czy to początek depresji? pomóżcie - Netkobiety.pl

Z kąd wzięło ci sie stwierdzenie że objawy muszą trwać dwa tygodnie?
Nie musi to być depresja i wydaje mi się że raczej jej nie masz. Sama piszesz że wszystko w porządku że nie miałaś żadnych problemów,złych przeżyć.Niecały tydzień to za mało żeby ocenić sytuację.

Wiele z nas ten okres pogodowy żle znosi. Miejmy nadzieję że wszystko będzie dobrze.

tak właśnie myslałam, zeby poczekać troche jeszcze i jak mi nie przejdzie to pójdę do psychologa, choć trochę sie obawiam...
A to ze dwa tygodnie objawy się utrzymują to wyczytałam na tych wszystkich stronach o depresji itd...

Wiecie, dziś zakupiłam sobie deprim i magnez... moze pomogą coś na takie moje przygnębienie... oczywiście rozmowy z moim facetem też są, ale On nie rozumie tego tak do końca...

Dziękuje ze Wasze opowiedzi nie myslałam, ze tak szybko ktos sie odezwie

tak, wiem, ze to jest ważne...
Ale ten stan beznadziejnosci mnie juz wykancza... wiec łapie sie tego deprimu, magnezu, czegokolwiek! Byle by w koncu wstać i chociaż troche pouczyc sie do kolokwium... żeby zacząć w końcu jakoś normalnie myśleć

dokładnie, takie wschłuchiwanie się w siebie i ciągłe myślenie typu "jak jest beznadziejnie i bez sensu" dobijają człowieka okropnie. Często miałam jakieś tam swoje humorki ale dzień, dwa i było po nich. A teraz? tyle dni a mi się wstać rano (a właściwie już w południe) nie chce, jeść mi się nie chce, chodzę smutna, tysiące głupich myśli w głowie aż w końcu z tego wszystkiego jakiś taki lęk, że to będzie się pogłębiać i kiedyś nie dam rady sobie sama ze sobą. I wtedy płaczę sobie.
Te lampy są na pewno drogie, a ja niestety nie pracuję

wiecie co, dziś poszłam sobie poszukać jakiegoś psychologa w moim mieście. Ale to jest bardzo małe miasto i znalazłam tylko jednego ... I jeszcze wczoraj wieczorem myślałam sobie, że pójdę do jakiegoś specjalisty, że wygadam się, że powiem co mi tam na duszy leży. A Dziś nie odważyłam się wejść do środka, bo nagle pomyślałam sobie, że poczekam jeszcze trochę i może jakoś samo to wszystko przejdzie, no i może te moje objawy depresyjne za krótko trwają, zeby tak od razu na psychologa się rzucać...
Nie wiem już sama, co mam myśleć. Najchętniej przespałabym to wszystko.

Chylę czoła, panna_truskawka, ze starasz się poradzić sobie z problemem-że działasz w trosce o swój komfort

Panno_truskawko (podoba mi się Twój nick)
Z depresją idzie się zwykle do psychiatry, bo to on jako lekarzem med. zajmuje się "jednostkami chorobowymi".
Wprawdzie do psychologa chodzą ludzie, którym coś doskwiera, którzy chcą poprawić komfort swojego życia...ale też ci zupełnie "bezproblemowi", którzy znakomicie radzą sobie w życiu ale stawiają na samorozwój, tak by w pełni korzystać ze swojego potencjału-sięgają troszkę głębiej i wiedzą jak skorzystać ze swoich atutów, by życie było dla nich jeszcze bardziej satysfakcjonujące
Nie obawiaj sie konsultacji z psychologiem-pierwsza wizyta jest takim wzajemnym badaniem swoich oczekiwań.

