Grupa Wsparcia Związków Na Odległość !! - Netkobiety.pl

na pewno łatwo nie jest!

to i ja się zgłaszam ! choć w tej chwili jestesmy razem- jednak choć coś zaplanujemy musimy sie liczyć z tym że z godziny na godzinę musi spakować walizki i wyjechać. takie jest zycie z wojskowym! na szczęscie w obecnej chwili próbuje sie jakoś migać- i na razie jest z nami! ale jak długo?!

jestem tak jak już wiadomo w związku na odległość od roku czasu we wtorek mamy rocznice pierwszą którą spędzimy osobno. jakoś tak wyszło
na tę chwilę wszystko idzie nam pod górę. poroniłam ciąże, ktoś trzeci intrygami chciał nas zniszczyć, wydłużył się czas jazdy naszego pociągu przez roboty kolejowe przez co nie możemy jeździć do siebie częściej. no coś okropnego, mimo to jesteśmy razem ..... nikt tak jak on mnie nie wkurza i nikt tak jak ja nie wkurza jego kochamy się i wzmacniamy nie wiem czemu tak się dzieje u nas nie wiem też ile to jeszcze będzie trwało i ile dam jeszcze radę wytrzymać. momentami mam takie złe dni że tylko siedzę i płaczę. ehh ja nie lubię być sama lubię z kimś dzielić dni, cieszyć się wszystkim, kłócić się i godzić, każdy jest inny i czego innego potrzebuje.

1. boje się tego że będziemy się kłócić o wszystko nawet za to że on np nie zbierze skarpet z podłogi ale chęć bycia przy nim jest silniejsza.
2. znać sie napewno nie znamy na wylot bo ludzie poznają się całe życie, ale mamy takie same charaktery i znamy swoje potrzeby i humorki.
3. boję się jak diabli, ale wolę myśleć pozytywnie, serce mi mówi że to jest to
4. o to się tak nie martwię ale wiem że będzie mi trudno znaleść pracę aby mi pozwalali jechać do domu na studia co 2 tyg ....

Hej   Nie wiem czy mogę do Was dołączyć, bo mój związek na odległość już się zakończył- w sensie, że mieszkamy już ze sobą, ale chciałabym zobaczyć jak Wy na to patrzycie i może sama też coś dorzucę od siebie
Może także zacznę od odpowiedzi na pytania:) :
1. Po zamieszkaniu razem wiele się zmieniło. Pierwsze i najważniejsze: zaczęliśmy się kłócić o duperele. Zaczęło się takie "przyziemne" życie, gdzie ważne są umyte naczynia, opuszczona klapa w łazience i kwestie dotyczące np. sprzątania. Przyznam, że nauczyłam mojego faceta wiele rzeczy, których sam nie wyniósł z domu. Jak to facet- miał podane wszystko pod nos przez mamę, więc np. obranie ziemniaka to była abstrakcja dla niego. na szczęście udało mi się go "podszkolić" w wielu kwestiach i teraz sam zrobi sobie obiad, choć na początku czekał na mnie. Ale są i plusy, które przysłaniają to, co złe. Moment, kiedy przychodzi z zajęć, jest przeze mnie bardzo oczekiwany Świadomość, że mnie przytuli i da buzi pozwala mi przeżyć cały dzień na uczelni:)
2. Ja mojego W. poznałam przez portal randkowy, potem były smsy, gg i skype. Znaliśmy się jednak bardzo dogłębnie. Chyba każde z nas czuło podświadomie, że to poważna sprawa i nie okłamywało drugiego. I to była postawa naszego związku.
3. Moim zdaniem trzeba troszkę pożyć ze sobą tak "namacalnie", by potem nie zamęczać się myślami odnośnie jego wad- "Czy taki będzie, jak będzie..?" Pewnie, że obawy będą zawsze, ale warto je eliminować

życzę Wam dużo wytrwałości Kobietki, ja kiedy wspominam rok, gdy dzieliło nas 300 km i widzieliśmy się raz na miesiąc lub dwa, mam ciarki na skórze.. Nie wiem jak długo bym jeszcze wytrzymała, gdyby nie jego przeprowadzka do mnie.

