Jak dalej żyć? Rozkochał i porzucił... - Netkobiety.pl

W połowie lutego bronił magistra, wysłałam mu sms-a, że życzę powodzenia, dodatkowo pocztą wysłałam mu breloczek z grawerem (który jeszcze zamówiłam przed rozstaniem) i list, w którym napisałam co mnie boli i co o tym wszystkim myślę. Jak dostał to zadzwonił, rozmawialiśmy prawie pół godziny przez tel i oczywiście tylko przepraszał i przepraszał... i dziękował za breloczek. Mówił, że zawsze mogę na niego liczyć, że może mi pomóc w kwestii finansowej... że jestem dla niego kimś wyjątkowym... i po co gada takie głupoty? Taka jestem wyjątkowa, a w ogóle nie interesuje się czy ja żyje, jak się czuje, czy sobie jakoś radzę, nawet głupich życzeń 8 marca od niego nie dostałam... boliii, cholernie boli to, że człowiek z dnia na dzień może przekreślić wszystko i zapomnieć...
Aldonka, co do przyjaźni to ja sama nie wiem czy byłabym w stanie rozmawiać z nim jak z kumplem... bo zwyczajnie go Kocham. Jak nawet mam iść na tą pocztę i wiem, że mogę go spotkać to mam mieszane uczucia... bo sama nie wiem czy chcę go widzieć. Z jednej strony tak, bo bardzo tęsknię, a z drugiej strony jak go zobaczę to we mnie wszystko pęka, w pracy zaciskam zęby, ale tylko wejdę do domu i rozpadam się na kawałki...
Może masz rację Aldonka, może za jakiś czas do niego napiszę, zapytam...

Ależ miłość nie jest przeszkodą. To nigdy nie będzie zwykły kumpel i nie tak masz go traktować, to ktoś wyjątkowy i już zawsze taki zostanie.
Że życzeń na 8 marca nie przysłał, daj spokój, to tylko głupie konwenanse (ja mam dwóch i żaden nie przysłał, nawet by mi do głowy nie przyszło, ze to brak zainteresowania... cieszę się, ze przy mnie nie boją się być sobą i nie udają)

Piszesz, ze się nie interesuje, skąd wiesz? Skąd wiesz, że nie? A może robi to tak żebyś nie wiedziała.
Oni są inni musisz zrozumieć, że nigdy nie zrozumiesz . Nawet się nie staraj. Może milczy, bo nie chce Cię ranić, bo chce zebyś miała spokój, nie chce podsycać uczucia dopóki sam się nie upewni. Może boi się, że sam pęknie, że się rozklei... może jest ktoś inny... nawet nie wiem co tam w tych męskich głowach siedzi. Powodów może być 1000. Zadzwonił jak dostał list, moim zdaniem to sporo znaczy.

chciałabym przejść już ten okres 'żałoby', zasnąć i obudzić się za rok. Albo wykasować te wszystkie wspomnienia i wymazać jego z pamięci. Żeby to się tak dało......

Priorytety... hmm, ja też studiuję, też w tym roku się bronie, też to jest dla mnie ważna sprawa, ale oczywiście nie najważniejsza. Moim zdaniem można spokojnie pogodzić te dwie kwestie - związek z edukacją. [...] No i trochę chęci...

Widzisz Ty to widzisz tak, on to może widzieć inaczej. Ja jestem prawie rok od rozstania. Mój związek wyglądał bardzo podobnie do Twojego (trwał dokładnie tyle samo, kwestia ambicji i studiów, argumenty o samotności, też się praktycznie nie klocilismy, moja ex tak jak Twój ex nie miała wcześniej żadnego poważnego związku). U mnie się skończyło bo zaczynałem myśleć o przejściu na wyższy etap, ona prawdopodobnie zaczęła wtedy rozmyślania i przestraszyla się. Przeżyj żałobę po rozstaniu, zachowaj w głowie mile wspomnienia i idź dalej przez życie, jeśli naprawdę Cie kocha i zrozumie, że z Tobą będzie szczęśliwy to wróci, ale tak naprawdę szczerze to wątpię. Ty masz to szczęście, że on od początku określił swoje priorytety.

bezsilna90 napisał/a:

Czekałam, starałam się jak mogłam, zawsze ja musiałam się do niego dostosować bo to on wiecznie był zajęty i nie miał czasu... i po co to wszystko... pobawił się mną i wyrzucił jak zużytą zabawkę.