I wiesz...dość sceptycznie podchodzę do "doradztwa" on line. W kontakcie internetowym umyka bardzo wiele istotnych dla psychologa informacji-kontakt pozawerbalny face to face wydaje mi sie o wiele cenniejszy.
A porady psychologa on-line nie są bezpłatne.
Imo-nie opyla się

Napisz, Panno_truskawko jak było-ale jeśli zmienisz zdanie i jednak nie pójdziesz też napisz-masz prawo się obawiać tego co nowe i nieznane
Głowa do góry i odwagi-nic złego Cię nie spotka

Wizyta u psychologa nie jest straszna i nie bój się.Ja byłam kilka razy i po takiej wizycie wychodziłam podbudowana.Pani psycholog pomogła mi zrozumieć wiele rzeczy.Jeżeli chodzi o paskudny humor i nastawienie to ja też tak mam. Pogoda robi swoje i nie nastraja nas pozytywnie.Lepiej byłoby jak za oknem  leżałby śnieżek.Fakt po śmierci rodziców przeszłam depresje,ale wyszłam z tego.W tej chwili dopada mnie momentami gorszy nastrój i cholernie nic mi sie nie chce,ale bronię się i staram się nie nakręcać  sama tylko zmuszam się i wykonuję różne czynności,bo wiem,że takie nakręcanie może zaprowadzić do dołka.Też łykam magnez,bo on mnie uspokaja i żołądek mnie wtedy nie boli z nerwów.Będzie dobrze zobaczysz

Jeśli coś wzbudzi jego niepokój, jest prawdopodobne, że poleci Ci wizytę u psychiatry (chociaż oczywiście nie może Cię do niej zmusić, jeśli nie będziesz chciała iść). Ja tak właśnie miałam - pani psycholog uznała, że farmakoterapia może w moim przypadku pomóc, więc dała mi po prostu numer do swojej znajomej-psychiatry. Ale leki mają na celu tylko wspomóc psychoterapię - na zasadzie: leki przytłumiają objawy depresji, czyli podły nastrój, żeby łatwiej Ci było funkcjonować, a Ty w międzyczasie pracujesz nad przyczyną z psychologiem.

Z doświadczenia wiem, że tak naprawdę nie liczy się wiek psychologa, tylko jego charakter (bardziej dosłownie: czy ma jakiekolwiek powołanie do pracy jako psychoterapeuta) i to, ile wiedzy przyswoił w swojej dotychczasowej praktyce. Można być psychologiem 20 lat i z konkretnym przypadkiem sobie nie radzić, a można pracować 5-10 lat w zawodzie i mieć po prostu dobre podejście, dużą wiedzę i postępować etycznie (co jest bardzo ważne).
Jeszcze inną sprawą jest, że to, czy "dogadujemy" się z terapeutą, w dużym stopniu zależy po prostu od tego, czy obie strony odpowiadają sobie charakterami. Wszak niełatwo otworzyć się przed kimś, kto nie wzbudza naszej sympatii, a i niełatwo jest pomagać takiemu komuś.

Powodzenia, napisz potem jak było

Nie warto czytać za dużo, zwłaszcza na forach - tam ludzie bardzo często, zamiast pomagać, po prostu dołują się nawzajem. Często można się zdołować od samego przeglądania i czytania o tym, co komu dolega

A to, czy terapia pomaga czy nie, w dużej mierze zależy od nas samych, od naszego nastawienia. Wiadomo, że jak ktoś nie będzie chciał tak naprawdę wyzdrowieć i nie będzie nad sobą pracować, to nie wyzdrowieje.

Od kogo masz taką informację? Od lekarza psychiatry, od psychologa?
Leki owszem, po dłuższym czasie przyjmowania podobno poprawiają stan pacjenta, ale wszystko zależy od tego, jak silna jest depresja i jakie są jej przyczyny. Jeśli leki leczyłyby depresję, włącznie z przyczyną, nie potrzebna by była psychoterapia.

