Czy człowiek naprawdę może się zmienić? - Netkobiety.pl

Sa takie przypadki i chyba nie mozna powiedziec jasno od czego to zalezy. Niektorzy doznaja jakiegos wstrzasu, poglebia sie im swiadomosc, zdaja sobie nagle sprawe z tego,ze nie tedy droga lub czuja ,ze znajduja sie w nie wlasciwym miejscu lub nie sa soba. Mysle,ze to sa rzadkie przypadki ale sie zdarzaja.

Sądzę, że ogólnie można się zmienić. Jednak to nie działa na tej zasadzie jak często kobiety sobie myślą. Pytanie też czy taka zmiana będzie permanentna, a nie będzie wynikać np. z chwilowej reakcji na jakiś życiowy wstrząs albo z chęci przypodobania się kobiecie. Czasami można nawet rozumieć, że się źle robi, ale stare nawyki zwyciężą. Sama zmiana jest tak naprawdę bardzo prosta. Gorzej jest tę zmianę utrzymać i codziennie mówić "nie" dawnym przyzwyczajeniom.

Chęć odmiany swojego życia  w takim przypadku, to jedno... a realne możliwości owej odmiany, to zupełnie inna bajka. Z wielkim żalem muszę przyznać, że jako społeczeństwo jesteśmy bardzo okrutni i praktycznie nie "wybaczamy" ludziom  takich życiowych potknięć. Trudno jest zacząć żyć uczciwie, kiedy społeczność jakby z automatu traktuje cię jak degenerata. Takim osobom trudno jest znaleźć pracę i ludzi, którzy zechcą dać im szansę naprawy swojego życia. Jestem przekonana, że wielu recydywistów, to wytwór naszej społecznej obojętności i uproszczeń myślowych.

Tak, człowiek może się zmienić. Warto jednak pamiętać, że my również mamy wpływ na to, czy inni się zmieniają i jak.

Tak. Jeden przykład z życia wzięty to ja:) Ludzie znający mnie w wieku nastoletnim i nie majacy kontaktu np. do teraz są w głębokim szoku. Mój brat 15 lat życia, z 40 przesiedział w ZK a kolejne z 8 spędził na alkoholizowaniu się do tego stopnia, że pił byle co, leżał zasikany i nie wiedział co się dzieje. Od 2,5 roku nie pije wcale, pracuje, stara się nadrabiać.

Theonly ja nie byłem zbyt dobrym człowiekiem i miałem sporo za uszami. Aż przyszedł jeden dzień przełomowy i od tamtej pory się zmieniło. Dokładnie jednego dnia.

Chyba,że tak.Ja osobiście widzę u siebie zmieniający się charakter,na przestrzeni lat,ale niewiele z tego,to "moje dzieło",po prostu
w pewnym wieku poglądy i wartości się zmieniają.

Tak zmienia się. Ale jest to moim zdaniem proces powolny. W moim przypadku był to jeden dzień na straszliwym kacu w połączeniu z ogromnym zjazdem i fatalnym samopoczuciem psychicznym. Ten dzień właśnie zaważył nad tym, że ja nie chcę kolejnego takiego dnia przeżywać i nie chcę przeżywać kolejnych zjazdów. Że te parę chwil lepszego samopoczucia po odwaleniu różnych rzeczy nie jest tego warte. I postanowiłem to wszystko zmienić. I zmieniłem. To był proces, ale decyzja zapadła jednego dnia i nie zmieniła się do tej pory. Ale proces bardzo szybki, bo pierwsze zmiany większe zostały wprowadzone już tego samego dnia. Myślę, że proces się zakończył kiedy już nie czułem wcale chęci do korzystania z pewnych środków. A to jednak trwało.
Olinka co do mojego brata to też mu śmierć zajrzała w oczy. Miał wstrząs septyczny i przed prawie 3 miesiące był w szpitalu.

Wszystko też zależy od osoby,jej silnej woli i wielu innych czynników,to,że jednemu udało się z dnia na dzień zmienić diametralnie swoje życie,nie oznacza,że każdemu się uda.Często na forum ludzie podają za przykład własną osobę-"spójrz mnie się udało,więc każdemu się uda..."-nie,to tak nie działa.

Mi osobiście się  wydaje,  że nie tyle co ilość nie tyle co "waga" impulsów
Latami mozna coś komuś tłuc do głowy w dobrej wierze, i jest to dbierane jako atak na wolność

Czlowiek to w imie wygody, spokoju, jakiejs stabilności swojej, swojego "świata" jest gotów na wiele wyrzeczeń aby tylko tego czegoś nie zmieniać, nie psuć

W wiekszosci chyba kieruje tym strach przed nie znanym, nowym
Najgorsze chyba w zyciu jest to ze o ile ograniczaja nas rozne czynnkiki zewnętrzne to mozna sie jakos z tym godzic
Lecz jak mozna sie godzic na ograniczanie samego siebie, sobą

Świadomość wpierw, zmiany przychoda potem same, bo sami ich chcemy

Pozdr

Niestety nałóg to jest takie paskudztwo, które zostaje z nami do końca życia. Człowiek może tylko nauczyć się z tym żyć i trzymać chorobę w ryzach, ale wszelkie udowadnianie sobie, że "mogę już tak, jak inni" najczęściej bywa zgubne.

Tylko, że u nałogowca efekty takiej ''zmiany powrotnej'' to porażka totalna, a dla bliskich dramat:(

oczywiście, że może się zmienic i wpływa na to dużo róznych czynników. Głównie rózne osobiste doświadczenia. Słyszałam kiedys o takiej teorii, ze charakter człowieka zmienia się co 7 lat i myslę, ze coś w tym jest. Ja się bardzo zmieniłam pod wpływem wielu wydarzen z zycia.  Ale Co do takiej kolosalnej zmiany ze złego człowieka w dobrego, to nie wiem czy to jest możliwe.

a to nie jest proces, inna decyzja niż wcześniejsza nie jest zmianą??
czy świadomość możliwości podjęcia innej decyzji, nie jest zmianą??

na podstawie czego opierasz tezę, że zmiana to proces który się zakończył, przecież możesz ocenić coś, na podstawie teraz i tu w kontekście tego co było, skąd wiesz że ten proces się zakonczył ??

zmieniając "wewnątrz" zmieniasz "zewnątrz"
nie wyobrażam sobie zmiany zewnątrz, rozumię to jak oczekiwanie tych samych efektów, na podstawie tych samych "działań"

ja to widzę jakoś tak że nie mogę zmienić tego czego się boję
mogę zmienić siebie, ale nie coś, na co nie mam wpływu

wydaje mi się też że szukanie, to jest furtka
do nie zmian

albo podejmuje decyzje i działam, albo znajdę albo nie znajdę, albo będzie mi to odpowiadać, albo nie będzie
tak trochę jakbym sobie wybierał, co chcę zmienić a co nie
to nie sklep z towarami na półce

ten opór to podobno też strach, tak mi bezpiecznie w tym co jest, że głowa płata setki figlów, żeby tego nei ruszać no po co, jak jest dobrze, bezpiecznie

miłego dnia
pozdr