Nie żyję byle jak! - Netkobiety.pl

jesteś cosmodziewczyną, winszuję:)

na maksa

Kupilam buty.W promocji.:)

A wiesz ,torebki też oglądałam,ale w sumie żadna nie podobała mi się na tyle aby kupić.

A jeszcze farbę do włosów kupilam.trzeba odświeżyć kolor po letnim słońcu.

Też już czujecie jesień w powietrzu? Co prawda temperatura była dzisiaj typowo letnia, ale uświadomiłam sobie, że już lekko po 20-stej muszę włączać światło, bo robi się ciemno. Zawsze na początku jesieni ogarnia mnie jakaś chęć zmian (na początku wiosny również). Myślę o tym, by zrobić sobie listę książek do przeczytania i konsekwentnie się jej trzymać. Żałuję tylko, że 90% książek, które chcę przeczytać jest dla mnie dostępna tylko w formie e-booka, bo inaczej musiałabym sprowadzać zza granicy, płacić grube pieniądze (jak za książkę), a po przeczytaniu taka książka tylko zbierałaby kurz. A jednak czytanie e-booka nie jest takie magiczne jak siedzenie z książką i herbatą pod kocem. Co do zmian, to mam też ochotę zapisać się na kurs językowy i zacząć się uczyć jakiegoś nowego języka. Cały czas rozważam niemiecki, bo przecież byłby przydatny i trochę wstyd nie znać, ale kompletnie nie mam do niego serca. Najchętniej spróbowałabym teraz norweskiego albo szwedzkiego.

A ja uważam, ze takie podejście do życia - to jest właśnie takie "życie byle jak"...
Bo to jest życie, które obraca się tylko wokół własnej osoby, dla własnej przyjemności i podporządkowuje sobie życie innych tak by mnie było przyjemnie.
No właśnie - przyjemnie...
A według mnie życie, które czasem "daje w kość" jednocześnie skłania nas do jakiś refleksji i w pewien sposób nas wzbogaca. I sprawia, że zaczynamy widzieć trochę dalej niż nasz czubek ładnie upudrowanego nosa...

Nie do końca rozumiem. Ja robię wszystko właśnie po to, żeby życie nie dawało mi w kość. To wydaje mi się całkiem... naturalne? Rozsądne? Pewnie, że mogę przestać coś robić, a potem się zamknąć w pokoju i jęczeć, jak mi źle, ale po co? Już dawno sobie postanowiłam, że będę szczęśliwa i tyle. A naprawdę nikogo tym nie unieszczęśliwiam - bo to nie jest z nikim powiązane. Nie wiem, robię to, na co mam ochotę, zarabiam po to, żeby spełniać swoje zachcianki, uczę się po to, żeby zarabiać w przyszłości na tym, co lubię i więcej, żeby spełniać więcej zachcianek. Gdzie tu krzywdzenie innych?

Vinnga, kłaniam się.

Kammiś, też tak mam ze świętami - znaczy, nie jestem specjalnie wierząca, nie jest to dla mnie duchowe przeżycie, ale jest wielkie spotkanie rodzinne, które trwa kilka dni, jest zabawa, są prezenty. ^^

Cslady, a nie fiński? Ja kiedyś bardzo chciałam się uczyć fińskiego.

A jesień jesienią, ja się złapałam na tym, że mi wakacje tak szybko minęły w tym roku, bez porównania do kilku poprzednich lat. A nie robiłam nic szczególnego, żeby tak mi czas uciekł. ;s

Moje kuzynki, jak były małe, podłapały halloweenowe zbieranie słodyczy, skrzyknęły u siebie koleżanki i zbierały w przebraniach. I tak przez kilka lat, aż nie podrosły. To było miasteczko wielkości "każdy każdego zna", więc nawet ze sklepów coś wymarudziły. Niestety, są ode mnie młodsze i mimo że chciałam, to musiałam uznać, że starej babie już nie wypada.

A imprezę halloweenową robiłam chyba tylko raz. Miesiąc później mam urodziny, więc zawsze jakoś tak bardziej skupiałam się na Andrzejkach.

Obejrzałam, obejrzałam. Odległość mi nie przeszkadza, bo bardzo lubię dłuższe wycieczki samochodem. Tylko zwykle w tym okresie okołoświątecznym miałam bardzo mało czasu na takie wyjazdy i dlatego się nie zdecydowałam. Przed Nowym Rokiem zwykle jest dużo spraw do domknięcia. Ale w tym roku postaram się znaleźć czas.