a co myślicie o parach z pod tego samego znaku zodiaku ?? ja i mój facet to dwa barany rasowe barany uparte...... i tego właśnie się boje .....

dziewczyny mam kryzys !!!!!!!
pokłóciłam się z moim znów. o taką duperelę że masakra a on znów wmówił mi że to moja wina i że jak on to mówi "ryje mu głowę".
zastanawiam się jak by to było gdybyśmy mieszkali ze sobą, myślę czy to dobry pomysł w ogóle teraz skoro nawet dogadać się nie możemy ;(( chce mi się płakać bo starałam się mu wytłumaczyć co i jak o co mi chodzi a to jak grochem o ścianę, rozmawiał ze mną olewatorsko. w pewnym momencie powiedziałam "chyba nie mamy o czym rozmawiać" i rozłączyłam się bo się zdenerwowałam że tak mnie traktuje i do tej pory się nie odzywa ;((( boże

o taką głupotę że szok już nawet sama nie pamiętam a potem poszło to jeszcze dalej. powiedziałam mu że nie czuje aby tęsknił i się starał abyśmy byli razem. że potrzebuje z nim rozmawiać bo tęsknie  i jest mi ciężko. po prostu zaczął się potem czepiać wszystkiego że wmawiam mu czegoś czego nie ma. na prawdę już tracę siły do niego. boli mnie to że on już do mnie nie pisze tak często a mi brak tego jest !! mówię mu co myślę a on nawet nie umie tego docenić i jakoś ze mną rozmawiać nie wiem to wszystko takie głupie jest !!! ;((( chce mi się płakać

Szirina wiesz jacy są faceci, dla nich tęsknota, brak drugiej osoby nie jest tak widoczna. ja też tak mam że jak  R dzwoni to potrafię mu nawrzucać za nic, ale po prostu tęsknię i w taki beznadziejny sposób to okazuję. wiesz jesteście ze sobą prawie rok, więc to pewnie nic poważnego ta kłótnia, i na pewno takich spięć będą jeszcze miliony, ważne żeby umieć je kontrolować bo wiadomo że w związku na odległość trudno o spotkanie i pozostaje sms lub tel. powinnaś się wziąć w garść i tyle

szirina lepiej odpuść i nie gadaj mu nic ja miałam tak podobnie. tez czasem czegos w sms nie dostane od niego, tez tęsknie itp ale gadanie mu o tym nie da nic, tylko pogorszy, wziełam sie teraz na sposób, że wynajduje sobie zajęcia jak on jest w pracy i sama czekam na znak od niego na smska jak pierwszy napisze. kiedyś było inaczej ciagle pisał itp teraz rzadko, nawet na jutrzejsza rocznicę tak jakos nie czuje by sie cieszył, nawet mu sama pierwsza pisałam, że mam urodzinki niedługo a dawniej to juz sam chyba z tydzien czy 2 o nich wspominał a teraz jak temat zaczynam to, że super i tyle, wiem,że ma tam duzo na głowie, nauka i praca i inne więc tez sie soba zajmuję i czekam na niego mi to pomaga i jak na razie nie pieklimi sie o byle co zwłaszcza ja zawsze zaczynałam a wiem, ze jak razem zamieszkamy to bedzie o wiele lepiej bo bedę go miała przy sobie i bede widziec o zajęty o zasmucony i od razu widac co robic, a tak na odległość to mozemy tylko pytać lub sie domyslać więc jakos sie przeproście i potem wyluzuj daj jemu "odetchnąć". Nie warto pisac, zapominasz o tym i o tym a czemu tego nie zrobileś itp. nie warto wiem to sama po sobie trzeba zapomnieć że kiedys było "lepiej" wiecej nic nie trwa wiecznie... a szkoda wiem, że tego ci brakuje tego chcesz bo tez jestem kobieta i to wazne dla mnie nawet myslę ze czasem przesadzam he he ale widcznie tak już maja kobietki

