jak zapomnieć? - Netkobiety.pl

witam wszystkich, chcę się podzielić z Wami moją historią i może dzięki temu coś zrozumieć bo sama już nie wiem co myśleć. Ale od początku. Poznałam się z moim już byłym ok. 7 lat temu. Ja wtedy byłam w innym związku - wtedy już rozpadającym się a On był żonaty. Własciwie to jest do tej pory bo nigdy nie postarał się o rozwód. przez ponad 1,5 roku bylismy przyjaciółmi, ale takimi naprawdę najlepszymi. Po rozpadku mojego związku to on mnie głaskał po głowie i powtarzał że będzie dobrze. Dawał mi siłę żeby żyć dalej. On był zawsze wtedy kiedy  Go potrzebowałam. Powoli leczyłam się z poprzedniej miłości. Trwało to bardzo, bardzo długo a ja miałam mnóstwo trudnych chwil - potworna rozpacz i depresja. Ale powolutku z jego ogromną pomocą wychodziłam na prostą. Po ok. 1,5roku zaczęło między nami coś iskrzyć. Najpierw to były bardzo długie rozmowy ale już coraz rzadziej o mnie a częściej o nas. Potem pierwsze pocałunki i tak pomalutku zaczęliśmy być ze sobą. Po ok. 0,5 roku zamieszkaliśmy razem, załozyliśmy firmę, kupiliśmy mieszkanie, psa i wszystko było super. Poza jednym - on nadal był żonaty. Dla mnie to była ciągle zadra, która nie pozwalała iść na przód. Chciałam ślubu, dziecka ale jak mogłam o tym myślec kiedy jego przeszłość ciągle była z nami. Przeżylismy tak 4 wspaniałe lata. Potem we mnie zaczęła wzbierać złość na jego nie załatwione sprawy. Nękałam Go o to ale było tylko gorzej. Po ok. 0,5roku wyjechałam na miesiąc za granicę do brata. Potem dowiedziałam się że w tym czasie zaprzyjaźnił się z jedną z naszych pracownic. Po moim powrocie było tylko źle. Jakieś 3 mies temu usłyszałam przypadkiem jak rozmawia z kimś przez tel. Mówił: kocham Cię. A ja już wiedziałam że to do niej. Następnego dnia powiedział mi że się w niej zakochał ale to jest uczucie tylko z jego strony. Ona go nie kocha i nie zamierza się z nim wiązać. Przez te 3 straszne miesiące starałam sie na początku nie obwiniać jej, pracować z nią jakby nigdy nic a z nim żyć dalej. Ale się nie dało. Emocje wzięły górę. Pewnego dnia po prostu wyrzuciłam ją z pracy. Ale po 2 tyg wróciła i pracuje nadal. Powiedział mi że mnie nie kocha że woli starcić wszystko co ze mną zbudował aby tylko mógł się o nią starać - bo wierzy w to że ona zmieni swoje uczucia. Teraz formalnie nie jesteśmy razem. Ja znalazłam inną pracę - jemu została firma ale nadal mieszkamy razem bo on uważa że nie ma powodu żeby się wyprowadzał, bo mieszkanie jest nasze wspólne. Codziennie przywozi i odwozi ją do pracy i twierdzi że to normalna, przyjacielska przysługa (a sklep w którym ona pracuje mamy czynny od 6 do 23). Dziś też ona pracuje do 23. Zapytał mnie czy przyjde do nich żeby razem przywitać Nowy Rok. Bo bardzo mnie lubi i chciałby spędzić ten wieczór również ze mną. Właśnie wykąpał się i pobiegł żeby ją przywieźć do pracy. A ja siedzę sama w domu i nie mogę przestać o tym mysleć. Mimo iż formalnie nie jesteśmy razem to przez wspólne mieszkanie jest mi potwornie trudno - ciągle widzę jak tel mu się pali od smsów. Zaczęłam chodzić do psychologa bo był taki moment że myślałam że zwariuję. Mieszkamy w małej miejscowości i wszyscy wiedzą o tej naszej sytuacji. Obcy ludzi na ulicy mnie zaczepali i mówili że mi współczują. A ja nie mogę się uwolnić od uczuć do niego. I jego ciągły tekst: "bądźmy przyjaciółmi bo ja cię lubie i nie chce stracić z tobą kontaktu". Z jednej strony chciałabym żeby zniknął razem z nią a z drugiej... Kilka lat było cudownych. Trudno o tym zapomnieć. A poza tym ta firma to jak moje dziecko a ona mi to wszystko odebrała razem z nim - choć może (jak on twierdzi) jest niewinna. Ale pozwala sobie na to wszystko. Na te wszystkie jego zabiegi. Już nic nie rozumiem. Jak o tym wszystkim zapomnieć? Mam 30 lat a czuję że już życie mi upłynęło.