Będąc w związku nie masz tego luksusu, aby na milion procent wiedzieć, że za "N" lat będzie nadal idealnie i/lub ktoś postanowi odejść.
Jak pisałem w innym wątku - ciesz się pozytywnymi wspomnieniami i idź do przodu.

Mój związek wyglądał bardzo podobnie do Twojego (trwał dokładnie tyle samo, kwestia ambicji i studiów, argumenty o samotności, też się praktycznie nie klocilismy, moja ex tak jak Twój ex nie miała wcześniej żadnego poważnego związku). U mnie się skończyło bo zaczynałem myśleć o przejściu na wyższy etap, ona prawdopodobnie zaczęła wtedy rozmyślania i przestraszyla się.

Aj kochana, mogłybyśmy sobie przybić piątkę! Nie ma to jak usłyszeć od faceta, że jesteś piękna, cudowna, wręcz idealna ale on nie może być z Tobą. Świetne wspomnienia sprawiają tylko ból a złe momenty nagle zniknęły i nie umiesz ich sobie przypomnieć skąd ja to znam hehehe. Czekam na dzień kiedy przestanę być zaślepiona i powiem, że jednak nie był taki idealny ale boję się, że ten dzień nie nastąpi. Zamiast się cieszyć z pięknej pogody wróciłam do domu i siedzę na tym forum bo tylko to jakoś sprawia, że nie myślę i odcinam się od swoich problemów.
Teraz najważniejsza jest Twoja magisterka. Skup na niej całą energię. Rozwijaj się i rób coś dla siebie
Pozdrawiam!

Enii napisał/a:

Aj kochana, mogłybyśmy sobie przybić piątkę! Nie ma to jak usłyszeć od faceta, że jesteś piękna, cudowna, wręcz idealna ale on nie może być z Tobą. Świetne wspomnienia sprawiają tylko ból a złe momenty nagle zniknęły i nie umiesz ich sobie przypomnieć skąd ja to znam hehehe. Czekam na dzień kiedy przestanę być zaślepiona i powiem, że jednak nie był taki idealny ale boję się, że ten dzień nie nastąpi. Zamiast się cieszyć z pięknej pogody wróciłam do domu i siedzę na tym forum bo tylko to jakoś sprawia, że nie myślę i odcinam się od swoich problemów.
Teraz najważniejsza jest Twoja magisterka. Skup na niej całą energię. Rozwijaj się i rób coś dla siebie
Pozdrawiam!

Tak trzymaj, bedziesz obserwowana :-P
Milego dzionka ci zycze ;-)

U mnie to jest świeża sprawa nawet bardzo świeża a samopoczucie fatalne! Aktualnie jestem taka niewyspana, że ledwie widzę na oczy. Sypiam po 3 godziny jak dobrze pójdzie ale mimo to staram się uśmiechać i nie dać zwariować. Nie mogę wyrzucić go z głowy nawet na chwilę. Myślę co teraz robi, jak się czuje, czy się wyspał i ciągle przewijają mi się w głowie wszystkie miłe chwile. Też bardzo mi pomaga to forum, przede wszystkim uświadamia mi, że nie jestem z tym sama i skoro wy dajecie chociaż trochę radę ja też mogę. Zawsze można tutaj się wygadać, ponarzekać, wymienić poglądami i ludzie Cię wspierają bo wiedzą co aktualnie czujesz. Powtarzam sobie codziennie ''przecież jestem silna i dam rade''.  Kiedy wrócę do normalności nie mam pojęcia ale każdy dzień zbliża mnie ku temu!
Magisterki zawalić nie możesz! Masz racje on nie jest tego wart, wiem jak ciężko jest się teraz skupić ale trzeba spiąć dupkę i działać. Ja broniłam się rok temu i znowu nie mogłam się skupić bo byłam w miłosnej euforii hehehe tak źle i tak niedobrze.
Powodzenia życzę i pamiętaj nie jesteś z tym sama!