wiem, że to trudne ale musisz ochłonąć i jakos o nim tak ciaglę tęskniąco nie myśleć, miałam podobnie i to wyniszcza i złe wpływa na związek, czekaj na jego sms itp. weź się w garść musisz się zmienić jeśli Ci zależy na tym związku, myśl o spotkaniu jak to bedzie i o tym milym co było w waszym związku i zmień się jak tylko sie pogodzicie. Czytaj ksiązki ja jak mam dołek założyłam sobie zeszyt i pisze w nim kreślę i wyżywam sie he he w ostateczności i pomogło mi to i teraz lezy taki zakurzony i jest ok jestem lepsza inną osobą i nie marudzę już mojemu fakt faktem on jeszcze tego nie widzi (bo napisał mi że mam focha, a ja wcale źle nie chciałam to sie rozpłakałam bo naprawdę długo byłam grzeczna bo znów te glupie smski i nieporozumienie mielismy, ale mnie przeprosił i jest ok) ale jestem dobrej myśli, nie mówie że mi źle i że tęsknię (co jest trudne ale jakos radę daję bo zawziełam sie i daje radę) bo zależy mi na nim.

wiem o tym że muszę coś zrobić. yvette masz rację oparłam cały świat na nim, ciągle myślę o nim i o tej tęsknocie. teraz on pisze do mnie że rozmawiam z nim tak jakbym miała już w nas "wy...ane" gdzie wiadomo że tak nie jest ale taka postawa pozwala mi tylko jakoś przeżyć. mamy rozmawiać wieczorem o tym aby razem ustalić jakieś zasady bo tak to się rozstaniemy i oboje zdajemy sobie z tego sprawę.  powiedział mi że nie chce się rozstawać bo mnie kocha ale jak dalej tak będziemy się kłócić to samo się rozleci. kiedy przyznałam mu rację oburzył się nie wiem czemu chyba czekał aż powiem "nie kochanie postaram się wszystko zmienić nie zostawiaj mnie" ale my RAZEM ponosimy odpowiedzialność za te kłótnie !!!! bo ja sama się nie kłócę tylko z nim tak ?
oboje uparci, czuję że straciłam pozycję mocną w tym związku po tym jak to ja naprawdę dawałam czadu ze swoimi jazdami. muszę ją odzyskać, muszę przestać myśleć o tym że on jest daleko że go nie ma ........ ale jak ehh

masz świętą racje ...... czas do działania muszę być kobietą a nie dziewuszką płaczuszką !!!!

zapraszam w realu też taka jestem "stanowcza" szkoda tylko że nie wszyscy potrafią zrozumieć moje dobrych chęci.. poza tym prawda czasem boli.. i trudno ją zaakceptować, dlatego w zasadzie grono moich znajomych tak zmalało..

wiecie, związek na odległość potrafi dać w kość ale.. no właśnie skoro będąc dorosłą osobą decyduję się na taki rodzaj relacji to muszę ponosić też tego często negatywne konsekwencje, nie oznacza to jednak że trzeba się rozstawać! trochę myslenia i działania i będzie dobrze

a co do sprawy Sziriny to po prostu już nie mogę znieść tego że tak się męczy, bo wspieranie użalania się nie pomoże tak jak "zimny kubeł wody". mam nadzieję że nie będzie miała mi tego za złe, ale jeśli miałoby jej to pomóc w ustabilizowaniu sytuacji w związku to czemu nie

no w końcu coś się ruszyło oby Twój chłopak to zrozumiał.. trzymam kciuki i tak właśnie trzymaj! żyj dalej dopóki nie będziecie blisko siebie ale pamiętaj że on jest jednak że masz zadbać też o siebie

UDAŁO SIĘ !!  zrozumiał przeprosił mnie za swoje zachowanie ja jego za swoje i postawiliśmy sobie zasady. teraz to on się boi że go nie chce hehehe nie wiem czemu powiedziałam tylko że muszę zacząć dbać o siebie a nie tylko myśleć o tym że on jest tak daleko. zobaczymy jak to się potoczy dzięki za ostre otrzęsiny

Szirina trzymam kciuki.

noelle87 jak będę w rozterce to wiem do kogo już się zwrócić Racja czasem mocne słowa to najlepsza rzecz do zmotywowania.

