Czuję się jak sinusoida... - Netkobiety.pl

Ojej, strasznie współczuję. Co za burak z niego. Domyślam się co czujesz i jak bardzo Cię bolała świadomość że Ty tak cierpisz, a on jest szczęśliwie zakochany i to tak szybko. I że tak się myliłaś co do niego.
Ze wszystkiego człowiek jest w stanie się podnieść. Zobaczysz, że spotkasz jeszcze swojego Pana Właściwego. Nie pozwól tylko by ten były związek spowodował że na zawsze pozostaniesz nieufna co do facetów. Bo nie wszyscy są tacy.

Kochana, mialam podobne doswiadczenie. Facet z ktorym bylam piec lat, zdradzil mnie z 20- stoletnia pannica i mial czelnosc zapierac sie przez dwa miesiace. Zdrada mnie tak nie ubodla, bo w sumie nasz zwiazek sie rozsypywal, ale klamanie w zywe oczy zniesmaczylo mnie bardzo. Przed tym epizodem myslalam, ze on byl porzadnym czlowiekiem, uczciwym, moralnie odwaznym. Po tym wiedzialam, ze jest gimbazowym tchorzem, ktory nie jest w stanie stawic mi czola w otwartej rozmowie.

Trzymaj się! Historia podobna do mojej! Jeszcze tęsknię, ale jest coraz lepiej!

Jezioro ma Twój zapach i Twój smak
Czuję to, gdy tylko
Zanurzę w nim twarz.

Wspomnienia palą mnie
Jak słońce
Wspomnienia jak lawa gorące
Uciekam przed nimi tak co noc.

Powietrze się napełnia światłem
Do dna
Nawet nie wiesz, jak bardzo
Jak bardzo mi Ciebie brak.

Wspomnienia palą mnie
Jak słońce
Wspomnienia jak lawa gorące
Uciekam przed nimi tak co noc.

Gdy myślę o Tobie
Należysz wtedy tylko do mnie
Jestem wolna od złudzeń
Lecz splątana nićmi wspomnień.

Panibaronowa ... masz rację! Chyba pora zmierzyć się sama z sobą i przestać się miotać jak nieopierzony kurczak wypuszczony ze złotej klatki ;-)

:)ja to nawet jestem opierzony kurczak,ktory stroszy piórka i zgrywa kozaka:zobaczcie wszyscy jaka silna jestem,ile rzeczy robie,jak intensywnie zyje,podrozuje,trenuje,spotykam z się z ludzmi.Oj,trzeba zwolnić bo mi bateria siada.
Po prostu ja się boje,ze jak zwolnie to utkne w miejscu i jeszcze przyczepi się depresja.Przeciez wszyscy mówią:zajmij się soba,pasjami,wyjdz do ludzi.Ale tak naprawdę to rzeczywiście uciekam przed tym stwierdzeniem: JESTEM SAMA.

... tak i nie, zalezyjak na to spojrzysz.
Ja powiedzialabym ze TOWARZYSZYL Ci na pewnym etapie zycia,jakis czas bylo wam po drodze.
A potem doszliscie do rozstaju drog i on wybral inny kierunek.
Takie zyciowe doswiadczenie powinno Ci sluzyc , a nie szkodzic !!!
Pomysl, ile moze Cie to nauczyc. Otworzyc drzwi na inne spostrzeganie.
Mysle, ze gdzies tam czeka na Ciebie wartosciowy czlowiek, z ktorym bedziesz szczesliwa a ktorego, tkwiac w nieudanym zwiazku, nawet bys nie dostrzegla.
Aha, jeszcze jedno, widze ze meczysz sie na wlasne zyczenie. Wspomnienia. Nostalgia.Rozdrapywanie ran.
A mozna inaczej. Mozna wybierac mysli ktore buduja a nie doluja.

historia bardzo standardowa, mnie, faceta spotkał podobny niespodziewany nokaut, niestety trzeba swoje odcierpieć, przejść przez wszystkie fazy żałoby ale później słońce znowu zaświeci

a tak swoją drogą to powinien być na tych nagleporzucających  paragraf w kodeksie karnym, jak można tak skrzywdzić drugiego człowieka i przejść nad tym do porządku dziennego? toż to gorsze niż kradzież czy pobicie ..