Pamiętaj, że faceci dojrzewają do związków przez duże Z później niż my- kobiety. Do takiego prawdziwego domu, sumienności, odłożeniu kumpli na trochę dalsze miejsce niż dom i rodzina... Choć patrząc na mojego znajomego , któremu urodziło się 2 dziecko (ma 37 lat) to wnioskuję (i on sam!!!), że dopiero TERAZ czuję ojcostwo naprawdę. Wczesniej kiedy miał 20 kilka lat i urodził się pierwszy syn... no delikatnie mówiąc zaniedbywał żonę i małe dziecko  i bardzo , ale to bardzo stawiał na pierwszym miejscu grono kumpli i pasję - piłkę . Dziś mówi, że trochę jakby uciekły mu chwile kiedy pierwszy synek ząbkował, stawiał pierwsze kroki . Sam się do tego przyznaję, że jakby miał wtedy ten rozum jaki ma teraz wszystko inaczej ułożyłby.  Jednak też są i tacy, którzy uczą się całe życie i praktycznie nie widzą innej formy rozrywki niż poszerzanie horyzontów., tylko kurde... poszerzy do granic możliwości i co?  Czy nauka/kariera/ stanowiska itp przytulą go? Powiedza czułe słowo? Dadzą ciepło i tylko to co może nam dać druga osoba? No widzisz... My możemy zachodzić w głowę, cierpieć i nie rozumieć... A może został zraniony w przeszłości? Nie chodzi tylko o zranienie ze strony dziewczyny. Może coś się wydarzyło w jego dzieciństwie co do dzisiaj ciągnie się za nim?  Ten sms mnie zabił... Coś tu nie gra, bo albo dzwoni i dopytuje czy wróciłaś bezpiecznie do domu (czyli jednak czuję ten rodzaj troski i zainteresowania) , albo wysyła sms z dramatem w treści. Albo albo... Dla mnie chłopak bardzo zagubiony i kompletnie nei wiedzący czego właściwie chcę.. Może zaczyna się sam ze sobą kłócić.. z jednej strony nauka,kariera zwał jak zwał, a z drugiej stabilizacja, głębsze plany... albo po prostu odkrył, że samotność jest dla niego najlepszym rozwiązaniem.... Ale cholera... nawet największy "alien" świata.., też prędzej czy później zapragnie bliskości i ciepła drugiej osoby.
Bardzo mi przykro przez co przechodzisz... wyobrażam sobie jakie to musi być straszne, ale też pamiętaj, że nic na siłę nie zrobisz. Facet jest dorosły, jak widzisz myśli bardzo o sobie... Ty musisz zrobić to samo.. bo do obłędu z miłości niestety często jest bardzo niedaleka droga. Nie polecam , bo dziewczyno Kochana wykończysz się, a to jak nic nie przynosi nic dobrego. Ja tak niestety zawaliłam maturę i niestety cągnie się za mną ten smród do dzisiaj. I taki był skutek wypruwania żył za "ukochanym"...  Wiem, że zabija Cię niepewność, wiem, że jest milion pytań a za mało odpowiedzi, ale musisz wszystko zrobić, żeby trzymac się. Albo wprost zaprosić go na spotkanie, przydusić do ściany i żądać wręcz wyjasnień, żeby wszystko powiedział , wszystko , nie klikając na komórce zdawkowo , ...Rozmowa- jak dwoje dorosłych ludzi. To CI się właśnie należy.

bezsilna90 napisał/a:

Ojj współczuję, że spać nie możesz... ja przez pierwsze 3 tyg. leciałam tylko na tabletkach uspokajających i jakoś funkcjonowałam. Teraz już w miarę noce przesypiam i jeść, też jem... ale z rana, gdy budzik dzwoni to sobie myślę: "i znów przede mną kolejny, taki sam, beznadziejny, pusty dzień..." aż wstać się nie chcę z łóżka.
Też mi to forum bardzo pomaga, wylewam swoje żale i jest mi lżej na duszy... wspieramy się wzajemnie, bo jesteśmy w tej samej sytuacji... Ale szczerze? Nie sądziłam, że kiedykolwiek trafię na to forum, że będzie mi ono 'do szczęścia' potrzebne...
Dziękuję Enii za słowa otuchy! Jutro postaram się coś działać z tą pracą... Ty Kochana też się 3maj dzielnie ! Mam nadzieję, że za jakiś czas spotkamy się tu na forum i będziemy mieć na ex partnerów 'wyrąbane' ... i to my będziemy tutaj innych porzuconych wspierać i opowiadać jak sobie z tym poradziłyśmy, jak wyszłyśmy na prostą... wiem, że do tego momentu jeszcze daleeeeeeeeeeeka droga, ale mam nadzieję że w końcu nastąpi

