Ile związków jest tak naprawde szcześliwych? - Netkobiety.pl

zabawne bo ja sobie to samo pytanie wczoraj zadałam i też bym chciała wiedzieć jak to wygląda u innych.

Mój staż może nie jest porywający, nie długo minie 6 lat i jesteśmy bardzo szczęśliwi ze sobą.

hej smutna88 dlaczego taka beznadziejna refleksja?

Ja już żyje 30 lat i też troche widziałam i doszłam do wniosku, że szczęśliwym trzeba być samemu z sobą. Mnie daje największe szczęście to, jeśli mogę się rozwijać, realizować moje pasję. Wtedy człowiek jest ciekawy dla siebie i może stać się ciekawy dla innych. Przyciagamy wówczas ciekawych ludzi, którzy moga dać nam szczęscie. To jest bardzo trudne i wymaga wiele pracy nad sobą, samozaparcia.

Niektórzy koncentrują się tylko nad tm, że nie moga np. znalezc partnera. Lepiej zeby skoncentrowali sie na tym co moga drugiej osobie dac.

Ale to tylko moje skromne przemyslenia.
Tak naprawde wszystko bywa bardzo skomplikowane. Zwlaszcza relacje z ludzmi, z partnerami.

ja niestety nie mam długiego stażu, u mnie to dopiero początki 1,5 roku po ślubie a już dawno nie jestem szczęsliwa, nie ma u nas nc w małżeństwie ani zaufania ani czułości ani odpowiedzialności za drugą osobę, mój mąż se już w ogóle nie stara...
ale powiem ci coś z przykłądu moich rodziców,zawsze chciałam miec takiego męza jakiego miała moja mama i chciałam być taką żoną jaką była moja mama niestety realia okazały sę zupełnie inne.moi rodzice byli 30 lat ze sobą mój tata już nistety nie żyje, ale u nch można było zaobserwować miłość i wielkie przywiązanie, wszędzie razem chodzili,po 30 latach mówili sobie czule i słodku mówil do siebie per misiu to było romantyzne cały czas chodzili za ręce,mój ojciec za każdym razem jak wracał z pracy witał mamę pocałunkiem,szczerze to byłam tylko 2 razy świadkiem ich kłótni i tak za chwile sie pogodzili a tak przeważnie róznice myśleniowe załątwiali dyskusją spokojną i kompromisami, tato kupował przynajmniej raz w miesiąu mamie kwiaty bez okazji, często chodzili do kina czy teatru,przenigdy się do siebie w jakś chamski sposób do siebie odzywali zawsze emanowałą taka miłośc od nich i to było piękne...gdy mój ojciec umierał mam spytała go czy kiedy kolwiek ją zdradził mój ojcieć odpowiedział "misku przecież jak cie ponad wszystko kocham całe moje życie to ty, nigdy bym cie nie zdradził...:potem po chwili umarł powedział tylko że ne ma sie martwić,że będzie dobrze...
wychowywałam się w domu pełnego ciepła i miłości oczy mi sie dopero otwarły po slubie, jakim skończonym chamem jest mój mąż jak mnie traktuję jak mną poniewiera i jak mnie ponża na każdym kroku, do mnie to był na początku szok jak sie wprowadziłam do niego i jego rodziców jak słyszałam jak jego rodzice sie do siebie wzajemnie dozywają to aż skura cierpła słowka typu pałuj sie,  wulgaryzmsię, wyrażenie obraźliwe ...i jak tu sie dziwić,że mój maż się też tak do mnie odzywa rodzice go tego nauczyli.
moim zdaniem takich naprawdę dobranych i szczęśliwych par nie ma dużo, coraz wiecej rozwodów separacji, czy chocby tylko bycia razem dla stwarzania pozoru...

bo przypada 1,5 lub 2 kobiety na jednego mężczyznę jak dobrze pamietam.
" Zauważyłyście, że teraz częściej kobiety zabiegają o mężczyzn??" faktycznie trochę czasy pod tym względem sie zmieniły ale nie uważam że faceci dostają wszystko na tacy.Z resztą  jakby kobieta nie chciała mu tego podac to by nie dała.