Kochana,jesteś naprawdę bardzo silna skoro dajesz radę go widywać codziennie prawie.Mam nadzieję,że wkrótce nadejdzie czas,że to nie będzie na Tobie robić wrażenia.Ja zupełnie przez przypadek dowiedziałam się,że pojechał na wycieczkę z nią.Tą naszą wycieczke planowana jeszcze w grudniu.Do ostatniej chwili kłamał.A wiesz co mysle?moze to i lepiej,że w ten sposób.Jak bym miała teraz wspominać,ze rozstal się ze mna jak normalny człowiek,z szacunkiem,bez tego cyrku z fb to może było by gorzej?Stracilabym wartościowego,dobrego człowieka,ktory po prostu zakochal się w kims innym,uczucie się wypalilo,rozeszly się nasze drogi.W obecnej sytuacji tlumacze sobie,ze to nie było dla mnie dobre,a on jest kims innym niż myslalam.Bo taka jest prawda.Szczeniak niedojrzaly i tchórzliwy w najlepszym wypadku,a zaburzony emocjonalnie oszust w najgorszym.Zly człowiek.Predzej czy później to by wyszlo.Pewnie,ze szkoda,ze tak pozno.Ale moglo być gorzej.Szkoda tylu lat ale teraz staram się to potraktować jako lekcje.Strasznie mnie boli,ze dalam się tak oszukać,zmanipulowac,zupelnie nie odpowiada mi rola ofiary człowieka zaburzonego,ale taka jest prawda.pracuje nad poczuciem własnej wartości.to jest najtrudniejsze.w glowie ciagle te wszystkie okrutne słowa.i kontrast straszliwy ze wspomnieniami tych chwil kiedy było dobrze.Bardzo to trudne.Ale czuje,ze jest lepiej.Bedzie lepiej.

Wstrząsająca historia. Szacun dla Ciebie za Twoją siłę. Mnie tez najbardziej w życiu boli wprowadzanie w błąd.. bo po co? ze strachu? czy z okrucieństwa.??

Dziękuję Wam za słowa otuchy. Czasem człowiek potrzebuje jakiegoś wsparcia. Nie chcę robić z siebie ofiary i nie oczekuję szczególnego współczucia, bo nie ja jedyna zostałam tak potraktowana. Na tym forum roi się od przytłaczających historii. Mam nadzieję, że nadejdzie kiedyś taki dzień, że będę mogła mu podziękować za to, że mnie zostawił.
Myślę, że on mnie kochał , zrobił coś kiedyś z własnej nieprzymuszonej woli , na co inny facet by się raczej nie zdecydował. Dlatego jeszcze długo będę mu towarzyszyć , tak w pewnym sensie. Nie będę pisać o co chodzi , bo to bardzo osobista sprawa i szczególna.
Pewnie jest tak, że na końcu był ze mną tylko żeby być ... Bo może nie miał odwagi odejść wcześniej albo tak go omotała ta nowa kobieta , że to było silniejsze od niego. Jest we mnie dużo złości i żalu, czasem agresji...  na siebie, że tak się dałam oszukać ,że byłam naiwna i wierzyłam w siebie, w niego , w nas ... na niego , że myślał tylko rozporkiem , a nie głową ....na nią , że go uwiodła. Dzisiaj było mi znowu trochę lepiej , ale w mojej głowie kłębią się myśli i obawy dotyczące tego czy pokocham jeszcze kogoś. Kiedy to się stanie ? Czy nie będzie za późno ? Chcę mieć normalny dom , dzieci , fajnego mężczyznę. Takiego normalnego, który wie czego chce, który wieczorem obejmie mnie swoim silnym męskim ramieniem i będę się czuła najbardziej kochana i najpiękniejsza na świecie. Nie jestem jakąś Matką Polką , ale mam takie normalne , zdrowe marzenia. Jednak nie jestem też desperatką i nie wpadnę w szał macicy szukając na siłę kandydata. Każda kobieta zbliżająca się wielkimi krokami do 30stki zdaje sobie sprawę , że jej zegar biologiczny tyka...

