Pamiętnik - czy warto go pisać... - Netkobiety.pl

Ja pisze pamietniki już od 10 lat. Oczywiscie nie kazdy dzien, ale od czasu do czasu zlewam na papier moje myśli, radosci i niepokoje. Kiedys pisalam o tak, ale odkąd mam dziecko pisze dla mojej corki. Jak bedzie miala tyle lat co ja to przeczyta, i mnie w pewnych rzeczach zrozumie, że kiedyś też byłam młoda dziewczyną.

Myśle, że to fajny pomysł..sama pisałam pamiętnik przez prawie 10lat, niestety ostatni rok jakoś nic nie zapisałam - i w sumie żałuje, bo dużo się u mnie działo...lubię czasem poczytać o tym jakie problemy i radości miałam w wieku 14, a jakie w wieku 20lat...jak moje postrzeganie świata ulegało zmianie, jak wyciągałam wnioski ze swoich błędów - to jest bezcenne...są tam także zapisane bardzo osobiste moje przeżycia, więc wolałabym żeby nikt tego nie czytał...
Chyba znowu wrócę do pisania...
A za kolejne 10lat - znowu przeczytam jak to wszystko ulegało zmianie

Pewnie, że warto pisać ja też piszę, odkąd byłam w 6 klasie podstawówki i śmiesznie jest tak sobie teraz poczytać o tamtych problemach, przeżyciach i o tym, co się działo. hehe

pisałam i ja kiedyś pamiętnik ale na spółkę z przyjaciółką. To było prawie 10 lat temu, kiedyś go znalazłam na strychu to jak zaczełam czytać co tam wypisywałyśmy uśmiałam się do łez....ale człowiek to był kiedyś zryty

Przypomniało mi się, że ja ten pamiętnik pisałam nawet od 12 roku życia - bo nawet wpisałam kiedy dostałam pierwszą miesiączkę (miałam wtedy niecałe 13lat) - z jednej strony byłam dumna, że stałam się "kobietą", ale też czułam złość i niepokój co się dzieje z moim ciałem....
Tak jak poprzedniczki początkowo dużo pisałam - większość to były jakieś śmieszne przemyślenia i "problemy" z samą sobą
Potem pisałam tylko wtedy gdy czułam, że muszę się wyżalić lub pochwalić jakąś radością...

Miałam jeden gruby zeszyt - taki 120kartowy w twardej oprawie, a potem zapisałam jeszcze 2 notesy - tam pisałam nawet regularnie - przynajmniej 2razy w tygodniu coś..nawet swoje oceny lub strach przed klasówkami wpisywałam
Często też pisałam swoim szyfrem, żeby mimo wszystko gdyby ktoś chciał to przeczytać - nie wiedziałby do końca o co chodzi

Najlepsze jest to, że jak zaczęłam pisać ten pamiętnik w wieku 12lat - sama wymyśliłam reguły co do pisania go i na pierwszej stronie dużymi literami napisałam  - "NIKT NIE MA PRAWA CZYTAĆ TEGO PAMIĘTNIKA OPRÓCZ MNIE" - chciałam w ten sposób odstraszyć mojego młodszego brata, który mógł "przypadkowo" go znaleźć

ja tez kiedyś pisałam....śmieje sie jak to widzę teraz:) kiedy tez bloga pisałam
Teraz jestem chyba zbyt leniwa na pisanie...

Ja też kiedys pisałam pamiętnik, mam go do dnia dzisiejszego. Rzadko Go czytam. Opisywałam w nim głównie swoje uczucia do innych chłopców. Za każdym razem pisałąm jak bardzo Go kocham i że to prawdziwa miłość , a średnio co trzy kartki pojawiało się już inne imię chłopaka który był właśnie tym wymarzonym
Mój drugi pamiętnik był już bardziej dojżały, pisałam Go kiedy chodziłam do pierwszej klasy technikum. Byłam już bardziej dorosła i miałąm swojego chłopaka. Pamiętnik zaczęłam pisać kiedy Go poznałam a skończyłam kilka dni po tym kiedy się rozstaliśmy... Fajnie tak czasami powspominać
Chyba zacznę prowadzić nowy pamiętnik- Pamiętnik życia dorosłego

Cały zeszyt masz zapisany czy połowe? Ile w tym zeszycie zapisałaś lat?