To zależy jakie to leki. Ja brałam tylko leki z grupy SSRI. Lekarz ostrzegał mnie, że po nich mogą się faktycznie nasilić objawy depresji (ale tylko w okresie pierwszych 2 tygodni przyjmowania), a nawet wystąpić myśli i próby samobójcze, ale u mnie na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Te leki zaczynają działać po około miesiącu, wtedy widać pierwsze efekty. Skutki uboczne, jakie u mnie wystąpiły, to mocno rozszerzone źrenice (ale to ustąpiło po ok. tygodniu, góra dwóch), bóle i zawroty głowy oraz ospałość (też ustąpiły razem z rozszerzeniem źrenic), utrata apetytu (ale to tylko po fluoksetynie). Jedynym chyba skutkiem ubocznym, który u mnie nie ustąpił aż do odstawienia leku, to znaczny spadek libido - prawie zero ochoty na seks.
Niestety, po lekach czułam się oprócz tego wszystkiego totalnie obojętna na wszystko, nic mnie nie cieszyło i nie czułam się w ogóle sobą (czułam się, jakby ktoś po prostu odessał ze mnie wszelkie emocje), więc je koniec końców odstawiłam po roku, nie bardzo mi pomogły. Może dlatego, że u mnie przyczyny depresji tkwią głębiej.

Ale na razie nie zawracaj sobie głowy lekami, możliwe że wcale nie będziesz musiała ich brać. Najpierw pogadaj z psychologiem i dopiero się ewentualnie martw

Z tymi myślami samobójczymi - przed tym mnie ostrzegał lekarz i tak było napisane na ulotce, ale jak już pisałam, u mnie żadne pogorszenie stanu nie nastąpiło, więc nie jest to żadną regułą. To, że coś MOŻE wystąpić, może również oznaczać, że zdarza się w jednym przypadku na sto

Nie chciałam Cię straszyć, tylko uczciwie i szczerze napisałam, jak było w moim przypadku. Nie ma potrzeby zamartwiać się na zapas, bo sądzę, że w Twoim przypadku wystarczy psychoterapia. Leki przepisuje się zazwyczaj w cięższych przypadkach, kiedy już kompletnie sobie nie radzisz. Przynajmniej tak powinno być.
A kiedy masz wyznaczoną wizytę u psychologa?

Nie ma co się stresować, psycholog to raczej ostatnia osoba, z którą spotkanie mogłoby być nieprzyjemne czy stresujące Jasne, że dobrze zrobiłaś. Czekam na relację więc

I po wizycie. Bardzo ładna brunetka, po trzydziestce, w cytrynowym sweterku.
Jak zaczełam wszystko opowiadać rozryczałam się chyba ze dwa razy. Powiedziała, że leki raczej nie będą potrzebne. Zaproponowała psychoterapie. Zgodziłam się. Wizyty raz w tygodniu.
Chyba dobrze zrobiłam. Tylko czy to mi pomoże?

No wlasnie to moje zamartwianie to mnie dobija
masz racje- trzeba zawsze zacząć coś robić a nie siedzieć ")

Witam,
na psychoterapię sobie chodzę i jestem zadowolona z mojej pani. Jest miła, ciepła, uważnie mnie słucha itd. Ostatnio doradziła mi abym jednak zawitała u lekarza psychiatry. Powiedziała, że jak ktoś ma długo katar to w końcu idzie do doktora, a jak mi ciągle wszystko wydaje się beznadziejne i przepłakałam ostatnio prawie dwa dni z tego właśnie powodu to też powinnam udać się do odpowiedniego specjalisty.  I wiecie co? Od kiedy usłyszałam to zdanie to ciągle sobie wmawiam, że jest wszystko ze mną w porządku, że wcale te moje objawy nie są aż tak silne, że jest wszystko ok. Oczywiście dzień nie wygląda tak jak kiedyś ale od dwóch dni nie mam już tych lęków, że np pogarsza mi się to wszystko i że za chwilę pójdę i sobie coś zrobię.

Nie wiem, czy mam iść do tego psychiatry czy nie ...