Też mam taka nadzieję, że za jakiś czas pocieszymy innych i udowodnimy, że da się normalnie żyć nawet jak na początku wydaje się to niemożliwe! Pierwszy raz jestem na takim forum po stronie poszkodowanej i oby nigdy więcej ale przyznam,że cieszę się bardzo, że tu weszłam. Idę postarać się zasnąć może w końcu uda mi się chociaż trochę wyspać
Trzymam kciuki za Twoją pracę!!! ;D

borussia i bezsilna90 dziękuję wam  bardzo!
Nocka była w miarę ;D powiedzmy, że ujdzie! Niestety to niemożliwe żeby mi się nie śnił hehe
Na szczęście dzisiaj miałam dość zajęty dzień to jakoś go przeżyłam, boję się, że teraz wrócą złe myśli także muszę się czymś zająć.
Mam nadzieję, że magisterka idzie do przodu małymi krokami

bezsilna90 napisał/a:

Enii napisał/a:

borussia i bezsilna90 dziękuję wam  bardzo!
Nocka była w miarę ;D powiedzmy, że ujdzie! Niestety to niemożliwe żeby mi się nie śnił hehe
Na szczęście dzisiaj miałam dość zajęty dzień to jakoś go przeżyłam, boję się, że teraz wrócą złe myśli także muszę się czymś zająć.
Mam nadzieję, że magisterka idzie do przodu małymi krokami

Dziękuję Enii, taak, dziś już coś ruszyłam z pracą... ale bardzo mozolnie mi to idzie... bardzooo...
Jak to borussia napisała... chciałabym wrócić już do żywych... szkoda mi tych dni, w których najzwyczajniej wegetuje... ale to jest silniejsze ode mnie... a najgorsze jest to, że czasami w mojej głowie pojawia się ta cholerna nadzieja... która mnie niszczy

Niestety mam bardzo podobnie, nadzieja nadzieja i nadzieja hehe każdego dnia przechodzi mi przez myśl, że może będzie jak dawniej ale za chwile myślę sobie ''przestań żyć nadzieją''- nie pomaga No cóż staram się wrócić jakoś do żywych chociaż w ogóle mi to nie wychodzi.
Super, że Twoja praca ruszyła z miejsca, nie ważne, że mozolnie ważne, że idzie! A przede mną wielkie wyzwanie jak każdej nocy czyli spanie bez nabijania głowy myślami, które w niej nie powinny siedzieć.
Życzę Wam moi drodzy powodzenia! Trzeba jutro wstać i zmierzyć się z kolejnym dniem!

OT

Borussia,

Chłopaki znowu przeputali dziś meczyk... :-((( Co Ty na to?

A komu kibicowałeś w drugim spotkaniu? Manchesterowi czy Barcy?

Koniec OT

borussia napisał/a:

aurora borealis napisał/a:

OT

Borussia,

Chłopaki znowu przeputali dziś meczyk... :-((( Co Ty na to?

A komu kibicowałeś w drugim spotkaniu? Manchesterowi czy Barcy?

Koniec OT

:-P :-P :-P :-P
Szkoda moze na drugi rok sie uda ;-)
A tam kibicowalem Man. City bo Barcy nienawidze :-D

Ciekawe, czy to renesans ligi włoskiej?

A co do Primera Division, to musimy jakiś pakt zawrzeć, bo się pożremy ;-)))

borussia napisał/a:

aurora borealis napisał/a:

Ciekawe, czy to renesans ligi włoskiej?

A co do Primera Division, to musimy jakiś pakt zawrzeć, bo się pożremy ;-)))

Z Toba pakt to przyjemnosc i juz sie dogadalismy ;-) :-D
A swoja droga podoba mi sie twoja wiedza na temat pilki noznej, szacunek :-)

Cała przyjemność po mojej stronie ;-)

Jeśli chodzi o Juve to moim "typem" jest Pirlo. Lubię inteligentnych i opanowanych ;-)

Trzymaj się Borussia!

borussia napisał/a:

aurora borealis napisał/a:

Cała przyjemność po mojej stronie ;-)

Jeśli chodzi o Juve to moim "typem" jest Pirlo. Lubię inteligentnych i opanowanych ;-)

Trzymaj się Borussia!

