Tęsknota- ankieta - Netkobiety.pl

Ja nie tęsknię w ogóle

To trochę skomplikuję

Tęsknie do człowieka i bliskości a nie do niej jako niej.
Chyba nie wpisuje się w temacie xD

Warto to sobie w głowie rozdzielić, inaczej fiksacja na exie potrafi trwać latami

E, czyli złość została jeszcze ..
U mnie przyjemna obojętność

Tak, od początku.
Nie kochałam byłego nigdy - byłam z nim żeby nie być samej. I vice versa
To nie mogło się udać między nami od początku.

Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę,
Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę;
Jednakże gdy cię długo nie oglądam,
Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam;
I tęskniąc sobie zadaję pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?

Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu
W myśli twojego odnowić obrazu?
Jednakże nieraz czuję mimo chęci,
Że on jest zawsze blisko mej pamięci.
I znowu sobie powtarzam pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?

...

Ja nie tęsknie, trzeba patrzeć w przyszłosć człowiek ma rózne wspomnienia, ale w miarę upływu czasu potrafia sie zacierać.

Nie tęsknię.

Oj no trochę przejaskrawiłem

Życzę jej jak najlepiej bo wiem że jeżeli z nim nie będzie to już do końca życia będzie nieszczęśliwa z kimś/sama nie ma znaczenia.
Chciała sobie ze mnie zrobić koło zapasowe jakby jej nie wyszło a ja nie chcę
Już nie offtopuje.

Po twoich niektórych  postach widzę żeś alvarez a nie kobieta
Dziwne że administracja tego jeszcze nie zauważyła.

A ja powiem, że chciałabym umieć tak tęsknić, jak tęskniłam kiedyś , mimo, że kosztowało wiele bólu, to człowiek czuł, że żyje Obojętność i pustka uczuciowa są gorsze.

o Boże

dziś dzień był jak najgorszy koszmar. W pracy wychodziłam co jakiś czas do łazienki, zeby płakać. Miałam ochotę rozerwać sobie głowę na strzępy.

Ja w gruncie rzeczy zamieniłabym się ze zbytdelikatną. Bez chwili wahania.

Lepiej już nie próbować bo można trafić jeszcze gorzej.
A tak to i w samotności można się realizować.

Coś w tym jest.... sama to poczułam... jak już najgorszy ból i żal minął - moje dni zaczęły się wypełniać użalaniem nad sobą, jaka to ja biedna i nieszczęśliwa... można tak rozmyślać i przeżywać godzinami...
rozpamiętywać każde słowo...
wyobrażać sobie, jak on zareaguje jak zobaczy mnie taką wychudzoną, skrzywdzoną, z tymi podkrążonymi oczami...
Szkoda życia.

Co do tęsknoty - tęskniłam bardzo a teraz nie tęsknię wcale. Minęło 5 miesięcy. Czy coś ze mną nie tak?

Nie no,
tęsknota blednie z czasem.
Jak ślady pióra na papierze.

"Jakie to dziwne
tak bolało
nie chciało się żyć
a teraz takie nieważne
niemądre
jak nic "

Jan Twardowski

Wiesz, Twój przypadek jest mimo wszystko inny, choć nie udzielałam się w Twoim wątku to go przeczytałam pobieżnie.
Historia Igi jest taka, że spotykała się z gościem 2 m-ce.. Tutaj w ogóle nie ma czego przeżywać. Facet dostarczał jej jakichś emocji w życiu, więc uznała, że lepsze takie emocje niż żadne. Dlatego uwierzyła w to, że powinna cierpieć i to z wielkim przekonaniem robi, popadając w coraz większy dramatyzm

Dziewan: jeszcze dużo przemyśleń przed tobą..bez odbioru.

Oczywiście. O to mi chodziło kierując te słowa do Igi

Ale chciałam pokazać też przy okazji jak dużą potrzebę dramatu ma ta dziewczyna w swoim życiu. Zazwyczaj mają ją ludzie, którzy uważają swoje codzienne życie za nudne i smutne.
I sądzą, że jedynym sposobem by to zmienić jest czepić się kogoś, kto daje emocje i go przy sobie za wszelką cenę zatrzymać, a jak się nie udaje (bo nie ma prawa - na siłę i bez Miłości) to karmią się kolejnym złudzeniem: "Oho - a teraz wypada cierpieć" piiiip i naciskają w głowie odpowiedni guziczek i już można kupować bilety na przedstawienie. Znów coś się dzieje! <hurra>

Wole określenie: Brutalnie szczera

Dziś ją spotkałem po dwóch miesiącach. Kontakt sporadyczny w międzyczasie był.

Nie tęsknię za nią jako jednostką, tylko za tym co było, hmm a może to już tylko sentyment do tego stanu sprzed 4 miesięcy?

Elle - Lepsze takie emocje niż żadne?

Moje życie nie jest nudne, bo robię wiele rzeczy z różnych dziedzin i często nie starcza mi dnia. Nie szukam dramatów. To nie mój styl - źle mnie oceniłaś, tylko dlatego, że moje cierpienie się przedłuża, a ja dość obrazowo przedstawiłam mój dzisiejszy stan.

A także może dlatego, że sama nie kochałaś, więc nie tęsknisz i nie potrafisz zrozumieć.