Też kiedyś pisałam, ale to podstawówka - początek gimnazjum. Na początku pisałam codziennie, a, że mam słomiany zapał to pisałam coraz rzadziej, aż w końcu zapominałam. Pisałam w nim głupoty, jak wszyscy. Co w szkole, w kim się aktualnie kochałam, opisywałam jakieś wyjścia po lekcjach, dyskoteki szkolne, wyjazdy na ferie i wakacje.
Leżał zakopany gdzieś między innymi szpargałami w pudełku po butach. Znalazłam go kilka razi i prawie płakałam ze śmiechu. Jakie to człowiek miał wtedy problemy... I wydawało się, że to koniec świata
Któraś z Was pisała, że prowadziła pamiętnik razem z przyjaciółką. Też miałam coś na podobę. Miałyśmy w podstawówce z koleżankami z klasy tzw. "paczkę". Nazwałyśmy się (lol, aż wstyd się przyznać ) "Antypryszcze" A to dlatego, że inne dziewczyny z klasy też miały swoją paczkę, zarywały do starszych chłopaków, a oni mówili na nie "Pryszcze". A, że nasze paczki się nawzajem nie lubiły to my nazwałyśmy się "Antypryszcze" właśnie. Wymyśliłyśmy sobie ksywki i tylko tak się podpisywałyśmy. Zeszyt z naszymi zapiskami nazywałyśmy kroniką. I codziennie inna brała tą kronikę i pisała coś od siebie. W ogóle robiłyśmy jakieś składki pieniężne itd. Mam to gdzieś w domu do tej pory chyba. Mój pamiętnik już wyrzuciłam. Był to niecały zeszyt i wolałam, żeby nikt tego nie dorwał, gdyż mieszkałam z dziadkami i tak, jak Impresja mam wścibską babcię.
Później założyliśmy koleją kronikę w technikum. I mieli się tam wpisywać wszyscy z klasy. No i w większości tak było. Na początku pisaliśmy w miarę poważne rzeczy na lekcjach. Nosiłam ten zeszyt codziennie do szkoły, żeby każdy w każdej chwili miał możliwość wpisania czegoś. Wklejaliśmy tam jakieś nasze zdjęcia, rysowaliśmy coś, wpisywałam swoje wiersze o ludziach z klasy... Później charakter tej kroniki całkowicie się zmienił, bo pisaliśmy w niej tylko na klasowych lub moich "paczkowych" spotkaniach przy piwie w pubach. Więc możecie się domyślić co tam było Ten zeszyt też mam do dzisiaj i nigdy przenigdy go nie wyrzucę, bo technikum to jak do tej pory najlepsze lata mojego życia i najlepsza klasa, więc zawszę zataczam się ze śmiechu jak to czytam. Na koniec technikum kronika miała bliskie spotkanie z kserem i dziewczyny masowo ją kserowały, żeby też mieć pamiątkę.

Wracając do zwykłych pamiętników - teraz nie piszę. Jakiś czas temu miałam bloga, ale po dość długiej przerwie w jego pisaniu, jak tak poczytałam to zauważyłam, ze opisuję tylko smutne rzeczy i usunęłam go.

Pisałam parę lat, nie wiem ile dokładnie kilka zeszytów, z różnymi rysunkami, wierszami itp. Ale kiedyś z przyjaciółkami postanowiłyśmy zamknąć przeszłość, spaliłyśmy wszystkie nasze pamiętniki, razem, czytając sobie niektóre fragmenty. Zamknęłyśmy okres kiedy byłyśmy młode i głupie. Czasem może żałuje, ale z 2 strony wielu rzeczy z czasów tamtych nie chcę pamiętać...

Ja chyba ze 4 razy próbowałam pisać pamiętnik ale zwykle szybko mi się nudziło i odkładałam w kąt!
Teraz wolę pisać na forum zamiast skrobać w zeszyciku

Ojj ja moich już nie czytam więcej Raz przeczytałam i...... się popłakałam ze śmiechu

Mama mi wczoraj powiedziała żę jutro (czyli dziś) kupi mi pamiętnik pod choinke. Więc najpierw byłyśmy w GCH (gliwickie centrum handlowe) i tam mi mama kupiła bolerko takie fajne. Potem poszłyśmy zobaczyć w sklepie papierniczym, ale były takie pamiętniki dla małych dziewczynek(w wieku 9 lat). No to poszłyśmy do FORUM i tam we forum poszłyśmy do takiego sklepu traffic. No i tam mi pani pokazała takie pamiętniki ale były ze złotymi myślami. Nagle zauważyłam taki gruby notes na gumke(zamykany jak teczki z gumką) no i ten sobie wybrałam. Okazał sie tani.