No trafilas akurat takiego co posiada te cechy :-)
Pozdrawiam z trybuny na przeciwko :-P

Tak, przeczuwałam... ;-)))))

Chyba Cię zaadoptuję, Borussia...

borussia napisał/a:

aurora borealis napisał/a:

Tak, przeczuwałam... ;-)))))

Chyba Cię zaadoptuję, Borussia...

Wchodze do tego twojego klanu ;-) :-D

Ku-Klux, znaczy? ;-)))

borussia napisał/a:

Byle jaki :-D
Wejdz na maila ;-)

Gotowe! Odpisałam...

Borussia, nie pękaj! Dasz radę! ;-)))

Odpocznij, zmężniej "psychicznie". Twoja nowa Lady też się gdzieś na tej kuli ziemskiej szykuje do wiosny... daj sobie i jej szansę, a tamtej "miłości" pozwól odpłynąć, jak Marzannie do Bałtyku...

Trzym się!

borussia napisał/a:

Enii napisał/a:

Niestety mam bardzo podobnie, nadzieja nadzieja i nadzieja hehe każdego dnia przechodzi mi przez myśl, że może będzie jak dawniej ale za chwile myślę sobie ''przestań żyć nadzieją''- nie pomaga No cóż staram się wrócić jakoś do żywych chociaż w ogóle mi to nie wychodzi.
Super, że Twoja praca ruszyła z miejsca, nie ważne, że mozolnie ważne, że idzie! A przede mną wielkie wyzwanie jak każdej nocy czyli spanie bez nabijania głowy myślami, które w niej nie powinny siedzieć.
Życzę Wam moi drodzy powodzenia! Trzeba jutro wstać i zmierzyć się z kolejnym dniem!

Pamietaj ze wyspać sie musisz a z dnia na dzień bedzie lzej i borussia to On a nie Ona :-P
Glowka do gory i trzymam kciuki za uzdrowienie ;-)

Ależ ja wiem,że to On a nie Ona ;D dlatego napisałam moi drodzy a nie moje drogie hehe ;D jeszcze takie rzeczy wiem nie martw się! Może ledwie żyję ale jakoś jeszcze myślę hehe Dzięki za wsparcie!

kolejnabezsilna napisał/a:

ja też nie wiem jak dalej żyć, a u mnie to bardzo świeża sprawa  i też muszę pisać pracę, a nie mogę się skupić. żyć się odechciewa. znajomi radzą- musisz się czymś zająć skupić na czymś co sprawia Ci przyjemność, tylko jak? skoro nawet nie chce się wyjść z domu, a myśli wloką się za mną w każdy kąt, nie mogę sobie znaleźć miejsca i nie wiem jak mam sobie z tym poradzić. teraz wszystko wydaje się bez sensu, tak bardzo wierzyłam, że to jest to i że nam się uda, nie wyobrażam sobie żeby ktoś mógł mi go zastąpić, bo miałam wszystko czego potrzebowałam, a jednocześnie boję się być sama. rozstaliśmy się, bo stwierdził, że nie potrafi mi zaufać (i nie chce tworzyć związku pełnego zazdrości chociaż dotychczas wcale on tak nie wyglądal) ale nie dlatego, że ja coś odwaliłam tylko ze względu na wcześniejsze doświadczenia. to boli kiedy muszę płacić za nieswoje błędy. oboje się męczymy. chciałam powalczyć, bo przecież jest o co, potrafiliśmy być bardzo szczęśliwi i nadal się kochamy, ale on uznał, że tak będzie lepiej, tylko dla kogo?
jeśli chodzi o mnie to jest pierwszy raz na forum w ogóle, ale wolę znaleźć się wśród ludzi, którzy rozumieją jak ja się czuję, bo słowa z ust bliskich, że wszystko się ułoży wydają się być jedną wielką farsą...

