Co to za zaburzenia ? - Netkobiety.pl

Moim zdaniem mozesz pogodzic sie z nia znowu ale pod warunkiem wizyty o ktorej wspominasz lub godzic sie dalej na to postepowanie. Kwestia ew. opetania czy choroby psychicznej rowniez sa wazne ale do tego potrzebna jest wiedza, wywiad srodowiskowy i inne rzeczy. Moment pogodzenia sie to moment mozliwosci postawienia warunku. Np. jesli najpierw spelni to moze wrocic. Przeanalizuj tez kwestie chorob psychicznych w jej rodzinie, zachowan krewnych, chorob. Przeanalizuj rowniez kwestie uczestniczenia dziewczyny we wrozeniu czy seansach spirytualistycznych w przeszlosci. To wszystko moze miec znaczenie. Natomiast ogolnie nieumiejetnosc panowania nad swoimi emocjami zle wrozy. Mozesz sobie nie dac rady w takiej relacji.

Nie rozumiem?! Najpierw piszesz ze to ona blaga Cie o wybaczenie a teraz ze to Ty musisz się przed nia plaszczyc i prosić? Oj wydaje mi się ze tu nie do końca dobrze napisałem ze to niezrownowazenie jest tylko po jej stronie. Piszesz bowiem rzeczy sprzeczne, przedstawiasz dwa odmienne opisy sytuacji. Ktos już kiedys pisal tutaj i nazywal taki "huśtawkowy" rodzaj zwiazkow. Na pewno zdrowe to nie jest.

Nie przedstawiam różnych opisów sytuacji, może faktycznie źle to napisałem, chodziło mi o to że nie mam siły prosić o wizyty u specjalisty, o normalne zachowanie. A sam w sytuacji kiedy jestem wyzywany nie zamierzam się pierwszy odzywać, wyciągać ręki na pojednanie robiłem tak, skutkowało to przez jakiś czas po czym znów było to samo. Błaganie o wybaczenie następuje zwykle po kilku dniach kiedy stan amoku ustępuje i przychodzi racjonalne spojrzenie na rzeczywistość wtedy jestem potrzebny wtedy jest dobrze. Oczywiście nie jest to normalne, jednak ja żadnych zaburzeń nie mam, jedyne co to może za bardzo mi na niej zależy, że nie pieprznę tym wszystkim i dalej chcę z nią być i mam nadzieję na normalizację. Ktoś kto tego nie przeżył nie ma pojęcia jak bardzo osoba potrafi się zmienić z kochanej dziewczyny w potwora, tylko niestety bez żadnej przyczyny. O płaszczeniu się i proszeniu pisałem tylko i wyłącznie w kontekście uspokajania i prośby żeby coś z tym zrobiła, niestety jeśli ktoś nie dopuszcza do siebie myśli o tym że coś z nim jest nie tak, każdą taką propozycję potraktuje jak atak na siebie

Albo znajdziesz sposób na tego specjalistę, albo za jakiś czas laska tak Ci dopiecze, że się jednak ewakuujesz.
Albo skończysz jako kupa zgliszczy.
Niestety, to są Twoje opcje.
Ludzka wytrzymałość ma swoje granice.
Ja wiem, kochasz ją itd., ale poczytaj tutaj na forum historie kobiet (i mężczyzn) w toksycznych związkach.
Tych ludzi, którzy nie odchodzą od partnerów/partnerek, pomimo, że tamci upokarzają, wyżywają się, przerzucają winę, wyzywają, czasem biją.
Chcesz zostać jednym z nich?

Masz kontakt z jej rodzicami? Może oni byliby w stanie ją przekonać?
Bywała wcześniej w podobnym stanie?
Jeżeli tak, to dlaczego oni nie zaprowadzili jej do specjalisty?

PS: poczytaj ten wątek:
http://www.netkobiety.pl/t81115.html

Artrad, ja zachowywalam sie identycznie jak Twoja kobieta, kiedy przestalam kochac, zaczynalam nienawidziec, a co pare dni wydawalo mi sie, ze chce nadal ten zwiazek...

wtedy przychodzilam taka slodziutka i bylo przez chwile " wszystko od nowa" ,
a po paru dniach patrzylam na niego i myslalam: ,, Jak on mnie wkorza!" -  I pierdyklam pierwsza zlosliwosc ktora mi padla na jezyk,
potem calkowicie wylewalam na niego wiadro pomyj.

On najpierw delikatnie protestowal, cos tam probowal uspokajac, a w koncu wychodzil.

I za pare dni od nowa, przeprosilam, poprobowalam, stwierdzalam, ze rezygnuje i...
jazda.

Powiedzial mi, ze to znosi bo te fajne chwile sa tego warte i czeka az to sie uspokoi
ale to sie nigdy nie uspokoilo ...   tylko coraz rzadziej mialam ochote na "zaczynanie od nowa", az po 5 latach ta ochota juz nigdy nie wrocila.