Chyba mam trochę inne spojrzenie na życie. To są moje marzenia , jedne z wielu ... Nie będę tu opisywać innych , szalonych , które nieustannie realizuję i mam z tego frajdę i satysfakcję. I nie trąci to żadną desperacją ... Piszę co mi aktualnie leży na wątrobie. Nie uzależniam swojego szczęścia i spełnienia od bycia żoną , partnerką , matką. Zawsze chciałam mieć fajną rodzinę . Bardziej stabilną niż ta , w której się wychowałam. Gdybym była desperatką szukającą usilnie męskiego towarzystwa, byle tylko było , to już dawno siedziałabym z jednym z tych mężczyzn , którzy biegają teraz za mną jak się tylko dowiedzieli , że wolna jestem. Nigdy nie narzekałam na powodzenie. I co z tego , że są obok mnie... Tak, masz rację , boję się samotności. Nienawidzę jej. Kiedyś mi już dokuczała. Jestem człowiekiem ,a nie maszyną bez obaw i uczuć. I nie mam problemu z byciem sama z sobą , bo bycie samej a samotność to dwie różne sprawy. I jest mi źle , bo tęsknię za nim nie tylko jak za mężczyzną. Bo mimo tego , że na koniec zachował się jak kawał ch**a , to przeżyłam z nim wiele dobrych i trudnych sytuacji. I nie mam zamiaru udowadniać całemu światu jak jest zajebiście i jak fajnie mi samej.

Od poniedziałku źle sypiam. Budzę się w środku nocy, nie mogę ponownie zasnąć i tak tłukę się do rana. Później snuję się jak zwłoki w ciągu dnia. Zmęczona jestem. Dzisiaj miałam zły dzień i chyba nastąpiło jakieś apogeum..już nie wytrzymałam. Wróciłam do domu i zawyłam znowu jak bóbr. Nienawidzę wracać do pustego domu. W pracy on mi się ciągle przygląda. Ja nadal tkwię w swoim postanowieniu i traktuję go jak powietrze. Ciekawa jestem czy on sobie chociaż raz zdał sprawę jak bardzo mnie skrzywdził ? Czy choć raz pomyślał co ja czuję? Czy może męska duma i egoizm zlasowały mu mózg?

Potrzebuję takiego porządnego kopa w tyłek ! Bo znowu się zawieszam...

BlinkBlink, mała rada - nie zastanawiaj się nad tym, co on myśli i czuje, ani co było powodem jego odejścia od Ciebie i kiedy pojawiła się u niego chęć opuszczenia Cię - tego prawdopodobnie nigdy się nie dowiesz, a będziesz się jedynie męczyć domysłami. Uznaj to za zamknięty rozdział swojego życia i nie pozwól, by kierował Twoją teraźniejszością i wpędzał Cię w poczucie winy.

Twoja historia jest dla mnie jedynie dowodem na to, że jak mężczyzna chce zdradzić, to zdradzi, niezależnie od tego, w jakim stanie znajdowałby się jego obecny związek i jaka byłaby jego partnerka. Bardzo często w rozmowie z kobietami słyszę: "Ależ nie, mój Misiu nigdy nie mógłby mnie zdradzić, tak bardzo się kochamy, tak nam jest dobrze". Sama mówiłam podobnie w odniesieniu do swojego byłego. Mieliśmy fajny, partnerski związek oparty na przyjaźni i zaufaniu. Często zapewniał, że mnie kocha, mówił czułe słówka. Zdradził przy pierwszej nadarzającej się okazji. Do tej pory nie wiem, co nim kierowało. Musiałam po prostu przyjąć to do wiadomości i uświadomić sobie, że z tego pieca chleba już nie będzie, chociaż sama ten piec budowałam najlepiej, jak umiem.

Trzymam za Ciebie kciuki. Pisz tutaj, kiedy jedynie będziesz miała ochotę.