Nie mam żadnego guziczka w mózgu, który włączam, żeby sobie pocierpieć i zrobić przedstawienie, i z pewnością nie odczuwam zakamuflowanej przyjemności w użalaniu się nad sobą. Z moim samopoczuciem było juz lepiej przez ostatni czas, umawiam się z innymi, ale dziś wrócił mocny żal za nim i bardzo złe samopoczucie psychiczne. Uważasz, że to za dlugo? Od rozstania minął miesiąc. A wczoraj dostałam relację od koleżanki, że go widziała i z nim gadała. Wygląda na zadowolonego z życia. Ciężko było tego słuchać.

Nie wiem, dlaczego według Ciebie wyznacznikiem głębokości odczuwania ma być długość relacji. Niektórzy oświadczają się po 3 miesiącach (nawet tak bylo w przypadku moich rodziców), często mieszkają ze sobą po takim czasie. Więc dlaczego tak deprecjonujesz moją osobę i moje zaangażowanie tylko dlatego, że to trwało 3 miesiące zamiast rok? Uważasz, że ludzie mają prawo zacząć coś czuć dopiero w 5 czy 6 miesiącu relacji? Może przegapiłam jakieś istniejące normy?

Ja zakochałam się w ciągu pierwszego miesiąca bardzo intensywnego widywania - w kimś, kto był miły, dbał o mnie, przynosił kwiaty, dopytywał czego mi potrzeba, i przede wszystkim - z samego początku został mi przedstawiony i polecony jako ktoś, kto jest w porządku, jest stały, wierny, i miał przez 4 lata dziewczynę i teraz długo był sam! Specjalnie się dopytywałam, żeby nie wejść w jakieś bagno. I nagle pokazał drugą twarz.

NIE jestem szczęśliwa z powodu moich poprzednich doświadczeń z facetami.
Nie chciałam kolejnego kretyna, który nie chciałby się wiązać.
Więc jakich dramatów szukam?

Tak, przeżywam intensywnie, to nadal falowo wraca, bo już niejako zdążyłam uwierzyć w to "przeznaczenie" o którym trąbił tak beztrosko - potem skupiłam się na ratowaniu. Cała moja energia by posklejać to, co się sypie, mysląc, że to moja wina.

Jaką przyjemność wg Ciebie dostarcza mi to, że wypadła mi połowa włosów? Może robię się od tego piękniejsza? Pewnie jak zobaczę wreszcie łyse placki na głowie, będę mogła się pochwalić znajomym? Myślisz że o takie rozrywki mi chodzi? Albo że nie wolałabym wydać kolejne 100 zł na super sukienkę zamiast na psychoterapeutę?
I tak, on mam nadzieję wyciągnie ze mnie rdzeń tego, dlaczego się tak podlożyłam i nie mogę się z tym pogodzić.
I dlaczego czuję głęboko nienawiść i pogardę do siebie.

Pewnie jesteś dumna ze swoich ciętych odpowiedzi, ale za bardzo szablonowo to oceniłaś - nietrafnie - choć i tak będziesz uważać swoje, więc nieważne

Po tych mecyjach skończyłam czytać.. sorry nie dam rady.

Masz 29 lat kobieto, a luźne spotkania z gościem przez 2 mce (!!!), który traktował cię jak popychadło porównujesz z Miłością..

Ps. "ciekawe życie" nie znaczy życie wypełnione milionem czynności, a POSTAWĘ względem tych czynności i umiejętność doceniania i cieszenia się nim.
Nie chodzi o to, że coś jest obiektywnie nudne, tylko ty czynisz wszystko nudnym kiedy nie ma obok ciebie jakiegoś randomowego gościa, który "rzuca cię na ścianę" i możesz się poczuć jak dziewczyna Greya

Może ktoś koleżance wytłumaczy na czym polega jej "flow"...

Moje życie jest Drama Free od jakiegoś czasu i takim chce je zachować dlatego przepraszam, nie mam siły ani ochoty wkręcać się w te wymyślone tragedie posejdońskie

Iggam, ja doczytałam...
i rozumiem Cię.
Spotkanie "tego kogoś" lub dowiedzenie się czegoś o nim... może od nowa zaboleć...

Elle, muszę przyznać, że widzę twoje posty w każdym temacie i w sumie, to czuję żal. Widać, że chcesz wypaść w czyichś oczach na inną osobę niż jesteś w rzeczywistości. Krytykujesz jakiekolwiek odstępstwa od twojej wyimaginowanej normy, często mówisz, że na tym skończysz, ale nie kończysz, bo jednak zbyt mocno cię to rusza. Możesz po prostu.. nie odpowiadać, nie irytować innych, skoro i tak cię to nudzi i nie obchodzi? Zostaw, proszę, swoje pseudointelektualne wywody dla siebie, a sama zastanów się nad sobą, bo widzę, że jesteś niezdrowo rozchwiana emocjonalnie i masz dziwne potrzeby... hmmm, społeczne.

Tęskniłam póki nie byłam "wyleczona". Teraz raczej niechęć i obojętność, ale nie życzę mu źle. Elle analizuje Twoje przemyślenia na temat wiązania się z ludźmi przysparzającymi skrajnych emocji, a potem o cierpieniu i nicości własnego bytu:D Próbuję to przełożyć na swój przypadek i raczej nie chodziło o to, że mam nudne życie, a o pewne powielanie schematów z dzieciństwa. Ktoś wychowywał się w takim domu to myśli, że właśnie tak wygląda związek, podświadomie się w tym utwierdza i odnajduje. Potem jednak okazuje się, że tak to nie wygląda i uczy się normalnego życia:)