Hmmm no a ja mam dziś rocznicę naszego pierwszego spotkania jest oddzielnie i daleko, ale jest dobrze, po pracy zazdzwonię do niego i sobie pogadamy zawsze coś. Rano ja zaczęłam temat rocznicy na szczęście podtrzymał rozmowę w smsach.

Wiecie co byłam dziś w bibliotece i wycziłam taką książkę Joanny Chmielewskiej "Jak wytrzymać z mężczyzną?" he he zaciekawił mnie tytuł i treść z tyłu na okładce : "mężczyźni zostali stworzeni dla kobiet (...) i Mężczyzna ideał... takie coś jednej kobiecie sie kiedys przyśniło i obudziwszy się wybuchnęła gorzkim i żałosnym szlochem. Opowiedziała sen przyjaciółkom. Też się popłakały." Czytała któraś z Was? Ciekawe czy tam cos fajnego będzie i da sie w życiu wykorzystać to zabieram sie do lekturki

przestraszył się spokojnie, nic na hop siup ale zastanów się czego chcesz, ryzyka związanego ze zmianą miejsca zamieszkania ale bycie razem i nierozłączność? czy też dalsze tkwienie w związku na odległość, stres, histeria, płacz ale mieszkanie w ciepłym gniazdku z rodzicami, praca i szkoła u siebie w mieście.

szczerze? nie mam pojęcia... to zależy jak wiele jestes w stanie poświęcić dla miłości.. wszystko albo nic...

a nie możesz kontynouwać szkoły u niego? albo zrobić przerwę w razie czego? jakis urlop dziekański czy jak to tam sie zwie? wow to super, że chce juz byście razem byli, nawet w pokoju ja bym zwariowała ze szczęscia hmmm fakt szkoła poważna sprawa nie wiem jak stoisz ale to trudna decyzja. Powodzenia. Pogadajcie na spokojnie i powiedz mu o szkole itp.

nie opłaca się kończyć szkoły tam skoro został już tylko rok, urlop nie wchodzi w grę rodzice się wściekną.
roku nie wytrzymamy skoro już przez pracę rzadko się widujemy i przez tęsknotę kłócimy ......
nie wiem co zrobić on bardzo mnie dopinguje w nauce mówi że nawet będzie w miarę możliwości woził mnie do domu do szkoły, jest dumny ze mnie że się uczę i nie pozwoli mi tego zawalić.
boję się tylko że będzie problem z pracą dla studentki dojeżdżającej

już tyle wytrzymacie.. to i jeszcze rok dacie radę!... nie ma co gdybać.... ja bym przeczekała! i tak jak Karmelka powiedziała... "dyplom jest na zawsze- facet nie!"

Szirina, myślę, że dziewczynom chodzi o to, że para, której uczucie jest silne jest w stanie jednak wiele rzeczy przetrwać. A to, co zabije miłość na odległość, z czasem wyjdzie na jaw też w tej miłości "codziennej".
Nie jestem zwolenniczką ryzyka w aż tak ważnych, życiowych sprawach. Albo najpierw znalazłabym pracę, którą mogłabym godzić z nauką albo zostałabym w swoim mieście. Może myślę tak dlatego, że kiedyś sama zaryzykowałam i nie wyjechałam na studia zagraniczne właśnie w imię miłości. Oczywiście, romantyczne było moje poświęcenie, ale związek i tak nie był tym "do grobowej deski". Rzecz jasna, nie było to stracone poświęcenie, bo nauczyłam się po drodze czegoś ważnego - z tym tylko, że nauczyło mnie, żeby w życiu nie gubić rozumu...