BlinkBlink, jeśli Ty uważasz, że ten facet chociaż przez pięć minut analizuje to, że Tobie zrobił świństwo, to jesteś w bardzo wielkim błędzie.
To Ty wszystko analizujesz - on tego nie robi.
On ma Ciebie w dupie, a w szczególności Twoje zranione uczucia.
On, jak wstaje rano, to idzie do kibla, żeby się odlać i głośno pierdnąć, potem wypije kawę i podrapie się po pustych, bo opróżnionych przez nocny seks z tą nową jajcach, włoży jakieś portki, jakąś koszulę i idzie do roboty.
Jeśli wyobrażasz sobie, że on o Tobie myśli w takich kategoriach, że "no fakt, sukinsyn ze mnie, dobra była ta kobitka, ale złamasem się na koniec okazałem, chyba wezmę sznur i pójdę obwiesić się z tego wszystkiego itd."- wybij sobie z głowy takie rzeczy biedna dziewczyno.
Gdyby ten człowiek był w porządku, to w życiu nie zrobiłby Ci takiego świństwa- to nieludzkie postępowanie i bardzo źle świadczy o tym facecie. Totalny brak klasy i zwykłe bezmóżdże- nie wiem, co on nagadał tej drugiej, że ona chce takiego faceta.
Nie przejmuj się już tą sprawą, bo i tak na nic nie masz wpływu.
Na razie jesteś sama i może tak już zostanie, a może któregoś dnia spotkasz kogoś, kto ciebie szczerze pokocha- nigdy nie wiadomo.
Ludzie bywają różni i czasem naprawdę potrafią mocno zaskoczyć. Robią różne świństwa, czasem dlatego, że są najzwyczajniej w świecie podli (pełno się podłych złych ludzi- w życiu nie pojmiesz dlaczego oni tacy są), czasem robią niegodziwe rzeczy z głupoty, totalnej bezmyślności, niektórzy są buraczani, inni pozbawieni wyobraźni i wrażliwości- no naprawdę, nie pojmiesz czegoś takiego. Tak po prostu jest, było i będzie. Powtarzam raz jeszcze- jak świat długi i szeroki, tak różni żyją na tym świecie ludzie. Nie zmienisz tego. Nikt tego nie zmieni.
Nie żyj życiem tego człowieka, bo on Twoim życiem przecież nie żyje, on ma swoje sprawy- dlaczego wiec Ty miałabyś poniżać się i ciągle o nim myśleć.
Niech idzie w pizdu.
Za jakiś czas znudzi mu się ta druga, a ponieważ ćwiczenie czyni mistrzem, więc on i tę drugą potraktuje tak, jak potraktował Ciebie. Nie łudź się, że tej drugiej urządzi wspaniałą pożegnalną kolację i na pożegnanie wręczy jej kluczyki do wypasionego auta.
Bedzie wprost przeciwnie- tę drugą też wpuści w maliny, wycycka i na koniec, jak już całkiem ją zużyje, pozbawi kasy, znajdzie sobie kolejną.
On nie będzie certolił się z każdą babą, z którą chce zerwać i narażał siebie na jakieś męczące go dyskusje- on nauczył się, że takie sprawy można załatwiać znacznie prościej- tak właśnie, jak rzecz załatwił z Tobą.
Są tacy ludzie i nawet, jeśli Ty będziesz zastanawiała się nad przyczynami podłości takich ludzi od świtu do nocy, od poniedziałku do niedzieli i od stycznia do grudnia, to i tak nie pojmiesz dlaczego niektórzy ludzie tak postępują.
ONI POSTĘPUJĄ TAK, BO CHCĄ I MOGĄ
zrozum to i zaakceptuj, a Tobie trafił się po prostu beznadziejny facet i lepiej, że teraz Ciebie zostawił, niż miałby zrobić to za jakąś dekadę.
Życie sobie ułożysz- sama albo z kimś- nie ma takiej opcji, byś do końca swoich dni ciągle rozpaczała po stracie tego cuda. Może za jakiś czas, pomnik jeszcze wystawisz tej drugiej, że ona wzięła sobie kogoś takiego. Uwierz mi- ona nikogo wartościowego sobie nie wzięła. Tak jak Tobie przez kilka lat wydawało się, że zadajesz się z facetem na poziomie, tak i jej teraz wydaje się, ze zdobyła nie wiadomo jakie to cudo w męskiej postaci.
Życie i czas zweryfikują jej wybór- bądź o tym przekonana, a nawet, jeśli on będzie tę drugą nosił na rękach do późnej starości, to dla Ciebie liczyć powinno się tylko to, jak on potraktował Ciebie i Ty buduj sobie zdanie na temat tego faceta na podstawie własnych z nim doświadczeń.
Dobranoc.