Kurczę co jest z tymi facetami! ciągle wmawiają nam, że tak będzie dla nas lepiej  a nie wiedzą jaką nam robią tym krzywdę!
Widzisz nie jesteś sama w takiej sytuacji. Mi też każdy radził trzeba się czymś zająć, zrobić coś co lubisz, w tym momencie nic nie lubię a wszystko czym się zajmowałam wcześniej i sprawiało mi przyjemność również kojarzy mi się z nim. Nie ma na taki stan dobrej rady każdy musi przejść swoje i potrzebujemy dużo czasu.
Trzymaj się jakoś!
Pozdrawiam!

staram się jakoś trzymać, ale to faktycznie tylko wegetacja, wolę napisać post niż słuchać banałów typu "wszystko się jakoś ułozy". kiedyś wydawało mi się, że jestem silna, ale widocznie tak nie kochałam i nie pokocham, wiem to. nawet jeśli kiedyś znowu się otworzę to to wszystko będzie pełne niepewności, ostrożności i strachu przed zaangażowaniem żeby znowu ktoś nie zranił. może i czas działa na naszą korzyść, można nauczyć się znowu żyć w pojedynkę, ale i tak wszystko będzie już takie drętwe, z czego czerpać radość? nie wiem czy rzucanie się w wir pracy lub nauki jest dobre, w końcu dotrzemy do momentu kiedy znów zapragniemy bliskości. na początek przydałoby się zmienić nastawianie, chociaż to, że jestem osobą dużo myślącą i bardzo to przeżywam nie pomaga, a stres i płacz paradoksalnie stają się moimi pomocnikami, bo tylko w taki sposób, zmęczona łzami do granic zasypiam.
nie wiem co jest z tymi facetami, ale jak się kocha to się nie odpuszcza, dlaczego trzeba z góry zakładać najgorszą wersję, że się nie da, nie uda... (?)

i mam podobnie! nawet jeśli włączę tv dla zabicia czasu to musi lecieć akurat program, który np. lubiliśmy razem oglądać i kolejny policzek... ale pisanie tutaj rzeczywiście jest trochę oczyszczające, a świadomość, że ktoś przeżywa coś podobnego sprawia, że jest mi raźniej. dobre i ocalone kilka minut

borussia napisał/a:

kolejnabezsilna napisał/a:

staram się jakoś trzymać, ale to faktycznie tylko wegetacja, wolę napisać post niż słuchać banałów typu "wszystko się jakoś ułozy". kiedyś wydawało mi się, że jestem silna, ale widocznie tak nie kochałam i nie pokocham, wiem to. nawet jeśli kiedyś znowu się otworzę to to wszystko będzie pełne niepewności, ostrożności i strachu przed zaangażowaniem żeby znowu ktoś nie zranił. może i czas działa na naszą korzyść, można nauczyć się znowu żyć w pojedynkę, ale i tak wszystko będzie już takie drętwe, z czego czerpać radość? nie wiem czy rzucanie się w wir pracy lub nauki jest dobre, w końcu dotrzemy do momentu kiedy znów zapragniemy bliskości. na początek przydałoby się zmienić nastawianie, chociaż to, że jestem osobą dużo myślącą i bardzo to przeżywam nie pomaga, a stres i płacz paradoksalnie stają się moimi pomocnikami, bo tylko w taki sposób, zmęczona łzami do granic zasypiam.
nie wiem co jest z tymi facetami, ale jak się kocha to się nie odpuszcza, dlaczego trzeba z góry zakładać najgorszą wersję, że się nie da, nie uda... (?)

Moja Droga to nie faceci sie zmieniaja tylko ludziom odbija i gonia niewiadomo za czym a z kobietami jest tak samo ;P
Uszka do gory zobaczysz ze sie wyleczysz

no właśnie gonią nie wiadomo za czym... nałożył na siebie tyle obowiązków, że to go pewnie też przytłoczyło i zmieniło sposób myślenia na taki, że się nie da. kiedyś wiedział czego chce i potrafił zawalczyć, a teraz zmęczony ciągłym brakiem czasu może nie ma już nawet siły.

