Nie byłam konsekwentna i teraz mnie olewa. - Netkobiety.pl

Dziękuję za odpowiedź... A co z poniedziałkiem? Mam się z Nim spotkać? Czy olać sprawę skoro czwartek mu nie przypasował?

To nie tak ,że On mi odmawia spotkań. Ale ten weekend mi zepsuł. Wiem,że w czwartek odwołał spotkanie , bo myśli,że jak pojedzie gdzie ma jechać, wróci to ja się 'uspokoję'. Jak już będzie 'po fakcie' to nie będzie kłótni. Tego toku myślenia jestem pewna. Dodatkowo, podejrzewam,że umówił się z chłopakami na picie. Rzadko ma okazję a,że w piątek wolne to mógł skorzystać. Ja chciałam żeby przyjechał wieczorem ( żeby nie robić scen przy rodzicach) więc to by mu nie przypasowało , bo nie wiadomo ile musiałby ze mną siedzieć .

Ma u mnie swoje rzeczy, dzisiaj już spakowałam wszystko w torbę. Chyba naprawdę jestem już 'pusta w środku' . Nie wiem tylko czy olać wszelkie Jego ( ewentualne) wiadomości w poniedziałek czy napisać otwarcie 'PANU JUŻ DZIĘKUJĘMY'.

Mam tego pełną świadomość I wiesz, najgorsze,że to nie pierwszy raz kiedy jestem taką miękką kluchą w stosunku do faceta. Ale zawsze przychodziło olśnienie i żegnałam Pana . I tym razem znowu dostałam po oczach mocnym światłem:P

Nie chcę Go tłumaczyć ( mimo,że pewnie to robię). Wiem,że ma mnie gdzieś, wiem,że sama podałam się na tacy. Wiem,że postępuje niefair.

DUPA:p

Podpowiedz mi tylko jak rozwiązać sprawę  w poniedziałek...

Również byłem w sytuacji podobnej do Twojej (odmowy spotkań, wymówki, nielogiczne tłumaczenia i "przeprosiny" z maślanymi oczkami po tych akcjach). U mnie działało to tak, że podświadomie wiedziałem że coś jest bardzo nie tak, ale stopniowo przez nią urabiany, sam zaczynałem ją tłumaczyć. Też wyjeżdżała na drugi koniec kraju bez uprzedzenia (bo przecież propozycja od koleżanki padła tak niespodziewanie). Świadomie jednak słyszałem tłumaczenia, które chciałem usłyszeć, co sprawiało że w końcu wpędziła mnie w poczucie winy, że mam w ogóle jakiekolwiek oczekiwania i zasady Cykl - "coś jest nie tak", moja irytacja, jej jałowe wyjaśnienia, wpędzenie mnie w poczucie winy, potem usprawiedliwienie jej - powtórzył się kilka razy, aż w końcu dokręciłem jej śrubę i zacząłem stawiać granice i mieć wymagania. Nadal próbowała sprzedawać mi "duby smalone", ale wtedy już przestało to działać. Moment w którym zadajesz pytanie, na które znasz odpowiedź, a osoba o której miałem jak najlepsze zdanie kłamie w żywe oczy - bezcenne przebudzenie

Tobie jednak radzę po prostu urwać kontakt. Szkoda tracić czas i energię. Facet któremu zależy nie zachowuje się w ten sposób. Nie wierzę że się zmieni, bo jak sądzę już teraz mu nie zależy. Co najwyżej powtórzysz cykl - jego fatalne zachowanie, Twoja irytacja, jego przeprosiny/ew. zbagatelizowanie problemu itd., itd.

Nie wiem czy to podobna sytuacja ale ja byłam w związku 2 lata, byłam wyrozumiala ale chyba za bardzo. Dla chłopaka nagle wszystko było ważniejsze niż ja. Nie mowie tu o stawianiu na głowie i robieniu tego co ja chce. Ale mimo wszystko facet powinien traktować kobietę na pierwszym miejscu. Pomyśl ze po ślubie to się nie zmieni. Żeby do tego nie doprowadzić trzeba mieć swoje pasje i odrębny świat poza facetem. Absolutnie nie dac mu do zrozumienia ze zdobył nas całkowicie. Trzymaj dystans teraz, odzywaj się rzadko, wychodz gdzieś nie mówiąc mu gdzie. Niestety on wie ze ma Cie w garści

Kiedyś , w momencie kiedy nasz związek też był w bardzo kiepskiej kondycji miał przyjechać wieczorem ( +/- 21) i mieliśmy pogadać. Gotowa byłam chyba nawet z Nim zerwać, wiedział o tym doskonale. Przyjechał, pogadaliśmy, popłakaliśmy i jakoś się wszystko ułożyło. Po ok. 40 minutach wstał i powiedział,że jedzie , bo umówił się z chłopakami na mecz. Przykro mi było nieziemsko. Od tego spotkania zależały losy naszego związku a On zarezerwował sobie jakieś 30 minut i już był umówiony gdzie indziej. Na tej podstawie stwierdzam ,że w czwartek miało być to samo. Umówił się z Nimi ( i tu nie chodzi o moją zgodę...) wiedział,że nasze spotkanie może się przedłużyć ( bo takie ze mnie miękkie, niezdecydowane babsko ((( ) i znowu musiałby  wyjść 'w trakcie' więc wolał je odwołać żebym potem nie suszyła Mu głowy. Doszedł do wniosku,że i tak mi przejdzie(GÓWNO PRAWDA).

