60+ ..... i co dalej z samotnością ??? - Netkobiety.pl

No to kłopot
Bo po spełnieniu swej roli, wygląda, że się ląduje na marginesie życia. Może dlatego, osobiście wolę nie żyć dla kogoś. Wybieram żyć dla siebie. Z tego powodu - nie umiem Cię wesprzeć sorry

Tu ostatnio ktoś wspominał o gościu 73 letnim, który spotkał miłość swojego życia co prawda na dwa lata przed śmiercią ale były to najpiękniejsze lata jego życia - czyli wszystko jest możliwe.

Życzę ci spotkania tego Dobrego Człowieka.

Życie zaczyna się po /*/-ątce

* - wstawić odpowiednią cyfrę

Tak...tak...właśnie o tym napisałam . Od kilku lat żyję właśnie dla siebie...i to jest coś , co uświadomiło mi samotność. Bo przecież ile razy można samej pić nawet najsmaczniejszą kawę czy nie móc podzielić się wspólną podróżą. Oczywiście każda sutuacja ma za i przeciw...ale tęsknimy do drugiego człowieka . Takimi jesteśmy zwierzakami ;-))

Każda sytuacja ma + i -....wszyscy wiemy o tym....
ale to jak z kolorem i długością włosów u kobiet (np ;-)
proste...marzymy o loczkach...długie planujemy 'boba'...dzieje się życie..
ale najważniejsze by się działo...

Nie jesteś na etapie fotela, nie byłoby Ci w nim dobrze.
Moja Mama została wdową w wieku 49 lat, a gdy miała lat 67, to oświadczył się jej dawny wielbiciel - też wdowiec, kolega z czasów studenckich. I choć nie sformalizowali związku, to przez 10 lat (do jego śmierci) byli w bliskiej zażyłości. Nie zamieszkali razem, ale te paręset metrów, które ich dzieliło powodowało, że był z nią niemal codziennie. Mama mu gotowała, czasem pomagała w porządkach. On naprawiał cieknące krany, zapraszał na koncerty, do kina, na spacery, woził samochodem, gdy potrzebowała... Razem wyruszali na "wycieczki życia": do Paryża i zamków nad Loarą, do Wilna, zwiedzali Polskę. Choć często się kłócili, to widać było, że są ze sobą szczęśliwi. Zastanów się tylko, czy będziesz gotowa na odejście takiej osoby? W lutym tego roku przyjaciel Mamy zginął w wypadku samochodowym. Jechał sam. I choć od lat leczył swoje chore serce, to Mama nie była przygotowana na jego śmierć. Popadła w depresję, schudła, straciła radość życia, od jego śmierci nie była na żadnym cmentarzu, wychodzi z domu tylko wtedy, gdy musi. Teraz depresję pogłębiła dodatkowo nagła śmierć mojego Męża - jej jedynego zięcia. Obawiam się o jej zdrowie i życie (nie daje się zaciągnąć do lekarza). Z mojej perspektywy mimo wszystko warto związać się z kimś będąc w Twoim wieku. Przez te 10 lat Mama kwitła. Jeśli faktycznie czujesz taką potrzebę, to zrób wszystko, żeby potem nie żałować bezczynności.

Bardzo dziękuję, Mamie przyda się każde wsparcie. Ja z kolei będę się starała choćby myślami przyciągnąć Ci odpowiedniego adoratora. Próbowałaś zapisać się na jakieś zajęcia dla seniorów (np. w klubach kultury, świetlicach środowiskowych, nawet w niektórych parafiach, czy kółkach gospodyń, Uniwersytetach Trzeciego Wieku itp.)? A może myślisz o zakupie psa - podczas spacerów można spotkać interesujących ludzi? Także inne pasje, jak choćby wędkarstwo czy turystyka piesza często stają się przyczynkiem do zawiązania przyjaźni. Tak, czy inaczej, musisz wyjść z domu. Znajomości zawiązane w formie internetowej mogą szkodzić nie tylko małolatom. Odwagi i powodzenia!

Na pewno PTTK. W Gdańsku mamy też np. Klub "Bąbelki" - sprawdź w Internecie, czy w Twojej okolicy działają organizacje zajmujące się turystyką pieszą. Znów wrócę do wątku parafii: niektóre organizują "pielgrzymki" śladami świętych, do sanktuariów lub trasami typu "polski szlak Św. Jakuba" (odpowiednik słynnej francusko-hiszpańskiej trasy). Bywają interesujące nie tylko dla tzw. dewotów (ale to zależy od księdza).