szkoda tylko, że spośród tylu jest tylko jeden którego by się chciało:(

Zgadzam się, że jak się kocha to się nie zostawia! Zakładanie z góry porażki tak mnie denerwuje!!! Aż teraz bym złapałam tą osobę i chyba bym nim tak potrząsała aż pozbyłby się z głowy tych pomysłów! Wybaczcie budzi się we mnie jakaś agresja już
Niby tego kwiatu jest pół światu ale przekonaj moje serce do tego jak ja chce ten jeden jedyny wyjątkowy dla mnie kwiat i co hehe czuje się jakbym oszalała w tym momencie! Dobrze, że tu jesteście i mogę chociaż wyżyć się na klawiaturze
kolejnabezsilna również witam w naszym świecie tym trochę mniej kolorowym jak na razie!

borussia to On a nie Ona :-P
Glowka do gory i trzymam kciuki za uzdrowienie ;-)

Witaj Bezsilna90! Pisałaś   cyt. "On jest chory, ma chorobę Leśniowskiego-Crohna (to przewlekłe, nieswoiste zapelenie jelit), jest nieuleczalna, całe życie musi stosować dietę. Gdy go poznałam, był na dziekance, bo akurat był po operacji. W trakcie naszego związku był w stanie remisji. Ale co miesiąc robi badania krwi. I też pomyślałam o tym, że może pogorszyły mu się wyniki...", czytając Twój wątek   bardziej przychyliłabym sie w tym kierunku, może nie chciał Cię obarczać swoją chorobą to ciężka choroba odbiera ochote do życia, też mam chore jelita to wiem. Pisał również do Ciebie, cyt. "że jestem cudowną dziewczyną z wielkim serduchem i zasługuje na kogoś lepszego". On znał Cię więc wiedział że sama go nie zostawisz, będziesz przy nim również w tej chorobie, a on może nie chce Cię wiazać właśnie z powodu tej choroby, która równiez może zakończyć sie stomią. Dla młodego człowieka to tragednia. Może własnie przez to że Cię kocha postanowił zakończyć wasz związek tak, żebyś go znienawidziła i odeszła, a przy tym dała sobie szanse na życie u boku zdrowego człowieka. Mało jest ludzi co wybiera celowo samotność, przeważnie coś ich zmusza do tego. Też całe zycie stroniłam od ludzi, bo wstydziłam sie odgłosów wydobywajacych się z mojego brzucha. Moze on własnie jest Twoim przyjacielem, co dobrze Ci życzy, może myślał o tym, że zycie z nim i jego chorobą byłoby dla Ciebie równiez pasmem cierpienia.  Może tak popatrz na to co Cię spotkało.  Teraz cierpisz ale jesteś jeszcze  bardzo młoda i masz szanse na spotkanie kogoś kogo jeszcze mocno pokochasz i kto Ciebie równiez pokocha.

ja też nie wiem jak dalej żyć, a u mnie to bardzo świeża sprawa  i też muszę pisać pracę, a nie mogę się skupić. żyć się odechciewa. znajomi radzą- musisz się czymś zająć skupić na czymś co sprawia Ci przyjemność, tylko jak? skoro nawet nie chce się wyjść z domu, a myśli wloką się za mną w każdy kąt, nie mogę sobie znaleźć miejsca i nie wiem jak mam sobie z tym poradzić. teraz wszystko wydaje się bez sensu, tak bardzo wierzyłam, że to jest to i że nam się uda, nie wyobrażam sobie żeby ktoś mógł mi go zastąpić, bo miałam wszystko czego potrzebowałam, a jednocześnie boję się być sama. rozstaliśmy się, bo stwierdził, że nie potrafi mi zaufać (i nie chce tworzyć związku pełnego zazdrości chociaż dotychczas wcale on tak nie wyglądal) ale nie dlatego, że ja coś odwaliłam tylko ze względu na wcześniejsze doświadczenia. to boli kiedy muszę płacić za nieswoje błędy. oboje się męczymy. chciałam powalczyć, bo przecież jest o co, potrafiliśmy być bardzo szczęśliwi i nadal się kochamy, ale on uznał, że tak będzie lepiej, tylko dla kogo?
jeśli chodzi o mnie to jest pierwszy raz na forum w ogóle, ale wolę znaleźć się wśród ludzi, którzy rozumieją jak ja się czuję, bo słowa z ust bliskich, że wszystko się ułoży wydają się być jedną wielką farsą...

Kurczę co jest z tymi facetami! ciągle wmawiają nam, że tak będzie dla nas lepiej  a nie wiedzą jaką nam robią tym krzywdę!