Zacznę od początku:
Znam M. od jakiegoś czasu, ale nigdy nie przypuszczałam, że tak bardzo Go polubię i że mu zaufam, bo w końcu jest facetem, a ja się ich najzwyczajniej w świecie boję... Poznaliśmy się w dziwnych okolicznościach- w autobusie 
. Ja wracałam wtedy od koleżanki a on jechał do kolegi. Przysiadła się do mnie- nie wiem czy dlatego że nie było miejsc, czy z jakiegoś innego powodu (na pewno nie dlatego, ze byłam jakoś ładnie ubrana, bo miałam na sobie zwykle jeansy i dużą bluzę pożyczoną od koleżanki, bo wracałam późno i było dość chłodno). Do autobusu wsiadł kontroler i zaczął sprawdzać bilety. Całe szczęście oboje je mieliśmy, ale on (M..) mówił, że czasami zapomina kupić bilet i że dzisiaj ma szczęście i to podwójne. Później zaprosił mnie na sok i tak to się zaczęło.
Spotykaliśmy się dość często. Co prawda nasze spotkania na początku były bardziej na stopie koleżeńskiej. Mogliśmy gadać ze sobą godzinami i nie brakowało nam tematów. Ale im bardziej bliski mi się stawał, tym bardziej go odpychałam i zamykałam się w sobie...Kiedyś siedzieliśmy na trawie i położył rękę na moim kolanie. Wszystkie złe wspomnienia wróciły... Odskoczyłam od niego jak oparzona, a On nie wiedział dlaczego... Powstrzymywałam się, żeby nie wybuchnąć płaczem...
Przeprosiłam Go później za moje zachowanie. Powiedział, że mogę z nim pogadać o wszystkim i że nie będzie naciskał, ale że już nie wie, jak się ma do mnie zbliżyć. Wiedziałam, że jest mu ciężko, ale nie potrafiłam tego zmienić...
Później miałam wypadek samochodowy, a On odwiedzał mnie kilkakrotnie w domu i dodawał otuchy. Kiedyś przyjechał do mnie na chwilę, bo chciał zobaczyć jak się czuję. Byłam mu wdzięczna za to, że się o mnie troszczy, ale nie potrafiłam tego okazać... Kiedy musiał jechać do domu, chciałam go odprowadzić do drzwi. Wstałam z łóżka i zakręciło mi się w głowie, a On złapał mnie w ramiona i mocno przytulił i pocałował. Nie miałam siły przed nim uciekać... Nie chciałam tego robić. Przytuliłam się do niego i czułam, że coś we mnie pękło (i to wcale nie było żebro). Już wiedziałam, że mogę na nim polegać, że będzie się mną opiekował. Ale dalej nie potrafiłam przełamać panicznego strachu przed dotykiem. Nie wiem czego bałam się bardziej- czy tego, że Go skrzywdzę, czy tego, że On skrzywdzi mnie... Choć cały czas mi powtarza, że przy nim nic mi się nie stanie, że mnie nie skrzywdzi. Tak bardzo chciałabym mu wierzyć...
W końcu napisał mi, że domyśla się, dlaczego boję się dotyku, facetów. Chciał, żebym napisała mu co się wydarzyło i co czuję, bo napisać jest o wiele łatwiej niż powiedzieć prosto w oczy. Nie napisałam mu jak "to" wyglądało, tylko że coś takiego miało miejsce...
Że dlatego cały czas go odpychałam, i że jest pierwszym facetem, od "tamtego" zdarzenia, któremu pozwoliłam się przytulić i pocałować...Kazałam mu obiecać, że nikomu nie powie o tym, co mi się przytrafiło.
Co prawda dalej zdarza mi się przy nim popłakać, ale teraz już wie dlaczego i za każdym razem mnie uspokaja i pociesza. Głupio się z tym czuję, ale nie potrafię opanować łez i złych wspomnień.
Nie wiem jak to będzie dalej wyglądało, nie wiem czy kiedyś Go nie skrzywdzę. Jedyne co teraz wiem to to, że mu ufam...