Dzisiaj będę się rozpieszczać, bo idę na kawę, a potem na lody ze znajomym z liceum, w których wtedy się podkochiwałam. Fakt, miłość to nie była, a jedynie zauroczenie, które prysło, gdy bliżej go poznałam. Niemniej jednak wiele przyjemnych wspomnień zostało. Tydzień temu spotkałam go przypadkiem na ulicy i umówiliśmy się. Nie powiem, nadal miło się na niego patrzy. Uwielbiam patrzeć na przystojnych mężczyzn (na ładne kobiety zresztą też).

Jestem bardzo ciekawa jak to jest z tym poziomem trudności fińskiego, bo krąży o nim wiele legend. Z praktycznego punktu widzenia bardziej przydałby mi się np. szwedzki, ale fiński mnie właśnie kusi pod tym względem, że spodziewam się wyzwania. Chociaż o węgierskim też słyszałam dużo rzeczy, że będzie ciężko, że skomplikowany, ale sama tego nie odczułam. Może dlatego, że już przez nauką miałam takie nastawienie na nie wiadomo jak trudny poziom, więc potem pozytywnie się "rozczarowałam".

Na żywo miałabym z kim rozmawiać po fińsku, chociaż wiadomo, że to nie jest to samo, co mieszkanie w danym kraju. Na pewno wyjechałabym tam na urlop, żeby spróbować swoich sił w praktyce. Najbardziej jednak język przydałby mi się zawodowo, do pisania maili i rozmów przez skype. Jeśli już uczę się nowego języka, to też dbam o to, by go używać w praktyce i sama stwarzam sobie ku temu okazje. Inaczej byłoby zwyczajnie szkoda czasu, jakkolwiek zabawa i tak jest przednia. Zawsze miałam tak, że najpierw uczyłam się języka tutaj w Polsce i rozmawiałam z native speakerami na żywo lub przez internet, ale potem po wyjeździe do danego kraju przeżywałam szok. Było tak zwłaszcza z węgierskim i portugalskim. Chociaż ten szok bardzo szybko mija, bo jak już się "osłucham" i przyzwyczaję, to nagle ta wyuczona wiedza ładnie się utrwala i mogę mówić bez oporów.

Tak na co dzień udaje mi się wykorzystywać wszystkie języki, które znam. Wiadomo jednak, że nie porównywałabym swojej znajomości ze znajomością języka przez osoby, które żyją w danych krajach. Chociaż języki romańskie znam właściwie na świetnym poziomie (są bardzo łatwe), ale te bardziej egzotyczne nadal zawzięcie szlifuję.

Bbasiu, ale to ja Ciebie nie do końca rozumiem. Ty napisałaś, że to dawanie w kość wzbogaca i skłania do refleksji. Czyli na plus. Więc wychodziłoby na to, że to życie ma MI dać w kość - tak, jakbym się miała specjalnie podkładać, bo jak żyję tak, jak mi dobrze, to będę pusta. ;p

Teraz natomiast mówisz o spoglądaniu poza czubek własnego nosa - czy któraś z nas napisała, że jest taka super i nigdy nikomu i niczemu nie pomoże? Nie wydaje mi się.

Poza tym znowu to się sprowadza do tego (przynajmniej ja tak "odczuwam" ten wątek), że jak masz dobrze, żyjesz tak, że jesteś zadowolona, to nie będzie hm... to życie wartościowe, dopóki nie polecisz komuś pomagać. Zwłaszcza, jeśli mowa o kwestiach materialnych i dobrze ustawionej finansowo osobie (akurat za taką się nie uważam specjalnie, żeby nie było). Np. mam ciotkę, która ma kancelarię radcowską (no, połowę jakoś, bo ze wspólnikiem). Jest sama, pracuje naprawdę dużo, bo nieraz i sypia w tej kancelarii i ona zarabia na konkretny cel - podróżowanie. W roku wyjeżdża 2-4 razy mniej więcej, a to do Japonii, a to gdzieś tam. I o ile osoby z rodziny, które ją znają, nie robią z tego niczego wielkiego, o tyle osoby, które znają ją tylko no... przez kogoś, często patrzą na to mniej więcej tak, jakby była rozpuszczonym dzieckiem, które sobie jeździ i jakby nic jej poza tym nie obchodziło. Czasem mam wrażenie, że są tym no... osobiście urażeni. Nie ogarniam tego, a kim ona się ma przejmować? Przecież pracuje tak dużo właśnie po to - żeby jeździć. Większość z tych negatywnie nastawionych nie przepracuje w ciągu miesiąca 1/3 tego, co ona.