Pisanie juz zaczęłam. Ale najpierw pisze na luźne kartki potem pisze do takiego starego kalendarza a jak dostane pamiętnik to wpisze to wszystko z kalendarza do pamiętnika

no bardzo długo historia tego jak mi sie zachcialo pisac pamiętnik. poszukaj lightangel może opisałam to na początku wątku.

Nie polecam.
Dlaczego ?
Pisałam przez długi czas , głównie wpisy były depresyjne i mroczne , smutne bądź krzyki rozpaczy .
Pisałam tylko wtedy kiedy było mi źle.
Są tam tylko złe wpisy.
Dlaczego ?
A bo jak byłam szczęśliwa i zadowolona to nie miałam czasu na takie głupoty jak pisanie pamiętnika.
I to jest niezdrowe bo jak zajrze w tamte zeszyty po latach od razu łapie doła i jeszcze raz przeżywam ten ból rozdzierający dusze.
Dlatego nie polecam

pamietnik....to lepsze od emerytury!!!majac 70,80 ..lat jak go przeczytasz jestes w niebie,odzywasz...ja osobiscie pisze pamietnik 15 lat,a mam 32 lata,mieszkam juz 10 lat za granica,tak wiec jak wracam do mojej kochanej polski,zawsze czytam jeden z nich,cos wspanialego,a zwlaszcza jesli ktos jest sentymentalny....jednego czego zaluje,ze spalilam w wannie moj pierwszy pamietnik zawierajacy dwa lata mego zycia,mojej najwiekszej milosci,kazde slowo w tym pamietniczku bylo o niej...o milosci zaluje,ale coz,..czytam stare pamietniki jak przebywam w kraju,wzruszam sie ,smieje i rozpamietuje...na bank ich nie spale,chocby nie wiem co,wiem ze majac podeszly wiek czytajac moje pamietniki bede "przezywac je"od nowa. dziewczyny piszcie je,warto,buzka

ja mam mnóstwo 'pamiętników' . czasem jak zaczynam je czytać  po prostu umieram ze śmiechu
zazwyczaj zaczynam pisać gdy jest mi smutno , bo gdy jestem szczęśliwa nie mam czasu na takie rzeczy

Nie zgodzę się. Ja piszę od 99 roku, teraz mam 23 lata i z matematyką pozostawiam was.
Moje wpisy, oczywiście te z ostatnich ok pięciu lat to kompletny mrok i wszechogarniająca depresja. Miałam jakieś kompletnie porąbane życie i problemy - a z problemami stres, który gdzieś musiałam rozładować. Z czasem zaczęłam też pisać bardzo specyficznie, strumień świadomości, zero poprawek, przekaz prosto z podświadomości itd.
Nie czytam tych wpisów często - to fakt ale zdarza mi się. I wcale nie odczuwam na nowo tych ran i dramatów, które tam opisuję a wręcz przeciwnie - czuję, że skoro z tego wtedy wyszłam to teraz również mogę sobie ze wszystkim poradzić.

Jeśli chodzi o ilość zeszytów to ja ich mam z 20 chyba (tak rozwlekle pisałam już od dzieciństwa ).
Czytanie przez innych - jeden z tych zeszytów dałam mojej przyjaciółce. Mocno się przeraziła ale doceniła. Nie czułam się przez to w żaden sposób obnażona - w końcu to była najbliższa mi wtedy osoba.

Po jakimś czasie założyłam też bloga - co było o tyle niefajne, że ludzie bardzo łatwo, jakimś dotąd mi nie pojętym sposobem, dowiedzieli o nim i zaczęłam z jednej strony wprowadzać cenzurę a z drugiej zamiast się naprawdę uzewnętrzniać złapałam się na tym, że piszę "pod publiczkę".
Potem, ze dwa czy trzy lata temu, napisałam książkę, której duża część powstała w pamiętniku, na luźnych kartkach, chusteczkach do nosa i innych nadających się ku temu przedmiotach. Męczyłam ją z pół roku chyba i byłam z niej bardzo zadowolona kiedy ujawniła mi się w całej swej krasie. Potem, zdradzę wam, wysłałam ją Świetlickiemu, którego gdzieś przy okazji poznałam i dał mi swojego maila. Odpisał, że ma w sobie coś ale wciąż za mało. Tak mnie to uderzyło (w końcu to było moje literackie dziecko), że od tamtej pory nie napisałam nic godnego uwagi nigdzie. Żałuję jak cholera i próbuję do tego wrócić ale to już niełatwe.