Cześć...Powiedzcie mi...Poznałam chłopaka przez Internet. Kiedy zeczęliśmy ze sobą gadać miał dziewczynę. Zaprzyjaźniliśmy się, złapaliśmy dobry kontakt, codziennie gadaliśmy na gg. On jest znad morza, a ja z centralnej Polski. Gdzieś w okolicach lutego jego dziewczyna z nim zerwała, nie układało się im. I jakoś się stało, że wyznaliśmy sobie miłość. Już wcześniej zaczynałam coś do niego czuć, a po pierwszym "kocham cię" po prostu oszalalam na jego punkcie. Jednak teraz...zastanawiam się czy to ma szansę przetrwać. On jest dość przystojnym chłopakiem (na dodatek starszym o 3 lata), doświadczonym. Nie wiem, czy mnie nie zdradzi...Czy taki związek jest dla niego wystarczający. On mówi szczerze, że taki związek nie jest dla niego pełnym spełnieniem, ale mówi również, że dla mnie warto się poświęcić, że z niecierpliwością czeka na to pierwsze spotkanie, gdy będzie mógł mnie wziąć w ramiona, pocałować i takie tam...Ale ja się zastanawiam...Czy to ma szansę? Pomóżcie...Wy na pewno spojrzycie na to wszystko z innej perspektywy niż ja...Z góry dziękuję za pomoc.

po pierwsze, jak możesz mówić "kocham" do kogoś kogo nigdy nie widziałaś?! dla mnie to nie pojęte.. nie znacie się w ogóle, bo internet to nie wszystko! można jakoś się poznać no ale żeby "kochać" kogoś z internetu to dla mnie już zbyt wiele.

czy macie szansę? szczerze? ja w to wątpię, ale życzę Ci żebym się myliła. dopóki się nie spotkacie nie powinnaś się aż tak angażować i zbyt wiele sobie obiecywać od tej relacji, bo rzeczywistość jest inna od sieciowej fikcji, mimo że wiem że można poznać kogoś w internecie i wiele forumowiczek już to udowodniło

no chyba że mas 13 lat i żyjesz dziecięcym zauroczeniem i umiesz wierzyć w to co Ci mówi ten chłopak. to ok. możesz wierzyć w "powodzenie" tego związku.

Zgodzę się z Noelle - wyznanie miłości komuś, kogo się nigdy nie widziało na oczy to moim zdaniem pewne nadużycie. "Zakochanie w osobowości" to w większości przypadków po prostu zauroczenie słowami, które ktoś mówi. Uwierz mi, że znam wielu facetów, którzy byli mistrzami słowa, a gdy przychodziło do czynów, nie byli dla mnie żadnym oparciem.

Nikt oczywiście nie odradza Ci utrzymywania z nim kontaktu, dlaczego nie? Natomiast powinnaś nabrać do tej znajomości pewnego dystansu. Czy jesteś gotowa na rozczarowanie, które to zakochanie może nieść ze sobą?
Po trosze rozumiem podejście tego chłopaka - mnie również wirtualny związek nie dawałby tego, czego potrzebuję - i nie mam na myśli tylko seksu. Natomiast bardzo młode kobiety dopiero uczą się, jakie same mają potrzeby i nie ma w tym nic złego, każda z nas kiedyś przez to przechodziła. Z tym tylko, że to wrażliwy okres i życzę każdej dziewczynie, żeby stał przy niej wówczas facet wiedzący, gdzie przebiegają granice.

20letni mężczyzna rzadko kiedy jest dojrzały. Wierzę, że może sprawiać wrażenie odpowiedzialnego i różniącego się od Twoich rówieśników - w Twoim wieku nawet 2, 3 lata potrafią diametralnie zmienić poglądy - natomiast "dojrzały" to duże słowo. Dla mnie dojrzały mężczyzna to taki, który umie budować związek, wypracowywać kompromis i brać odpowiedzialność za drugą osobę. Nie znam wielu takich, choć obracam się wśród mężczyzn starszych od Twojego ukochanego...