Teraz nie jestem z nim, ale wiem, ze jak tylko bym znowu poszla z podkulonym ogonem, to on by pomyslal, ze tym razem "to juz naprawde" bede fajna i mnie przyja, bo kocha mnie ( nie wiem za co, bo nie zrownowazona psychicznie bylam).
A Ty tez tak bardzo kochasz chyba, co? - Ile lat zmarnujesz?

Very good idea - konfrontacja takiej osoby samej z soba i mozliwosc zobaczenia tego przez innych.

Tak to jest świetny pomysł, sam kiedyś o tym myślałem, ale macie racje taka terapia wstrząsowa, może być skuteczna. Zwłaszcza że często ona nie pamięta tego co robiła, co mówiła. Może to się wydawać dziwne ale naprawdę wielokrotnie było zdziwienie "ja to powiedziałam, ja to zrobiłam". Może to poskutkuje

Też dziś o tym pomyślałam!

Na stronie Niebieskiej linii jest opisany cykl przemocy (w rodzinie, bo tym oni się zajmują, ale widzę podobieństwa)
-Faza narastania napięcia (ciągłe poirytowanie, napięcie, czepianie się)
-Faza awantury (szał)
-Faza miodowego miesiąca (kiedy już osobnik bądź osobniczka wyładowała napięcie, rozejrzała się wokół i zobaczyła krajobraz po bitwie, przeprasz i staje się milutka).
Potem powoli faza miodowego miesiąca zmienia się w fazę narastania napięcia itd.

Jeśli chodzi o łatwe życie, właśnie to mnie dziwi ponieważ ma kochających rodziców, dwóch świetnych braci. Wiadomo że na początku może im się nie przelewało ale z drugiej strony nigdy niczego nie brakowało. Problemów rodzinnych też nie było. Kiedyś mówiła że bardzo mocno przeżyła rozstanie z pierwszym chłopakiem to było jak miała 16 -17 lat. Rozumiem to wiadomo że pierwsze miłości zawsze są dla nas ważne jednak nigdy ani go szczególnie nie wspominała, ja też nie byłem o nic zazdrosny, bo w sumie jakbym mógł być zazdrosny o przeszłość. Jakiś czas temu jednak jej babcia zachorowała, ona była z nią dość mocno związana, w końcu jedyna wnuczka. Babcia niestety zmarła i wtedy zaczęły się te napady depresji, połączone ze wszystkimi stanami o których mówiłem. Już wcześniej podczas choroby pojawiała się apatia, momenty nienawiści itp. Ja to wszystko rozumiem jednak od czasu śmierci babci już trochę czasu minęło i powinna iść z tym do przodu. Ja w młodym wieku straciłem w wypadku brata, potem odeszli też bardzo bliscy mi dziadkowie i wiem jak jest z tym ciężko jednak, nigdy się nie poddawałem i z czasem wyszedłem na prostą. Jednak też dzięki pomocy bliskich, ja jej zawsze pomoc i wyrozumiałość daję tylko ona to odtrąca... Jeśli chodzi o mnie i o to co ją denerwuje. Szczerze z podejścia do niej nie ma takich rzeczy, ponieważ ani jej nie osaczam, jestem cały czas blisko, na każde wyciągnięcie ręki, ale z drugiej strony ma też swoje życie, w które nie chce wchodzić ponieważ każdy musi mieć swoją sferę prywatną. Kiedyś wszystkie napady dotyczyły mojej byłej, z którą nie mam żadnego kontaktu, rozstałem się z tamtą zanim poznałem tą, jednak cóż w napadzie furii często słyszałem, że kocham tamtą że ona jest tylko przykrywką, było to bezpodstawne i chore. Jeśli miałbym wskazać moment kiedy to się zaczęło, kiedyś u mnie w domu wygrzebała z moich rzeczy jakieś stare zdjęcia, fakt tu była moja wina że po rozstaniu nie wywaliłem starych pamiątek do śmieci tylko schowałem do pudełka i na dno szafy. Nie chce sobie przypominać awantury o tamtą sprawę, bo była dość sroga, ja się wkurzyłem na grzebanie w moich rzeczach, potem na jej oczach wszystko spaliłem ale to pomogło tylko na chwilę, bo potem wypominanie się zaczęło tylko nasilać.

No jej się wydaje że ona nie jest winna tylko życie jest winne, ewentualnie ja. Czasem się zastanawiam czy to że danego dnia jest brzydko to też moja wina. Niby sama od czasu do czasu powie że potrzebuje pomocy ale co z tego jak kiedy przyjdzie co do czego to tą pomoc odrzuci. Już kilka razy słyszałem że pójdzie do psychologa, ostatnio słyszę że ona nie wie czy mnie kocha i to te napady to jest wina tego, szkoda tylko że nie kocha mnie wtedy jak jest wściekła. No nie jest już głupiutką nastolatką tylko wydawać by się mogło dojrzałą młodą kobietą.

Nie wiem, może masz rację mnie też jest ciężko dopuścić do siebie taką myśl, naprawdę robiłem wszystko żeby było jej jak najlepiej i przez napady depresji i złości tracę wszystko...