Z całego tego gnoju, w jakim się znajdujemy, najtrudniejszym przeciwnikiem (przynajmniej dla mnie) był właśnie żal. Nie chodzi absolutnie, aby cokolwiek komukolwiek udowadniać, daleka jestem od tego, ale jestem za tym, aby być wdzięcznym za to, co się w życiu ma, a nie mieć pretensje i żal o to, czego się nie ma.
Masz za co być wdzięczna, BlinkBlink? Rozejrzyj się dookoła. To jest moja metoda na żal, porządnie się rozejrzeć, wytrzeszczyć gały i zauważyć kolory wśród tej szarości żalu, jaką spowita jest rzeczywistość. To jest uczucie, które, jak ktoś ładnie w moim wątku powiedział, spulchni nas przed tym, co nowe i niestety taką orkę musimy przetrwać.

I nie naburmuszaj się, jak Ci człowiek coś mówi. Fochy to nie tutej, bo mam wrażenie, że związki to jedyne źródło Twojego życia wewnętrznego.

Panibaronowa ... bo my tutaj zamiast płakać nad rozlanym mlekiem, powinnyśmy pisać co robić fajnego, żeby nam życie przez palce nie uciekało ... Bo powinnyśmy pisać , co w nas jest najlepszego , bo człowiek to głównie na swoich wadach się potrafi skupiać, a zalet nie potrafi nawet 3 wymienić.
I nie fochuję się , ale dosadnie napisałam , iż do desperatki mi daleko :-) I masz rację, ten związek był dla mnie źródłem życia, bo dawał mi przez ponad 6 lat pozytywny power :-) Skończyło się jak się skończyło ... a żal pozostanie.
Dziękuję za to, że jak napisałam , że potrzebuję kopa w tyłek, to się odezwałyście... Grupa wsparcia i wzajemnej adoracji :-)

Piszesz, że potrzebujesz kopa w tyłek. Może zmiana pracy? Jakieś wyzwanie. Zerwałabyś toksyczne spojrzenia byłego, a skupiłabyś się wyłącznie na sobie. Przemyśl to

Jeśli Cię to jakoś uspokoi to mogę potwierdzić - mam podobnie jeśli chodzi o te 'sinusoidy' - i spotkałem się z wieloma podobnymi wypowiedziami. Pomyśl, że z czasem te gorsze okresy będą coraz krótsze aż w końcu zostaniesz już "na górce"
Musimy w to wierzyć i przetrzymać - nie znaczy, że po prostu stać i czekać. Zainteresuj się samorozwojem, skup się na sobie. Rozmawiałaś może z jakimś psychologiem?
Trzymam za Ciebie kciuki!