Podsumowując, ciesz się tą relacją, ale pamiętaj, że romantyzm w rodzaju "Zrobię dla Ciebie WSZYSTKO" mało komu wyszedł na zdrowie. A już na pewno nie jest rozsądny wtedy, kiedy we wszystko, co wiesz o tym mężczyźnie musisz... Wierzyć na słowo

Yvette...Ja wiem, że to może się komuś wydawać głupie, ja sama śmiałam się z dziewczyn, które zakochiwały się w kimś poznanym przez Internet. Ale to chodzi o coś innego. Piszesz, że "dojrzały" facet to taki, który umie budować związek, wypracowywać i brać odpowiedzialność za drugą osobę. I że powinien być oparciem itd. To co teraz powiem ktoś zapewne skwituje "Przez Internet to sobie można gadać". Ale chodzi o to, że on mi daje takie poczucie, że mam się do kogo zwrócić. Że mam właśnie to oparcie psychiczne w kimś. Ile razy nachodziły mnie w nocy złe myśli, jakiś głupi sen z którego budziłam się z krzykiem, a gdy tylko do niego dzwoniłam on mnie uspokajał, rozmawiał ze mną tak długo, dopóki nie zasnęłam z telefonem w dłoni. Miałam problemy, zawsze mi doradzał. Moja mama nie akceptuje tego. I zabroniła mi się z nim kontaktować. Powiedziała mu w dość niegrzeczny sposób, żeby zostawił mnie w spokoju. Ale on nie zrezygnował. Myślicie, że gdyby nie brał tego na poważnie to nadal by się starał? Męczył...Piszemy codziennie, praktycznie przez cały dzień...Starałby się, gdyby to była zabawa? Marnował pieniądze na pareset smsów w tygodniu i godziny rozmów telefonicznych? Nie wiem, może ja się mylę, może jestem zaślepiona, czy coś...Nie wiem, naprawdę...A co do różnicy 2, 3 lat...Owszem, zgadzam się, że przez te 2, czy 3 lata światopogląd może bardzo się zmienić...Ale on sam jest był bardzo zdzwiony moim wiekiem. Miał wrażenie, że rozmawia z kimś w swoim wieku, może starszym...Nie jestem jedną z tych rozwydrzonych nastolatek...Nie jestem stereotypem nastolatki XXI wieku. No, może tylko jeśli chodzi o miłość...ale to się chyba nigdy nie zmieni.

Bliźniaczka22...Jej...Wielkie dzięki :* Naprawdę bardzo mi pomogłaś! Jak tak czytałam Twoje słowa to dostałam kolejnego zastrzyku energii i nadzieii w to, co staramy się stworzyć. Uważam tak samo jak ty. Dzięki temu, że na początku mogliśmy tylko rozmawiać, poznałam go lepiej. Pisać jest łatwiej niż mówić, więc poznałam jego sekrety i myśli, o których nigdy nie powiedział by w twarz. Pokochałam go za jego poglądy, za podejście do życia...za wspólne poczucie humoru i jego opiekuńczość. Potem doszły zdjęcia...mogłam połączyć jego wspaniały charakter z wyglądem, który dla mnie jest po prostu cudowny! Mam nadzieję, że on nie rozczaruje się na spotkaniu ze mną...Naprawdę bardzo, bardzo Ci dziękuję :* A właśnie, nie wiektoś może jak wyleczyć na odległość chłopaka z kompleksów??? Bo mimo jego cudownego (dla mnie) wyglądu, on uważa się za paskudę...A ja nie wiem co z tym zrobić!

wiecie co dziewczyny.. dla mnie po prostu coś takiego jest no jakby to powiedzieć dziwne, ok, można sobie pisać, dzwonić, ale nie widząc się w normalnych życiowych sytuacjach nie można mówić o czyjejś prawdziwości... życzę Wam obu jak najlepiej, tyle że uważam że trzeba naprawdę zachować zdrowy rozsądek i umieć racjonalnie oceniać sytuację. Blizniaczka dobrze napisała, bo napisała o tym co jej samej sie przydarzyło! jako tak naprawdę jednej z nielicznych udało jej się znaleźć miłość która trwa i ma przyszłość, realną. tak samo jak nasza kochana Ansja też pisała o swojej historii. jednak ja takim wierzeniom i słodkim słówkom mówię NIE. trzeba mieć do nich dystans.

