czy to początek depresji? pomóżcie - Netkobiety.pl

Z kąd wzięło ci sie stwierdzenie że objawy muszą trwać dwa tygodnie?
Nie musi to być depresja i wydaje mi się że raczej jej nie masz. Sama piszesz że wszystko w porządku że nie miałaś żadnych problemów,złych przeżyć.Niecały tydzień to za mało żeby ocenić sytuację.

Wiele z nas ten okres pogodowy żle znosi. Miejmy nadzieję że wszystko będzie dobrze.

tak właśnie myslałam, zeby poczekać troche jeszcze i jak mi nie przejdzie to pójdę do psychologa, choć trochę sie obawiam...
A to ze dwa tygodnie objawy się utrzymują to wyczytałam na tych wszystkich stronach o depresji itd...

Wiecie, dziś zakupiłam sobie deprim i magnez... moze pomogą coś na takie moje przygnębienie... oczywiście rozmowy z moim facetem też są, ale On nie rozumie tego tak do końca...

Dziękuje ze Wasze opowiedzi nie myslałam, ze tak szybko ktos sie odezwie

tak, wiem, ze to jest ważne...
Ale ten stan beznadziejnosci mnie juz wykancza... wiec łapie sie tego deprimu, magnezu, czegokolwiek! Byle by w koncu wstać i chociaż troche pouczyc sie do kolokwium... żeby zacząć w końcu jakoś normalnie myśleć

dokładnie, takie wschłuchiwanie się w siebie i ciągłe myślenie typu "jak jest beznadziejnie i bez sensu" dobijają człowieka okropnie. Często miałam jakieś tam swoje humorki ale dzień, dwa i było po nich. A teraz? tyle dni a mi się wstać rano (a właściwie już w południe) nie chce, jeść mi się nie chce, chodzę smutna, tysiące głupich myśli w głowie aż w końcu z tego wszystkiego jakiś taki lęk, że to będzie się pogłębiać i kiedyś nie dam rady sobie sama ze sobą. I wtedy płaczę sobie.
Te lampy są na pewno drogie, a ja niestety nie pracuję

wiecie co, dziś poszłam sobie poszukać jakiegoś psychologa w moim mieście. Ale to jest bardzo małe miasto i znalazłam tylko jednego ... I jeszcze wczoraj wieczorem myślałam sobie, że pójdę do jakiegoś specjalisty, że wygadam się, że powiem co mi tam na duszy leży. A Dziś nie odważyłam się wejść do środka, bo nagle pomyślałam sobie, że poczekam jeszcze trochę i może jakoś samo to wszystko przejdzie, no i może te moje objawy depresyjne za krótko trwają, zeby tak od razu na psychologa się rzucać...
Nie wiem już sama, co mam myśleć. Najchętniej przespałabym to wszystko.

Chylę czoła, panna_truskawka, ze starasz się poradzić sobie z problemem-że działasz w trosce o swój komfort

panna_truskawka napisał:

może te moje objawy depresyjne za krótko trwają, zeby tak od razu na psychologa się rzucać...
Nie wiem już sama, co mam myśleć. Najchętniej przespałabym to wszystko.

Panno_truskawko (podoba mi się Twój nick)
Z depresją idzie się zwykle do psychiatry, bo to on jako lekarzem med. zajmuje się "jednostkami chorobowymi".
Wprawdzie do psychologa chodzą ludzie, którym coś doskwiera, którzy chcą poprawić komfort swojego życia...ale też ci zupełnie "bezproblemowi", którzy znakomicie radzą sobie w życiu ale stawiają na samorozwój, tak by w pełni korzystać ze swojego potencjału-sięgają troszkę głębiej i wiedzą jak skorzystać ze swoich atutów, by życie było dla nich jeszcze bardziej satysfakcjonujące
Nie obawiaj sie konsultacji z psychologiem-pierwsza wizyta jest takim wzajemnym badaniem swoich oczekiwań.