BlinkBlink,kochana,może pomyśl o tym psychologu.Ja tez myslałam,że sama sobie to wszystko przerobie,muszę byc silna,przetrwam,a czas zrobi swoje.W zyciu nie przypuszczałam,że to tak pomoże.Coś mi się zupełnie w głowie przestawiło,polubiłam swoje nowe zycie,cieszę się nawet z małych rzeczy,nie martwię się głupotami.Zrozumiałam,że to nie było dla mnie dobre a ten człowiek mi wyrządził bardzo dużo krzywdy,oszukał i zmanipulował i naprawdę jedyne czego mogę żałować to straconych lat.ale nie tego,że mnie już tam nie ma.Te wszystkie kłamstwa,które traktowałam jako prawdę,perfidne udawanie,pokazały kim jest naprawdę i mam szczęście,że ona się pojawiła bo ja sama nigdy bym się z tego nie ruszyła.Nie zdawałam sobie sprawy z tego co jest normalne a co nie.Psycholog mi to wszystko tak dobitnie pokazała,że byłam w szoku.A teraz?Ostatnio mi powiedziała,że na razie nie widzi sensu dalszych wizyt bo uważa,że zrozumiałam i jest pewna,że już będzie lepiej.Jesteśmy w kontakcie w razie czego.Ja nie wiem czy to jakieś czary ale po prostu mnie to nie interesuje co on robi,gdzie jezdzi,mam to gdzies,zniknął z mojego życia a ja nareszcie naprawde wiem,że sobie poradzę.Nie przepadnę,nie jestem kaleką,ludzie mnie lubią,mam masę energii i nowe pasje.O przyszłości najczęściej myślę z ciekawościa a nie z lękiem.A co do gorszych momentów,nauczyłam się je akceptować i przez nie przechodzić i wiem co robić aby były coraz krótsze.To właśnie mi dał ten psycholog.Zadziwiające dla mnie było odkrycie,że jednak moja psychika nie jest słaba jak myślałam i nie znałam naprawdę do końca samej siebie.

OK. Dzisiaj wybrałam się na długi spacer z moim ( naszym) psem. I stało się... Spotkałam ich razem... On jak mnie zobaczył , to dwa razy się odwracał. Początkowo serce waliło mi jak oszalałe, dobrze, że miałam ciemne okulary , bo łzy napłynęły mi do oczu. Po powrocie do domu poczułam ulgę, nie wiem , jakieś dziwne uczucie , że to już , że to na serio koniec i trzeba pójść swoją drogą , że nie warto już czekać. Przyszedł jakiś dziwny spokój. Bardzo się bałam tego spotkania i wiedziałam, że prędzej czy później do niego dojdzie. Dałam radę :-) Jestem dumna z siebie. Wiem głupoty piszę, ale dla mnie to kamień milowy w drodze to tego, żebym odnalazła znowu samą siebie, bo byłam wesołą , nakręconą pozytywną energią kobietą , a przez niego stałam się zahukaną , zakompleksioną dziewczynką... On wyrwał mi wszystko co najlepsze i poszedł ... Jak to napisała pewna osoba tutaj " Niech idzie w pizdu!"

Po pierwsze: nagrodź się za ten prosty fakt, że ich widziałaś z wzajemnością i nic - nadal żyjesz. Wiem, że nie "NIC", ale nadal żyjesz, nie zrobiłaś też histerii, nie padłaś trupem etc. BRAWO - wierz mi, że ja sobie tego nie wyobrażam i nie chcę, a wobec tego nie wiem, czy nie zrobiłabym histerii, nie padła trupem etc. Jeszcze raz SZACUN, SZACUN!

Po drugie: co się z Tobą dzieje? Nic nienormalnego. To, że skacze ciśnienie, czujesz, że padniesz trupem etc. wydaje mi się na tym etapie, przy tych okolicznościach przyrody zupełnie normalne. Zrozum mnie dobrze: to, że mówię "normalne" nie oznacza, że nie rozumiem, jak bardzo boli. Po prostu zdejmij z tego dodatkowy ciężar obwiniania się za to, że Cię to boli, ciężar myślenia, że to nienormalne.

Po trzecie: spróbuj przekuć to, że on robi Ci tak perfidnie na złość na swoją siłę. Jak to o nim świadczy? Warto za tym płakać?

Po czwarte: pielęgnuj w sobie emocjonalny konstats i zen w czasie, gdy go nie widzisz. Ten kapitał będzie nieoceniony w chwili, gdy znów nadarzy się nieoczekiwane/niechciane spotkanie. Wzrośnie nadzieja, że kiedy znów się zobaczycie, on rozpozna w Tobie postawę: "MAM WYWALONE" i sam nieco wytrzeźwieje ze swoich niskich ciągot (nie wiem nawet, ku czemu i nóż mi się w kieszeni otwiera na taką postawę grrr:/).