zgadzam się z tym że trzeba kochać czyjąś osobowość, ale dla mnie ta która zamiast bezpośrednio poznana, przechodzi przez internet, smsy czy jakoś tak nie powinna być przyjmowana zbyt entuzjastycznie, a o miłości nie ma dla mnie mowy. "kocham Cię" to świętośc i najwieksza nagroda dla serca człowieka który je usłyszy, ale nie wmówi mi nikt że można pokochać kogoś znanego ze zdjęć, gg i telefonów.

DarkAngel, życzę Ci jak najlepiej ale uważam że nie powinnaś brać tego uczucia tak na serio, może lepiej się troszeczkę zdyntansować, spotkaj się z tym kolesiem, poznaj go w rzeczywistości i wtedy zastanów się na czym tak naprawdę stoisz. mimo nawet najlepszych i najpiekniejszych słów pociechy, tutaj nikt nie zna prawdy ani przyszłości Twojej i tego chłopaka, a Twoje czekanie na jedynie słowa otuchy może Cię zgubić.

pozdrawiam

zaczynam żałować że tego nie widziałam..

wiesz Yvette, całego świata nie wychowamy, nie uratujemy.. szkoda mi jedynie tego że tak wyjątkowa wartość jak miłość jest tak po prostu.. no właśnie, tak każdy nią szasta, a słowa "kocham Cię" to tylko rzucone na wiatr coś...

hmmm trochę czuję tu gęstą atmosferę no cóż czasem cuda się zdarzają

a co do seksu to różnie bywa, my czekamy do ślubu tak jesteśmy wychowani (naprawdę aż się zdziwiłam bo to z jego stony to padło) co nie znaczy,że o tym nie myślimy lub nie pociagamy siebie. Nie wiem po prostu jestem może głupia, ale jest tak że mieszkamy od siebie te ponad 500 km, zrobie to i potem co? znów daleko od siebie i jeszcze wieksza tęsknota, a jeśli bym wpadła ( nie wiem mam takie wrażenie he he kobieca intuicja?) ale są przecież i inne czułości nie tylko seks, każdy jest jaki jest, każdy sie uczy na błędach.

a co do leczenia kompleksów. Zarówno ja jak i on mieliśmy jakieś chyba nie ma osób bez kompleksów? No cóż, pisaliśmy, wspieraliśmy siebie i mówiliśmy no co ty bo zaraz cie wygilam jesteś śliczna itp a na spotkankach zreszta widac o jak jestesmy w siebie wpatrzeni he he pamietam jak raz szliśmy u mnie za rekę przez przystanek autobusowy no i stała tam taka laska na biało, krótko ubrana, seksi i opalona i wytapetowana z tym i tym na wierzchu i perfidnie staneła w takiej pozie i do mego puszcza oczko itp a ja na mego ukradkiem lukam czy sie obejrzy prześlismy obok niej a mój misiek nic na to aż nie mogłam uwierzyć i mówię do niego :widziałeś te laske na biało co do ciebie tak zezowała? a on: gdzie jaką laske? naprawdę może pomyślicie, że mnie ściemnił ale ja mu wierzę w tym miałam też i inna przygode jak jechalismy pociągiem razem a on sobie gadał z laską blondyneczka przy mnie he he a ta włoski sobie lapką kreciła i slodkie oczy cyc do przodu a ja obok niego i se krzyżowki rozwiazywałam fajne doświadczenie było a jak ona na mnie lukała to ja jej prosto w oczy i chyba jej głupio było bo na tych pudrowanych policzkach zaczęła czerwienic się ale gadała dalej i ja widzisz jak możesz tak sie czuc skoro takie laski leca na ciebie widać, że przystojniak