Dla porzuconych dusz!! - Netkobiety.pl

Tak, ja też popieram
I życzę Wam WSZYSTKIM smutnym porzuconym duszyczkom wspaniałej zabawy na Sylwestra i odnalezienia swojego szczęścia w Nowym Roku !!

Chciałabym też kiedyś się pozbierać, moze patrząc na Was uwierzę, że to i w moim przypadku możliwe..
Pozdrawiam !!

Z moją drugą połówką serca było to samo co najgorsze mamy synka bawi i szaleje w najlepsze zabrała mi wszystko co miała odemnie nadal ją kocham i nie potrawie sobie z tym poradzić jak można wobec kogoś tak się zachować ale oczywiście każdy mówi czas i takie tam ale jeśli kogoś naprawde się kochało to nie jest takie proste nie mam ochoty z domu wychodzić ale jakoś to będzie...pozdrawiam wszystkich cierpiących nie jesteście sami

czesć dziewczyny i drogi panie. moze i zycie jest trudne i do bani ale zdarzaja sie ludzie dobrzy bezinteresownie ciepli, nie traccie wiary. pozdrawiam

Trzeba wziasc sie w garsc w Nowym Roku , i przestac rozpaczac za Naszymi ex, nie sa warci naszych wylanych lez bo oni nie rozpaczaja za nami , my cierpimy a oni sie świetnie bawia.Koniec z tym , nie jestesmy gorsi tylko dlatego ze zle ulokowalismy swoje uczucia.Wiec od jutra zaczynamy Nowe lepsze życie :-)))) .Milego Sylwka , ja chyba w domu przesiedze ale jutro mam randke :-) , koniec urzalania sie nad soba .!!!!!!!!!!!!

Mam podobnie.. z tymże ja się spotykam z chłopakiem,z którym strasznie cierpie Uzaleznilam sie od niego i nie potrafie uwolnic:( wciaz do niego dzwonie, a wzielo sie to z tego,ze czesto nie odbiera, olewa mnie. Juz wariuje. jeszcze jego rodzina wciaz sprawia mi przykrosc. bylam nawet u psychologa..nie mam juz sil..pomocy..

Echh,,, dzieki za odp.,ale to nie jest takie proste;/
Sama jestem znerwicowana, mam depresje.. nie potrafie powiedziec stop, nie potrafie dac sobie spokoju;/ czuje ze wariuje.

Nie oglądaj tych zdjęć, wywal jego nr telefonu, gadu, faxu, nk, nie wiem co tam macie. Brak kontaktu jest najlepszy. To nie jest łatwe i większość z nas tutaj nie psize tego bezpodstawnie, bo same cierppimy, tęsknimy, jesteśmy poranione, lub miałyśmy okazję to przechodzić jakiś czas temu. Oglądając fotki i rozpamiętując rozdrapujesz swoje rany, myśląc tylko o tym co było, możesz nie zauważyc tego co jest. Ja wiem, że to się łatwo pisze i uwież mi, że ja też mam problem ze znalezieniem sensu wstawiania rano skoro nie ma już Jego i jestem sama, ale wiesz co? Biorę się w garśc i to robie. Zycie masz tylko jedno i szkoda jego najlepsze dni przetracić na ciągłe umartwianie się. Ja wiem, że ból nie zniknie w tydzien-dwa. Ale spróbuj coś zrobić, żeby oprócz bolu było coś jeszcze.
Łatwo powiedziec, nie da sie. A robisz coś w tym celu. Rusz się z tego domu, idz do kina, na zkaupy, nawet jak nie masz ochoty. Zmuś się. Nie wolno się nad sobą uzalać, tylko trzeba znaleźć w sobie siłe. On ma cie gdzieś i ty o tym dobrze wiesz, więc zacznij wreszcie myśleć, dziewczyno! Przede wszystkim o sobie.

Mam nadzieje, że bycie silną będzie ci sżło troszke lepiej ode mnie! Powodzenia!

ciężko jest nierozpamiętywac....... nawet bardzo-niestety
ale próbowa trzeba to fakt

Witajcie w Nowym Roku

U mnie na razie nie jest zbyt lepiej..ciągle bardzo tęsknie i bardzo mnie boli, na Sylwestra też miałam zostać w domu, ale Przyjaciele się zawzięli i niemal siłą mnie zaciągneli na impreze u Nich w mieszkaniu. Nie żałuję...oczywiście nie było tak, że poszłam i zapomniałąm o wszystkim,..cały czas pamietałam..nawet miałam chwile (niejedna), że chciało mi się płakać, że sie zamyśliłam, zasmuciłam, bo ciągle coś mi Go przypomina, muzyka, taniec.., G..po prostu jest w moim sercu i nie oczekuję w moim przypdadku, ze to sie zmieni. Chciałąbym, tylko, żeby tak bardzo nie bolało...no muszę walczyc i cieszę się, że gdziekolwiek wyszłam.
Wiem też jak wiele mi dalo to że znałam G.. dorosłam i zrozumiałam, co dla mnie ważne i co daje mi poczucie bezpieczeństwa. Tym bardziej ciężko pogodzić się z tym, że to się nagle skończyło.. ale wiecie, staram się myśleć właśnie tak, żeby pamiętać ile się nauczyłam dzięki G. i żyć tak aby był ze mnie dumny.. a był już kiedyś.. teraz by nie był jakby wiedział jak rozpaczam, jak nie jestem dzielna..więc też dlatego staram się żyć i znosić to godnie w miare mozliwości.

Usunęłam też nasze wspólne i Jego zdjecia z pulpitu, pochowałam je gdzieś głęboko, żeby właśnie nie mieć tego w zasięgu ręki i nie zaglądać co chwilkę. Napisałam też wiersz, taki smutny o tęsknocie, tak jakby list do G., jakbym z Nim rozmawiała i opowiadała co u mnie odkąd Jego przy mnie nie ma..- zawsze też troszeczkę  lżej.  Robię co mogę, na razie to niewiele...ale cokolwiek.

Życzę Wam  powodzenia z całego serca w codziennej walce z zapomnieniem!!
Pozdrawiam!

Może zorganizujemy spotkanie samotnych? I zrobimy balange na maxa, a przy okazji, może i się nowe sympatie stworzą? :-P :-)

Haa
Bardzo trafna propozycja z tym spotkaniem
Ja muszę się "Pochwalić", ze mi "branie się w garść" nie wychodzi...:(

Balanga samaotnych dusz...ciekawe

Nie martw się nitka..od razu tak nie zacznie wychodzić, ale grunt zeby się nie poddawać mimo, że właśnie NIE wychodzi..

szczerze to mi też cienko idzie, bo G. mi się śnił i w ogóle tęsknię i mi go strasznie brakuje..niedługo mieliśmy iść razem na bal karnawałowy i na 3 wesela, które mam na wiosne.. ;( jak sobie o tym pomyślę..no ale nic pójde sama i jakoś przeżyję! W sumie nie mam innego wyjścia, muszę przeżyć..gorsze jest to że Jego w ogole nie ma w moim życiu niż jakieś tam bale i wesela. Ale z tym też muszę żyć, mimo tęsknoty, która kurcze nie słabnie ( mam wrażenie, że czas u mnie na odwrot działa- im dłużej tym bardziej uświadamiam sobie jak mi Go brakuje i jak wiele dla mnie znaczył)

No ale koniec bierzemy się w garść, bo nie ma wyjścia ;>
trzymajcie się !!