Facet ma problem po rozstaniu - Netkobiety.pl

Daj sobie z nią spokój.... i tyle w temacie.

Jak najbardziej nie mam zamiaru tkwić w zwykłej znajomości i jej to powiedziałem prosto, dokładnie co piszesz. Nie ma opcji żebym oglądał ją z kimkolwiek, czy to nowym facetem czy innymi. To tak jakbym sam sobie dał kompromis, dobra mogę się z nią zobaczyć, w końcu coś do niej czuję, ale tylko solo, żadnych znajomych. Powiedziałem jej też, że jeśli mimo naszych spotkań ona stwierdzi, że nie to nie działa, nie ma nic, albo pozna jakiegoś to mi mówi wprost i tyle. Niby się zgodziła, ale nie wiem czy to nie ściema.
Ona też powiedziała, że chce się odsunąć, żeby zobaczyć co czuje, czy zwykłe przywiązanie czy coś jeszcze, ale k** no jak może zobaczyć, skoro chce się spotykać pod drobnymi pretekstami. - pożycz, jestem w okolicy.. Może mówi prawdę, może to jakaś faza sprawdzić co czuje czy chce, a może samoleczenie, niby mnie widzi ale ma wolną rękę.
Nie wiem, jak ja zrywałem to było koniec i jak koniec to wszystkiego koniec, milknąłem, druga strona mogła pisać i nic. Tu dla mnie pewnego rodzaju nowość. Nie dała mi powodu twierdzić, że jest manipulantką i chce mnie wykorzystać, że pomogę no bo ślepy, że a może znajdę innego a tu jeszcze się pospotykam, bo trochę tęsknię.
Czuję się między młotem a kowadłem. Z jednej strony chcę uciec bo cierpię jak szczyl i pukam się po głowie co mnie opętało, że tak boli i szarpie (mam wrażenie niestety, że jak na faceta w drugiej połowie 30tki, to mam wrażliwość 15letniej dziewczynki), z drugiej strony a może to taka faza, w końcu po co by się chciała spotykać, uśmiechać, może faktycznie chce sama się przekonać co czuje.
Ale wtedy może lepiej, żebym powiedział, pogadajmy za tydzień na kawie, sam muszę sobie pewne rzeczy przemyśleć. Dzięki temu i ja się zastanowię na spokojnie a nie szarpany jej widokiem i ona do czegoś dojdzie, czy brakuje czy nie brakuje.
Mam brata wiele lat młodszego, zazdroszę mu, on w takich sytuacjach pomuli chwilę, wzruszy ramionami i idzie dalej, a ja biorę flaszkę i wchodzę pod biurko. Co za słabość, ale powoli wracam do gruboskórnego mnie sprzed lat. Sorry za żale.

Nie no "nieba przychylać" ok , ale wszystko z umiarem i w swoim czasie.

Byliście ze sobą bardzo krotko - pół roku - co to jest?

Sęk w tym, że Ty jako facet- wiadomo, przywiązałeś się poprzez seks, zapewne niezły, a ona? Najwidoczniej poza seksem nie widziała w Tobie nic specjalnego, trzeba to sobie szczerze powiedzieć.

Zawsze mówię, że nie można popadać w skrajności: nie dobrze jest latać za bardzo i wchodzić w tyłek przysłowiowy, ale równie beznadziejne rozwiązanie to - latać i starać się za mało, bo "kto mi kiedyś coś, to ja teraz się obrażam na cały świat i karam kolejnych partnerów, bo w poprzednim związku tak się starałem " ..a kogo to obchodzi? Poprzedni związek to był poprzedni. Starać trzeba się zawsze, kwestia wyczucia i nabrania wprawy co jak i kiedy.

Także nie popadaj autorze w paranoję. Czasem tak bywa, że coś się spieprzy - nadgorliwość gorsza od faszyzmu
No i tyle, wyluzuj i odetnij się Co ma być to będzie. Taka prawda.. a Ty duży chłopak jesteś.

dzięki za odpowiedzi
Wczoraj jej napisałem, że muszę przemyśleć kilka rzeczy bo sam nabieram wątpliwości po tym wszystkim.
I faktycznie tak jest, nie jestem na 100% nastawiony by ją odzyskać, a ona właściwie codziennie się kontaktowała, proponowała spotkania "przy okazji" tylko mnie to rozpieprzało. Jestem niemal pewny, że gdyby nagle zaczęła dzwonić, że popełniła błąd to ja bym nie był już taki chętny.
Wkurza mnie, że nie mogę sobie poradzić z tymi emocjami. Bo z jednej strony mimo, że to tylko pół roku to o ja pierdziele wtf jaka rozpacz (po prostu jestem typem, który przegina z zaangażowaniem), a z drugiej strony gdy zadaję sobie pytanie czy chciałbym z nią ślub, dzieci itp... to emmm no nie. Mózg mówi NIE, serce mówi TAK, a ja już nie mam siły na tą wewnętrzną walkę.

Miałam wczoraj coś napisać mądrego, ale będzie coś mniej lotnego, nawiązując do rzeki, powrót do byłych jest jak wciskanie gó...a z powrotem do dup... Pozdrawiam

Dzięki za zimne podejście. Utwierdza mnie to w przekonaniu, że nie warto jakby jej się odwidziało, to już jej problem. Bo jak już wspominałem, ona odeszła, a we mnie narasta przekonanie i dobra! i czuję jak z czasem coraz bardziej rozsądek się odzywa, że to nie to na całe życie.
Jednak te pieprzone emocje zasłaniają świat, te myśli, ah jak było, to że nie do końca rozumiem dlaczego. Bo powody były jak dla mnie banalne do omówienia i rozwiązania, nie sprawiłoby mi to żadnego problemu.
Problem polega na tym, że składała deklaracje, mówiła jak bardzo jak na zawsze, a potem się odwidziało. Jakbym zdradził, czy czuł, że coś grubego robiłem/zrobiłem, no to dobra moja wina, dałem dupy, mam za swoje, ale tak... Nie podejrzewam też by kogoś poznała, wątpię, jakoś na tyle czasu ze sobą spędzaliśmy, że... nie, raczej nie.

Nie chce jej już, nie chce by wracała zwłaszcza, że widziałem jak pod koniec przestawała "być", chcę iść do przodu i zbudować coś nowego, ale czuję, że jakby słowo powiedziała to moje serce by oszalało i nie wiem czy rozum ma tyle siły by się przeciwstawić. Bo wciąż boli, boli jak sku....