Trzymaj się ciepło, słonecznie i spokojnie!

Minęło już 10 miesięcy od rozstania. Może powinnam zrobić jakieś podsumowanie ? Nadal boli, ale inaczej. Mój były spodziewa się dziecka , powinnam mu pogratulować ? Nie potrafię...  Te 10 miesięcy , to istna karuzela ... Wzloty i upadki , wir nowych znajomości , randek , szukania towarzystwa , uczucia , opieki , miłości ? Strach przed samotnością , okropny strach , okropna samotność. Znajomi mają własne życie , problemy , kogoś...  Czasami dopada mnie poczucie totalnej obojętności na wszystko. Nie zaglądałam tu długo , bo było OK. teraz znowu lekki dołek ... Poznałam kogoś , spotykamy się od 2 miesięcy. Nie wiem czy nie pakuję się w coś , co nie będzie miało sensu. Stwierdziłam jednak , że może warto zaryzykować , pomimo ciężkiego bagażu doświadczeń z obu stron ;-)

to jest straszne jak milość szybko i w jaki sposob sie kończy. Brak mi słów na otaczający mnie świat, i czasem zastanawaim sie czy warto wierzyć w milość?
ja byłam w zwiazku 5 lat, mieszkanie razem, pierścionek zaręczynowy, plany na slub, ziemia na budowe domku... prysło wszystko, caly czar, prawie umarłam. plakalam z 2 miesiące. wracalam z pracy po 15, szlam do sklepu kupić wino, kapalam sie (a czsem nie) pilam wino w łóżku i szlam spać. ból i wino mnie usypiało. w weekend jechalam do przyjaciółki, siedzialam, plakalam i pilam. Oczywiście chcialam umrzeć. byly też tabletki uspokajające, tabletki nasenne, a czasem ich ilości przekraczaly dozwolone normy.

Pewnego dnia po tych 2 miesiącach (albo trochę więcej) w pewnym momencie stanelam sobie przed lustrem i zapytalam co ja robie ze swoim życiem? on sie bawi z nową, mieszka z nią a ja ryczę codziennie i nie daje sobie rady z codziennością. wygladam beznajdziejnie jak nigdy dotąd, czuje sie jeszcze gorzej i każdego dnia uzalalm sie tylko nad sobą. nabralam jakoś sił i zaczelam zyc. .Po około miesiącu dowiedzialam sie ze sie zareczyli ( po 3 miesiacach znajomosci !)  a moi rodzice sie rozwodzą. znowu umarłam, ale juz tylko na kilka dni...

dziś minelo od tego czasu 4 lata-  poszlam na studia, spelnialm sie zawodowo, poznalam kilku męzczyzn i bylam w związku prawie 2 lata. skonczyl sie on ale tym razem ja odeszlam i nie uronilam ani jednej lezki. jestem juz rok sama i mimo że jestem atrakcyjna i nie brakuje adoratorów ja chyba nie umiem już zaufać. nie dobrze mi na samą myśl że mogloby mnie spotkać to co 4 lata temu, że moglabym znowu umrzeć... mam straszny metlik w glowie jesli chodzi o milość bo z jednej strony chcę, a  z drugiej tak sie boje że nie wiem czy kiedyś jeszcze kogoś poznam, nie wiem czy jest tam ktoś kto szuka związku prawdziwego a nie zabawy.
Nic nie jest łatwe w życiu, ale ja teraz jestem szczesliwa. mam znajomych i często wychodzę z domu. imprezuje, wyjezdzam, korzystam z życia. może mi już facet nie jest potrzebny? moze jest dobrze teraz tak jak jest? naprawdę nie wiem. w kazdym razie nie szukam, juz jedna milość przeżylam, szkoda tylko że tak krótko.

Fluoxetyna  dziękuję , że o mnie pamiętałaś :-) Z jednej strony chciałabym mieć nadal z Tobą jakiś kontakt tutaj , a z drugiej życzę Tobie i sobie , abyśmy mogły zapomnieć o tym co było , pójść dalej do przodu i "zamknąć to forum w cholerę" ;-)