I też mam wrażenie, że dotyczy to głównie osób samotnych. Bo skoro nie mają męża, dzieci, to tak naprawdę właśnie nie mają nikogo poza sobą do dbania. A przecież wszyscy chyba w pierwszej kolejności zajmują się swoją rodziną - mężem/żoną, dziećmi. A jak ktoś jest sam, to mu to po prostu odpada.

W ogóle nie rozumiem takiego podejścia. Złe by było, gdybym ja to dziecko i męża miała, a zajmowała się wyłącznie sobą. Ale NIE MAM. Więc nie istnieją osoby, które miałyby prawo czegokolwiek ode mnie wymagać. Oczywiście, swojej rodzinie typu dziadkowie, rodzice, kuzynki też bym pomogła, gdyby było trzeba. Ale na razie nie trzeba, każde z nich zajmuje się sobą całkiem nieźle. A nawet oni (ta rodzina) nie są osobami, które miałyby prawo do narzucania mi stylu życia.

Dajcie już spokój, bo psuje się kolejny wątek i zamiast pisania o przyjemnościach wywiąże się kolejna dyskusja o tym, kto ma rację. Co za różnica kto co o Was myśli? Ludzie potrafią oceniać bardzo powierzchownie, więc jakie ma znaczenie co sądzą?

A no
Dobre to bylo
Bo ja generalnie nie narzekam na bol zwiazany ze studiowaniem ktory odczuwa ogol i to zdaniem niektorych dziwne

Cslady ma w sumie racje - lepiej wrocmy do motywowania sie

Tak jest! *salutuje* ;p

Ja mam za 1,5 tygodnia mega zjazd rodzinny. Bo mój dziadek od iluś lat robił takie wieeelkie drzewo genealogiczne, na wszystkich zwykłych rodzinnych spotkaniach było uzupełniane, bo wiadomo, nie wszystko wiedział/pamiętał, a zdecydowanie większa rodzina była od strony babci. No i trzy moje ciotki jakoś podłapały i uznały, że trzeba w najmłodszym pokoleniu (czyli m.in. we mnie :s) krzewić rodzinne tradycje i przekazywać wiadomości, i kij wie, co jeszcze. W każdym razie trzeba. Problem w tym, że mama mojej babci miała dwanaścioro rodzeństwa. I teraz ich wszystkie rodziny trzeba gdzieś upchnąć - padło na kuzynkę mojej babci, która hotel i domki nad jeziorem. Tam będzie jakieś milion osób, ale i tak się nie mogę doczekać. Rzadko wszyscy się widujemy w takim składzie, znaczy, w komplecie.

No więc oni będą nas nauczać, a my będziemy słuchać, oglądać zdjęcia i uciekać im na plaże, żeby się kąpać. Taki jest z grubsza plan.  

Dalej nie mam sukienki, ale za to z tej okazji umówiłam się do fryzjera na przyszłą środę. Znaczy, dobra, mamusia mnie umówiła, bo sama była wczoraj, jak jej trochę pomiauczałam.

A teraz brat wyszedł z domu, więc sobie pośpiewam. Coś mnie ostatnio wzięło na starsze utwory i na tapecie jest Edyta Geppert. Nawet nuty do niektórych sobie wydrukowałam, taka dzielna jestem! Bo zorientowałam się, że jak zawsze w Wawie mi pianina brakuje, tak na tych wakacjach mało co grałam. No więc będę grać i śpiewać, a potem siądę i napiszę kolejny fragment ff. <3

Nie no, fajnie sie watek zaczyna... Co zrobilyscie dzis dla siebie?

Kupilam to. Kupilam tamto. Kupilam siamto.

Rewelka.

