Z doświadczenia wiem, że czasem muszę się na takiej modlitwie "przymknąć:, żeby móc Go usłyszeć..Ale jak usłyszeć? Brzmi trochę jak jakiś slogan..Boga można słyszeć. Jeśli jest On duchem, to słyszysz Go duchowo, w głębi serca. Przecież sam nawet powiedział:"Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną. "Ap3;20. W moim życiu, gdy czuję, że Bóg mówi, jest to różnie, czasem rozmawiam z jakąś osobą  i czasem ktoś powie zdanie lub dwa, które słyszę jakoś "wyraźniej", słysząc to wiem jednoczenie, że te słowa mogą być od Boga dla mnie w celu pokierowania, dania znaku, gdzie dalej podążać, co zrobić. Bóg mówi przez Pismo Święte, otwieram je i czytam, czasem bywa tak, że czytając jakiś fragment mocno utożsamiam się z tymi słowami, czytając np ewangelię widzę jednocześnie swoje życie i postępowanie i konfrontuje mnie to Słowo z tym, jak to jest w moim życiu z wiarą naprawdę.

Rozmowa z Bogiem,to potrzeba naszej duszy,serca.Często dostajemy wskazówki,jak lepiej,pełniej żyć.

Oczywiście,że tak.Oczy i uszy -otwarte wciąż...

Uważam Tamaro, że to żaden wstyd rozmawiać z Bogiem. Każdy robi to na swój sposób i każdy inaczej. Niektórzy na pokaz. Ja się nie obnoszę ze swoją pobożnością, ale się nie wstydzę swojej pobożności.
Przykro, że twoja teściowa tak podchodzi do choroby. Nigdy nie wiadomo co ją może  spotkać.

Ja baaaardzo lubie rozmawiać z Bogiem. I robię to każdego dnia. To taka osobista relacja. Nie znoszę wyrytych na blachę formułek i myślę sobie, że Bóg też musi mieć ich dość;D W końcu w modlitwie chce nas, a nie recytowania wierszy.

april, zgadzam się:) Choć mi to słuchanie gorzej idzie;P Najczęściej jest to mój monolog, niestety;/

A ja też sobie wiele razy rozmawiam z Bogiem w myślach.I wcale sie tego nie wstydzę.Wiem,że on jest ze mną i mnie nie potępia.A gdy zdarzają się przykrości i te trudne momenty w moim życiu to też nie obwiniam Boga,bo uważam,że Bóg zsyła nam tyle na ile jesteśmy wstanie znieść i unieść ten swój krzyż.Rozmawiam też z rodzicami gdy idę na cmentarz.Rozmawiam z nimi i proszę,żeby opiekowali się moją rodziną.Dla niektorych osób to wszystko może wydawac się dziwne ale każdy jest inny,więc się tym nie przejmuję.

I ja prowadzę taki dialog.

Moje rozmowy z Bogiem mają miejsce zawsze wtedy, gdy czegoś się boję. Wiadomo: jak trwoga to do Boga. Często proszę i dziękuję. Zdarza mi się też płakać z rozpaczy i żądać odpowiedzi dlaczego tak musiało być. No i....... dużo obiecuję...

Black_Shaggy, to forum z racji nazwy jest przeznaczone dla kobiet. Jednakże do naszego grona przyłączyło się również paru panów. Nie są dyskryminowani z racji płci Męski pogląd dla wielu netkobiet okazał się niezwykle cenny.

Muszę przyznać, że z obiecywaniem mam duży problem...
Przeważnie deklaruję regularne chodzenie do kościoła. Nie przepadam za mszami prowadzonymi przez mojego księdza. Mój duszpasterz kpi z parafian, ironicznie odnosi się do niektórych zachowań, wychwala pod niebiosa hojnych darczyńców, i prosi o kasę na kolejne olbrzymie inwestycje. Na kazaniu zwykle się wyłączam i po prostu go nie słucham. Wolałabym chodzić na mszę nie z musu, jak do tej pory, ale z chęci uczestniczenia w niej. Dlatego nie udaje mi się dotrzymać obietnic....

ja "gadam z Bogiem" jak z najlepszym kolegą, przyjacielem. Tylko on jest zawsze ze mną.

w myślach też coś tam gadam do Boga.. A Bóg zawsze jest przy każdym

Nie każdy wierzący musi koniecznie chodzić na mszę regularnie co niedziela i częściej. Wystarczy, że wierzy, przyjmuje księdza w domu, wyspowiada się jak ma potrzebę. Bez sensu chodzić co niedziela do koscioła z przymusu i krecić się w ławce, gadać i usypiać...

Też tego nie nawidzę bo wiem że oni tylko po kasę wpadają. Ale mieszkam na wiosce i zaraz ploty by były że ta nie przyjęła i że nie wierzy. Może w miastach jest inaczej ale na wsi są straszne dewoty którym nie wytłumaczy nic ;/ one mało nie wywalą się tak wyglądają tego księdza. Dla mnie to jest tylko śmieszne ;/ Nie wiem jak u was ale u nas dają jakieś karteczki do spowiedzi i trzeba je oddać bo potem można mieć komplikacje i mogą do ślubu nie dopuścić jak się tych pierniczonych kartek nie odda.. U was też to wymyslili ?

A dla mnie uczestnictwo w mszy to taka psychoterapia. Zawsze mam czas na ułożenie sobie w głowie pewnych spraw i wyciszenie się. To fakt, że ja chodzę na msze studenckie prowadzone przez młodych ludzi i super duszpasterzy, którzy się starają.
A tak w ogóle to jak mi się zdarzy nie pójść do kościoła w niedzielę i nie mieć błogosławieństwa na cały tydzień to mam wrażenie, że cały tydzień jest jakiś nie taki.

Księża są różni. Są tacy, którzy pociągają do Boga i tacy, którzy odpychają, odstraszają od Koscioła. Ach... Nie chcę ich krytykować. Lepiej modlić się za tych, którzy są "odstraszakami", bo oni NA PRAWDĘ potrzebują modlitwy i to takiej "atomowej". Co do Mszy Św., tej niedzielnej. Czy jest sens chodzić do kościoła co niedzielę? Dla kogoś, kto przychodzi DO księdza, BO na tacę "trzeba" dać, to jasne, że nie ma sensu, ale ten kto wierzy w ŻYWĄ obecność Jezusa i z Niego czerpie siły i DLA Niego przychodzi coniedzielna Msza św. (i w tyg.) ma wieeeelki sens...

No i myślę - jestem tego pewna - że do rozmowy z Bogiem nie potrzeba żadnego szczególengo daru. ON chce z nami rozmawiać, uczestniczyć w naszym życiu, więc każdego wyposażył w odpowiednie "narzędzia", żeby z Nim rozmawiać Pozdrawiam!