To jest podobne do tego że jest dobrze wszędzie gdzie nas nie ma albo ze najfajniejsi faceci są już żonaci. Istnieją fajni panowie tylko my nie zauważamy ich.

Jestem mężatką od 27 lat To dziwne ,ale właśnie dzisiaj pomyślałam sobie ,że od jakiegoś czasu nie rozmawiamy tylko wymieniamy informacje I trafiłąm na ten wątek  Jeszcze kilka lat wstecz myślałam ,że jesteśmy szczęśliwym małżeństwem ,że się kochamy.Inni też  uwazli nas za dobrana parę W ciągu ostatnich kilkunastu lat było kilka sytuacji kiedy poczułam się bardzo zraniona przez męża Nie chodziło o zdrady fizyczne Uwazałam,że w sytuacjach trudnych dla mnie mogę liczyc na jego wsparcie , np wtedy kiedy byłam przez innych obrażna,a mój mąż był tego świadkiem, myślałam że powiniem  przynajmniej próbowac mnie bronic on wolał chowac głowę w piasek Dodam że nie było to w pracy Potem , kiedy chciałam porozmawiac,mąż zawsze ucinał krótkim,, robisz z igły widły"Nazbierało się tych urazów przez lata.Kiedys udało mi sie wydusic z mojego męż ,że zaniedbywałam go , gdyz zbyt wiele czasu  poświęcałam naszemu synowi,że w niektórych sytuacjach też nie było mu dobrze , że tez go raniłam Teraz afiszuje się ze swoją obojętnością choc twierdzi że nie chce się rozstawac i mu na mnie zależy.Mnie też zależy na nim choc obaj z synem nie sa już dla mnie całym światem.Zainteresował mnie rozwój duchowy i teraz poświęcam najwięcej czasu sobie.Zaczynam odkrywac inny świat ,rozumiec wiele spraw , żałuję tylko ze tak póżno, chociaż w myśl rozwoju duchowego ten czas jest dla mnie najlepszy

Nie jestem ani nie byłam w tak długim związku jak niektóre osoby piszące powyżej, ale kiedy czytałam te posty, przypomniało mi się jedno zdanie, gdzieś przeczytane nt. związków. Chodzi o to, że jeśli ktoś wyrządzi nam krzywdę, zrani nas, bardziej to pamiętamy, niż dobre chwile i niestety, żeby zadośćuczynić krzywdzie, trzeba się bardzo starać, i potrzeba wielu dobrych momentów, żeby zatrzeć ten jeden zły. Bo rachunek zysków i strat nigdy nie jest 1:1, tylko bardziej boli nas krzywda niż cieszą piękne chwile. Więc może dlatego tak trudno być razem długo, jeśli ten rachunek krzywd i zranień się powiększa, tym bardziej, jeśli któś dusi to w sobie, zamiast na bieżąco rozmawiać z partnerem.

Popieram też zdanie nimfy w 100%. Ważne jest, żeby dwie osoby w związku same były ze sobą szczęśliwe, a nie oczekiwały od drugiej osoby, że wypełni wszystkie jej potrzeby. Także musi być równowaga, pomiędzy tym, co tylko moje, a tym, co nasze, wspólne.

Jestem 8 lat z moim partnerem. Były kłótnie, były łzy... ale mimo wszystko jesteśmy szczęśliwi ze sobą. Jednak nie jestem jeszcze mężatką, więc może nie mam takiego doświadczenia jak niektóre panie, ale mimo wielu rzeczy, kochamy się, on mnie będzie bronił, ja jego będę pocieszała. Wspieramy się nawzajem i poza miłością jesteśmy też dla siebie przyjaciółmi...

Przykład drugiego małżeństwa, to moi rodzice, którzy zaraz po tym jak wyprowadziłam się z domu, to rozwiedli się. Chcieli poprostu jak sie potem dowiedziałam, żebym miała dobre dzieciństwo i wszelka pomoc, a u nich milosc juz dawno zgasła.

Pozdrawiam