))

To ja moze niezakupowo, bo dla mnie zakupy (poza spozywczakiem i ogrodowo-wnetrzarskim) to strata czasu i kasy;)

Pojechalam nowa ladna trasa rowerowa do pracy, wyszlam z tej pracy wczesniej, bo za piekna pogoda byla, zeby tylek w biurze trzymac, pojechalam do sklepu po drodze i nakupilam mase jogurtow greckich, bo akurat promocja byla i swiezych pomidorow na pomidorowke z bazylia, potem pojechalismy tez rowerkami nad jezioro i poplywalismy calkiem calkiem daleko, potem moj pan zajal sie zupa a ja z pieskiem poszlam na spacer, potem z mala troche na trampolinie poskakalam, potem ja przejelam zupe a pan wyczyscil nasza nowa lodke i doczepil do niej motor, ktory wlasnie dotarl do nas (w weekend bedzie pierwsze wodowanie w tym wydaniu), potem zupe rodzinnie zjedlismy, potem chyba na jakis program kulinarny sie pogapilam, bo bardzo je lubie, potem znow pies i ostatni spacer, jakies wiadomosci, lampka wina i spaaac, bo potwornie jakos niewyspana po ostatniej podrozy jestem.

Czy to byl nadzwyczajny dzien? Dla mnie dzien jak codzien:)

Ja tez niezakupowo
Wstalam dzis o 8, wytestowalam nowe cienie (ja uwielbiam testowac wszystko - od nowego zakreslacza do notatek poprzez nowy szampon na nowym jedzeniu konczac)
Napisalam kilka stron bo mialam wene i zrodla
Teraz robie swoj ukochany obiad - spaghetti ze swiezych pomidorow, ze swieza bazylia, ze swieza rukola i w ogole love
Bez mieska, bo przeszlam znow na wege po pisaniu o uboju rytualnym - a moj opiekun ostrzegal "niech pani wybierze inny temat bo bedzie pani przezywac!" a lekarz nakazal mi jedzenie miesa, no ale wyszlo jak wyszlo. Nie moge jesc, bo zwymiotuje. Caly czas mam widok zdjec przed oczami i wypowiedz profesora Elzanowskiego caly czas mi dzwieczy w glowie.
Ja lubie gotowac okazjonalnie - codziennie nie. Wypilam drina (znowu) i szumi mi w glowie swoja droga zastanawiam sie jak to mozliwe ze po wypiciu okolo 100 ml drinka 14% alkoholu czuje sie pijana dla mojego faceta zawsze to bylo fenomenem pamietam jeszcze jak bylismy per pan/pani i byla konferencja z przerwa "kawowa" i opiekun kola przynosil mi wlasnie wino a mialam zaraz po przerwie referat moj obecny facet mnie wtedy odciagnal od opiekuna i powiedzial "niech sie pani lepiej przejdzie po swiezym powietrzu"

Ja pije niby gotowce ale nalewane do butelek po winie robione przez kolege ktory byl barmanem w Golebiewskim takiego mamy zdolnego bylego przewodniczacego kola naukowego
Robi zaje....drinki.
Moge go zapytac o przepis i podeslac Ci na priv:)
No ja
Ja sie po 3 lampkach (malych) wina przytulalam do kwiatow na rodzicielskim ogrodzie co najlepsze rodzice mnie tak urzadzili
Ja nie wiem ale spijam sie dosc specyficznie bo nawet jakbym rzygala to film nie urwie mi sie nigdy. I nie wiem wlasnie jak maja ludzie ze nie wiedza co mowia i cos wygadaja bo akurat to kontroluje po pijaku po prostu sie smieje jak opetana i wszystko kocham i spiewam i tancze. Nawet po tym jednym cosmopolitanie teraz
A i zawsze po drinkach slucham prymitywnej muzyki na tapete poszlo teraz "booty" j.lo. swoja droga moj facet z kolega 10 razy pod rzad ogladal teledysk do tej piosenki na trzezwo, to mi wolno sluchac po drinach

Eileen, zawsze mowilam wermut to ohydztwo jakos mi ten ziolowy posmak nie podchodzi

Ja jednak dziecinnie zostaje przy owocowych drinach

O to to. Dokładnie mam to samo. Powiem Wam, ze ja nigdy na żadnym punkcie nie miałam tak dużej obsesji od dziecka jak na punkcie własnego mieszkania, mieszkania samej. Co prawda to dość szybko się zrealizowało. Ale uwielbiam swoje mieszkanie, mam do niego tyle serca. Wszystko jest zrobione solidnie w najdrobniejszych szczegółach. Porządek wszędzie aż lśni. Lubie sobie starannie dobierać preparaty do czyszczenia podłóg, okien. Ozdoby, pachnące świeczki. Lubię wybierać nowoczesne wygodne rozwiązania. Wiecie co mnie wkurza? Dla mnie porządek na klatce schodowej to rzecz bardzo ważna, nie jest mi obojętne gdzie mieszkam. Mam alergię an bałaganiarzy.