Ja nieregularnie pisze pamientnik od 8 lat. Zapisałam 6 zeszytów A5 100 kartek. W trakcie jest kolejny. Nie żałuje, pisze tam o wszystkim, co mnie cieszy, martwi i czego nie moge powiedzieć nikomu bliskiemu "bo nie zrozumieją", tak to sobie tłumacze. Papier wysłucha cierpliwie i nie oceni Ciebie.
Jest oczywiście minus - nie udzieli rady.

Moje doświadczenia z pisaniem pamiętników sięgają podstawówki. Ale kiedy teraz, po tych wszystkich latach, otworzę te zeszyty to każda zapisana strona sprawia, że lecą mi łzy ze śmiechu Z perspektywy czasu, problemy, które kiedyś miałam wydają się takie beznadziejne i nie mogą w ogóle równać się z teraźniejszymi. Mimo wszystko polecam. Ja jako totalna romantyczka musiałam pisać, bo to mi pomagało, uwielbiałam i nadal lubię przelewać wszystko na papier. Czasem nawet teraz zapiszę coś, gdzieś na jakiejś kartce, którą potem wrzucę do notesu. I za kilka lat zapewne będę się z niej śmiać.
Także długopisy w dłonie

Warto jak najbardziej! ostatnio wygrzebałam swoje stare pamiętniki , z 5 zeszytów jak nie więcej.Nawet sprzed 10 lat , śmiechu było sporo

Ja ostatnio wygrzebałam swoje pamiętniki ale się naśmiałam Warto pisać po latach wrócą nam wspomnienia młodych lat

Ja pisałam pamiętniki, lecz po czasie sądzę, że żałuję, że pisałam.
Otóż, pamiętniki zostały w domu rodzinnym, pokłóciłam się z rodzicami a teraz boje się, ze oni wykorzystają ten pamiętnik przeciwko mnie.
Moja mama zawsze potrafila mi czytac pamietnik, smiac sie z wpisów. zero prywatnosci

Prowadziłam pamiętniki i to naprawdę masę. Uważam, że warto je prowadzić, chociażby za młodu, żeby później sobie powspominać a nawet pośmiać się z samej/go siebie. Aktualnie pamiętnika ani dziennika nie prowadzę, ponieważ nie mam takiej potrzeby. Ale wręcz uwielbiam wracać do dawnych czasów czytając moje pamiętniki.

Prowadzę pamiętnik od trzynastu lat, co daje dokładnie połowę mojego dotychczasowego życia. Były momenty, dłuuugie momenty, w których nie pisałam, ale zawsze mi wtedy czegoś brakowało. Dlatego teraz, po kolejnej przerwie, zaczęłam pisać na nowo i jest mi dużo lżej, kiedy mogę przelać na papier swoje żale i przemyślenia. Wolałabym opisywać tam więcej radosnych chwil, ale te tak szybko ulatują i wprawiają w tak wspaniały nastrój, że aż trudno znaleźć odpowiednią porę na napisanie o nich

Lubię podśmiewać się ze swoich starych problemów i przemyśleń, które znajdują się w pierwszych pamiętnikach. Za to czytanie tekstów z czasów gimnazjum wprawia mnie w niemałą depresję, bo byłam wtedy strasznie neurotyczna, problemowa, psychicznie skrzywiona i niestabilna emocjonalnie. Cieszę się, że takie momenty już za mną, ale wiem, że warto było wówczas o nich pisać. Bo pisanie pomaga, ot co

Suzan, szkoda, że stare pamiętniki zaginęły - to jednak fajna pamiątka i kupa wspomnień. Ja łapię się na tym, że wiele zdarzeń przypomina mi się dopiero wtedy, gdy o nich przeczytam

Moja każda z byłych i niedoszłych prowadziła pamiętnik, aczkolwiek tylko jednej widziałem kilka wpisów, które tyczyły się mnie w pozytywnym tonie heheh. Zawsze to uważałem za normalne u kobiet.

Dla jednego z nich swego rodzaju pamiętnikiem są napisane wiersze.

Grease moje raczej stanowią zapis emocji/refleksji/tęsknot etc.

Jeżeli czujesz taką potrzebę aby pisać,pisz.