Panno truskawko, czy to, że przez pół roku chodziłam do psychiatry, brałam leki oznacza, że jestem wariatką? Nie!! Jestem świadomą swojej wartości kobietą, która zrobiła wszystko, by wyjść z depresji i żyć spokojnie dalej. I chociaż moja deprecha była umotywowana  śmiercią Mamy i równoczesnym rozwodem,a inni potrafią przeżyć większe tragedie bez pomocy lekarskiej, to psychiatra był dla mnie jedyną deską ratunku i nie wstydzę się tego. Idź do spycha, to nie boli i żaden wstyd.

No!!! - bardzo się cieszę,po wizycie koniecznie opisz to swoje  spotkanko ,będzie dobrze!! Tego się trzymaj!!!!

Strach ma wielkie oczy!!  Pozdrawiam       Asia

Witam,
już po wizycie u psychiatry. Dostałam Afobam i setaloft. trochę boję się skutków ubocznych ...

No i jeszcze opisz tą wizytę, czy było tak strasznie jak się obawiałaś??????

......" teraz powiedziała,że to  koniec świata ale koniec to TO JESZCZE NIE JEST..."  nic dodać nic ująć...

Ciesz się świętami, będzie dobrze!!!!!   Pozdrawiam świątecznie

Dziękuje kochane za wszystkie rady. Bo afobamie jestem jakaś taka śpiąca, trochę zamulona. Mam go brać przez dwa tygodnie po pół tabletki i poźniej koniec. No chyba, że lęk w dzień mnie nawiedzi to wtedy doraźnie. Wiem, że uzależnia bo już kiedyś moja mama brała ten lek i lekarz wtedy jej też to mówił, że długo stosować nie można. Po setolafie to hmm... chyba nic sie nie dzieje. Na razie druga tableta za mną więc trudno cokolwiek stwierdzić.
Oczywiście trzecia wizyta u psychologa za mną- nie wiem czy to coś daje, ale to chyba na razie za krótko chodzę żeby zobaczyć efekty.
A tak poza tym: Wesołych i bezdepresyjnych świąt

Dziewczyny mam pytanie:

Biorę setaloft 7 dzień. Jak lekarz kazał co kilka dni zwiększam dawkę. Ale wydaje mi się, że jest gorzej niż na początku tzn. lęki są większe i częściej występują, beznadziejność i bezsens chyba też jest większy. Czy to może jakiś skutek uboczny? Przejdzie z czasem?
Ten lęk jest najgorszy, bo wtedy mówię sobie, że juz nie mam sił, że to wszystko jest beznadziejne i boję się, że jakaś siła pchnie mnie do tego, żeby sobie coś zrobić i wtedy płacze jak bóbr Łykam Afobam i trochę przechodzi. Fajny lek ale wiem, że tylko dwa tygodnie go mogę brać i później pas, bo uzależnia...

jejku, trudne to wszystko

Tosia, dziekuje za odp.
troche dziwnie z tymi lekami wszystkimi jest... niby mają pomagać a tu początki to koszmar jakiś.
Afobam nie biorę już codziennie, tylko jak złapie mnie na prawde duży lęk, nikogo przy mnie nie ma i w płakaniu opanować się nie mogę...
Również wszystkiego dobrego w Nowym Roku Oby depresje wszystkie minęły

Bierz lekarstwa dalej truskaweczko około miesiaca od rozpoczecia terapi bedziesz juz widziec poprawe tylko w chwiłach smutku nie rezygnuj z leczenia bo liczy sie ciagłosc.

czesc dziewczyny,
to znowu ja

Mam tyle pytań i wątpliwości
Setaloft biorę już 17 albo 18 dzień. Niby jest troszkę lepiej ale jakieś tam lęki znów do mnie powracają. Np. są to lęki tego typu, że boję się, że nie wyjdę z tej depresji, że ciągle będę smutna a świat bedzie bezsensowny i beznadziejny i wtedy jakaś siła popchnie mnie do tego, żeby sobie coś zrobić I wtedy boję się tego Głupie to jest strasznie...
I nie wiem czy ten setaloft działa czy nie

Co na ten temat myślicie? lek powinien już zacząć w pełni działać czy trzeba jeszcze czekać?