Tak samo przykładam się do swojego wyglądu. Dobre kosmetyki, wizyty u lekarza, zdrowe odżywianie się, kosmetyczka, fryzjer. Fajne ciuchy. Tylko, ze tak ja mam określony budżet co i kiedy na co wydaje. Dajmy na to miesięcznie fryzjer:100 kosmetyczka:200, (zależy co robię) ale wstępnie planuje. Ciuchy kupuje sezonowo, to znaczy np przeznaczam 500 zl na jesień i w tym buty, kurtka, jakieś spodnie, sweter. Chodże w tych ciuchach, chodże zużyją się. Kupuje kolejne np w grudniu na zimę i święta, sylwester. Potem kolejne na wiosnę przed Wielkanocą i na wakacje.

Dbając o innych,  zacznijmy od siebie.

A to źle? Mnie po prostu głupio tutaj pisać jakieś bardziej osobiste rzeczy związane np. z partnerem albo rodziną. Co nie znaczy, że moje "robienie czegoś dla siebie" ogranicza się do kupowania różnych rzeczy. Zaraz zacznę robić dla siebie coś niematerialnego, bo jakiś czas temu dostałam antologię dramatów francuskich i zawsze odkładałam ją sobie na deser. Dziś zacznę konsumpcję. Postanowiłam sobie, że będę czytać jeden dramat dziennie, żeby tego nie "połykać", tylko przemyśleć.

Eileen, zazdroszczę zjazdu. Też takie miewam raz na kilka miesięcy i bardzo często wspominam. Nie mogę doczekać się następnego, który wypadnie pewnie pod koniec września albo na początku października.

Mussuka, nawet sobie nie wyobrażam, by nie korzystać ze słowników podczas pisania. Zresztą ja tak zawsze robię, ze wszystkich języków. Kiedy piszę po polsku i chcę brzmieć jakoś elokwentnie, to czasami też coś sprawdzam, bo nie zawsze jestem wszystkiego pewna. Choć to oczywiście zależy od treści maili, bo czasami ograniczają się one do prostego, suchego przekazu. Tylko paradoksalnie mnie zawsze dużo lepiej idzie pisanie, jakoś naturalnie wchodzi do głowy. Z mówieniem zawsze mam większy problem i to nieważne czy uczę się "na sucho" w Polsce, czy też na bieżąco za granicą. Początkowo zawsze mam blokadę, że coś palnę albo źle wymówię, a pisanie tekstów mnie nie stresuje, bo zawsze mogę poświęcić na to więcej czasu i wszystko sobie sprawdzić.

Hahaha, powaliłaś mnie na łopatki tym!

Ja jestem bałaganiarą. :c Tyle że u mnie nie ma no... brudu, w sensie - nie wiem - niesprzątniętej kuwety, upaćkanych papierków po lodach czy czegoś tam. Po prostu rozrzucam normalne rzeczy. Ale czasem mam zryw i sprzątam - z tym że ten porządek długo się nie utrzymuje. xD

Cyniczna, moja mama lubi nordic walking, z koleżanką zawsze chodzi. Do mnie niestety to nie przemawia, tak samo jak bieganie zresztą. W tym roku byłam dwa razy biegać, za każdym razem wyszło mi, że dalej tak samo nie znoszę.

Ja też jedyne, co robię przed świętami, to gotowanie. Święta są różnie - u mamy, cioci albo babci, ale i tak wszyscy mnie znają na tyle, żeby nie liczyć na mnie przy sprzątaniu. Za to zawsze się "dorzucę" z jakimś jedzeniem. I zawsze robię coś innego, chociaż najczęściej jakieś sałatki albo coś z mięsem. Na Wielkanoc jechałam z Warszawy prosto do cioci, więc już u niej okupowałam kuchnię. To kuzynki mi pomagały, grzeczne dziewczynki. No i była - oczywiście - sałatka, tym razem z tuńczykiem i (a to już drugi raz, bo lubię ) banany smażone w karmelu, z polewą z gorzkiej czekolady, lodami i bitą śmietaną. Mrrau, aż sobie chyba zrobię! No ale to też inaczej, skoro nie muszę przygotowywać całości - bo u nas zawsze część robiła mama, część dziadkowie, część ciotka. Teraz ja i kuzynki już się uznajemy za osobny twór i też coś zawsze przywozimy od siebie.