I wiesz...dość sceptycznie podchodzę do "doradztwa" on line. W kontakcie internetowym umyka bardzo wiele istotnych dla psychologa informacji-kontakt pozawerbalny face to face wydaje mi sie o wiele cenniejszy.
A porady psychologa on-line nie są bezpłatne.
Imo-nie opyla się

Napisz, Panno_truskawko jak było-ale jeśli zmienisz zdanie i jednak nie pójdziesz też napisz-masz prawo się obawiać tego co nowe i nieznane
Głowa do góry i odwagi-nic złego Cię nie spotka

Wizyta u psychologa nie jest straszna i nie bój się.Ja byłam kilka razy i po takiej wizycie wychodziłam podbudowana.Pani psycholog pomogła mi zrozumieć wiele rzeczy.Jeżeli chodzi o paskudny humor i nastawienie to ja też tak mam. Pogoda robi swoje i nie nastraja nas pozytywnie.Lepiej byłoby jak za oknem  leżałby śnieżek.Fakt po śmierci rodziców przeszłam depresje,ale wyszłam z tego.W tej chwili dopada mnie momentami gorszy nastrój i cholernie nic mi sie nie chce,ale bronię się i staram się nie nakręcać  sama tylko zmuszam się i wykonuję różne czynności,bo wiem,że takie nakręcanie może zaprowadzić do dołka.Też łykam magnez,bo on mnie uspokaja i żołądek mnie wtedy nie boli z nerwów.Będzie dobrze zobaczysz

Jeśli coś wzbudzi jego niepokój, jest prawdopodobne, że poleci Ci wizytę u psychiatry (chociaż oczywiście nie może Cię do niej zmusić, jeśli nie będziesz chciała iść). Ja tak właśnie miałam - pani psycholog uznała, że farmakoterapia może w moim przypadku pomóc, więc dała mi po prostu numer do swojej znajomej-psychiatry. Ale leki mają na celu tylko wspomóc psychoterapię - na zasadzie: leki przytłumiają objawy depresji, czyli podły nastrój, żeby łatwiej Ci było funkcjonować, a Ty w międzyczasie pracujesz nad przyczyną z psychologiem.

Z doświadczenia wiem, że tak naprawdę nie liczy się wiek psychologa, tylko jego charakter (bardziej dosłownie: czy ma jakiekolwiek powołanie do pracy jako psychoterapeuta) i to, ile wiedzy przyswoił w swojej dotychczasowej praktyce. Można być psychologiem 20 lat i z konkretnym przypadkiem sobie nie radzić, a można pracować 5-10 lat w zawodzie i mieć po prostu dobre podejście, dużą wiedzę i postępować etycznie (co jest bardzo ważne).
Jeszcze inną sprawą jest, że to, czy "dogadujemy" się z terapeutą, w dużym stopniu zależy po prostu od tego, czy obie strony odpowiadają sobie charakterami. Wszak niełatwo otworzyć się przed kimś, kto nie wzbudza naszej sympatii, a i niełatwo jest pomagać takiemu komuś.

Powodzenia, napisz potem jak było

Nie warto czytać za dużo, zwłaszcza na forach - tam ludzie bardzo często, zamiast pomagać, po prostu dołują się nawzajem. Często można się zdołować od samego przeglądania i czytania o tym, co komu dolega

A to, czy terapia pomaga czy nie, w dużej mierze zależy od nas samych, od naszego nastawienia. Wiadomo, że jak ktoś nie będzie chciał tak naprawdę wyzdrowieć i nie będzie nad sobą pracować, to nie wyzdrowieje.

laura33 napisał:

Leki nie przytłumiają depresji tylko leczą ją!!! jak każdą inną chorobę to leki nie przytłumiacze ,a psychoterapia pomoże jak najbardziej tylko trudno jest prowadzić terapie z osobą chorą bo tacy ludzie bardzo koncentrują sie na dolegliwościach nie na przyczynie ,dopiero po jakimś czasie można skutecznie prowadzić psychoterapie ....

Od kogo masz taką informację? Od lekarza psychiatry, od psychologa?
Leki owszem, po dłuższym czasie przyjmowania podobno poprawiają stan pacjenta, ale wszystko zależy od tego, jak silna jest depresja i jakie są jej przyczyny. Jeśli leki leczyłyby depresję, włącznie z przyczyną, nie potrzebna by była psychoterapia.