Nie, znowu nie chodzi o zgodę na wyjazd. Wcześniej umówiliśmy się ,że gdzieś sobie spontanicznie wyjedziemy w ten weekend. Wiedziałam,że On planuje wyjechać z kolegami. Ubzdurałam sobie ,że ten związek będzie opierał się na rozmowach. Że będę tłumaczyć co mi nie pasuje, co mnie boli zamiast strzelać focha 'bez powodu'. I tak też robiłam. Ale ile można? Myślałam,że skoro jesteśmy razem, skoro wie doskonale jak bardzo się martwię w czasie tych Jego wyjazdów to ze mną pogada. Nie pogada na zasadzie :' Moooogę jechać? ALE WSZYSCY JADĄ ! Mooogę ? Prooooszę'. Chciałam normalnej rozmowy. Chciałam żeby usiadł i powiedział ' Kochanie, wyjeżdżam 2 maja, proszę nie martw się blabla'. On mnie nawet nie poinformował,że jedzie . I nie był to już etap planowania. Wszyscy już byli ugadani , wszystko już było załatwiona i zamówione.

Na imieninach jest mniejsze prawdopodobieństwo ,że dostanie w ryj . Denerwowałabym się mimo rozmowy,ale wydaje mi się,że tak byłoby bardziej fair. Nie, nie mieszka ze mną. I to nie miała być decyzja podjęta razem. Zależało mi na głupiej rozmowie. Żebym widziała ,że moje uczucia się liczą,że mu zależy. Nie wiem na ile taki wymóg mieści się w powszechnych 'standardach związkowych' ale tylko na tym mi zależało.

A czy bardzo się skompromituje jeśli ( oczywiście o ile On się odezwie z zapytaniem o poniedziałek) napiszę,że nie chcę się z Nim widzieć a po swoje rzeczy ma przyjechać za jakiś czas- dam mu znać kiedy? Bo obawiam się,że jeśli nie odezwę się wcale to przyjedzie po pracy a nie chciałabym Go wywalić na zbity pysk przy rodzicach. Czy się będzie dobijał? Wiem,że tak. Ale głównie dlatego,że jest święcie przekonany ,że ja zaraz zapomnę, 'przejdzie mi', że to wszystko nie jest na serio.
Skreślił się. Masz rację. Mam w sobie tyle złości i żalu,że nie zamierzam ratować tego związku. Nie chcę po prostu.

Bardzo się cieszę ,że tu napisałam. Sumienie mam czyste, bo kiedy 'przeleje się wszystko na papier' świetnie widać jak sprawa wygląda. Widzę ile szans już dostał i ,że nie powinien dostać kolejnej. Jak analizowałam to w głowie to wiele rzeczy mi 'umknęło' i sama przed sobą Go usprawiedliwiałam. Już nie będę. Bardzo Wam dziękuję

Jeśli pozwolisz, to może jednak dodam trochę dziegciu do tego miodu Twojego charakteru.  Nie złośliwie, bo Cię nie znam, tylko tak dla odrobiny zastanowienia się nad sobą. Bo z opisu sytuacji wynika mi, że  jesteś kobietą-bluszczem. I kwoką. Martwisz się o niego w trakcie wypadów z kumplami, ale on w tym zagrożeń nie widzi, nie czuje tego tak, wiec i potrzeby uspokojenia Twych obaw też nie. Dla niego to po prostu zabawa i relaks.
Choć dla mnie to jednak wyglądało na focha z powodu nie pytania Cie o zgodę na te spotkania. I stąd ten bluszcz. Potrzebujesz domatora, ciapci, który najchętniej będzie siedział z Tobą i kroku samodzielnie nie zrobi. Facet z pasją, pociągiem do męskich wypadów,  niezależny nigdy się takiej presji i wymaganiom nie podda. I on chyba tez to zrozumiał. Z tego już chyba nic nie wyjdzie.
I to dramatyczne, wielokrotne straszenie rozstaniem...błagam, jak z gimbazy. Może i działało,  widać jesteś dobrą aktorką. Albo jemu naprawdę zależało. Ale na dłuższą metę jako metoda przyporządkowania sobie faceta - dziecinada. Polecam szczerość i otwartość,  dojrzalsze i skuteczniejsze.

Zgadzam się w 10000000% ...Cholernie żałuje tych głupich zachowań, tego 'straszenia' i czuję się jak skończona idiotka.
Czy jestem bluszczem? Pewnie tak. Mam osobnych znajomych, swoje zajęcia. Ale to prawda ,że mamy inne temperamenty . I to prawda,że pozwoliłam mu 'zasiąść na tronie' i On jest wyżej w hierarchii.

Dziękuje za wszystkie odpowiedzi. Czas przestać robić  siebie niezrównoważoną idiotkę Naprawdę bardzo sie cieszę ,że założyłam konto,że zaczęłam pisać.

Chyba zapiszę się na jakieś zajęcia z jogi albo fitnessu. Dostanę wycisk to nie będę myśleć tylko cieszyć się ,że robię coś dla siebie.