Tak żebym w całości przygotowała całą imprezę, to chyba tylko na swoje ostatnie urodziny. Też się fajnie bawiłam (ale jednak lepiej przy tworzeniu menu, a nie podczas robienia), jednak pod koniec drugiego dnia przy garach byłam na etapie "nigdy więcej". Do następnych urodzin powinno mi przejść.

O co to to. Na wesele tez bym chętnie się wybrała. Potańczyć, pobawić się. Ja nie lubię i nigdy nie lubiłam dyskotek czy jakiś klubów gdzie są tańce alkohol i mnóstwo różnych obcych ludzi.
Właśnie tego nie lubię jak ktoś obcy zaraz leci z łapami do tańca.
Ale mnie tak nie irytuje na weselu disco polo, jak te przyśpiewki śpiewane acapella przez babcie, ciotki, wujków itd. Disco polo przy tym to klasyka gatunku To samo zabawy weselne, głupie to ja nie wiem. Ja lubię się bawić ale z umiarem  z kultura, lubię jak jest zabawa, ze wszyscy tańczą jednako np zumba. Powiem Wam, ze to ma swoje duże zalety bo mogą się bawić pary, single, dorośli, starsi, dzieci, Jak ktoś prowadzi to nawet osoby nie umiejące tańczyć solo mogą się wtopić w tło. Pięknie to wychodzi, i fotki ładne i ewentualne nagranie nadaje się do oglądania a nie do śmiechu u warte.

A jeszcze do tych wesele i tematyki. Nie wiem jak Wy ale ja bardzo  lubię się ,,stroić'' bardzo lubię te długie suknie, typowo balowe, buty torebka tez. Kiedyś kupiłam na wesele długa czarną sukienkę z cekinami. Tylko na tego typu imprezy wesele, sylwester, bal się nadaje. Ale ja uwielbiam, takie stroje, szale. Dużo ludzi kupuje sobie na wesele coś co potem będzie nosić na co dzień, ale ja po prostu od czasu od wielkiego święta jak się zdarzy okazja to lubię założyć coś co na co dzień się nie nadaje.

No właśnie ja też nie lubię się zbyt wyróżniać. Na przykład nie zakładam różowych sukienek, czy sukienki bombki. Tylko długie czarne, lub ciemne, z dodatkami, czy cekinami. Ale tak na ogół to aj bardzo lubię  nosić eleganckie spódnice, sukienki. A w pracy to wiadomo, stawia się bardziej na wygodę i elastyczność.

Ho, ho to i ja zaszalałem. Do baterii piwa "jak zwykle" kupiłem sobie nowe jakiego jeszcze nie piłem. Kupiłem sobie nie dawno droższe o 50 gr mydełko co by ładniej pachniało. Kupiłem sobie dziś film, za którym rozglądałem się już dłuższy czas i dziś zrobię sobie seans. Ja, piwko i film. Jak nie zasnę, to jeszcze wykorzystam żonkę. Niech też ma coś z życia...

Hahaha, nie mogłam się powstrzymać.
Zajrzę do was jak będę miała więcej czasu, ale napiszę, tak na szybko, że dziewczyny (no właściwie to Eileen jest gospodarzem, ale czytałam poprzedni wątek, więc mogę uznać, że przynajmniej jesteście we trzy) jesteście naprawdę wspaniałe. I pomijając jakieś tam wasze poglądy na różne sprawy, to bardzo mi się podobacie z waszym młodzeńczym entuzjazmem.
Piszcie, piszcie! Taki zastrzyk energii jest w cenie a i dodatkowo jest wesoło (przykład wypowiedź Snake).

Nie mam nic przeciwko rozbieraniu się u lekarza. Tutaj mam. :S Tzn. gdyby to było duże miasto, to spoko, tu się boję, że brafitterka się okaże jakąś znajomą z widzenia, mamą koleżanki czy kimś tam. W innym  (dużym albo obcym) mieście bym nie miała problemu. Ale tłumaczę to sobie tym, że zawsze sobie kupię nowy stanik... albo dwa... ewentualnie siedem.