Ślub za rok, a on przestaje kochac. Czy warto to ratowac?? - Netkobiety.pl

Jestem tu nowa i sama nie wiem od czego zaczac. Czuje się okropnie, a nie mam z kim o tym porozmawiac, więc musze wyżalic się na forum.
Mam 25 lat, mój narzeczony również. Jesteśmy ze sobą w związku od czasu liceum, od 3 lat mieszkamy razem. Do niedawna myślałam, że to ten jedyny, ukochany, że nasza miłosc to przeznaczenie. To była miłosc od pierwszego wejrzenia, każdy kolejny dzień potwierdzał, jak bardzo jesteśmy dla siebie bliscy. Oczywiście jak w każdym związku bywały kłótnie, sceny zazdrości, ciche dni. Po każdej kłótni oboje pokazywaliśmy sobie, jak bardzo jesteśmy za sobą stęsknieni.
Każdego dnia widziałam, jak mu zalezy. Drobne gesty, miłe słowa, telefon w trakcie pracy, jak mi mija dzień, w towarzystwie traktował mnie jak królewne, ogólnie bajka! Dlatego też, pomimo naszych nie raz ostrych kłótni, i tak wiedziałam i czułam, że mu zależy, że moge na niego liczyc, że po prostu mnie kocha.
Ale niedawno to się zmieniło. Właściwie sypnęło się wszystko na raz! Przestało nam się układac w łóżku, właściwie nagle to on stwierdził, że jestem sztywna, że rzadko mam ochotę na seks. Potem doszły pretensje o byle pierdołę - nie umyta szklanka, nie poskładane ubrania, nie wyprane skarpetki. I chocbym się narobiła jak wół, nigdy tego nie zauważał ani nie doceniał. Miał ciągle uszczypliwe uwagi co do mnie, przestał sypac mi komplementy, poszło w drugą stronę, zaczął mnie krytykowac. Przez niego ja już przestałam wierzyc w siebie, w to, że jestem atrakcyjna, mądra.
Ja nigdy nie broniłam mu wypadów z kolegami do pubu, czy na mecze, zawsze mógł isc, kiedy tylko miał ochotę, sądziłam, że trzymanie faceta na smyczy jest bez sensu, każdy przecież potrzebuje własnej przestrzeni - ale w tym przypadku zawsze mówił gdzie idzie, o której będzie, dzwonił.
A ostatnio ze swojego wyjścia zrobił wielką tajemnice.
Jest obrażony na mnie od tygodnia, sama nie wiem dokładnie o co, odzywa się ale tylko "służbowo".
czuje że to się wszystko totalnie sypie, a ja nie mam nad tym żadnej kontroli. Jest coraz gorzej. Już nie mówi do mnie miło, ciągle mi dogryza. To jest nie do zniesienia.
Kwestia tego, że mnie zdradza - wątpie, bo nie zauważyłam, by coś przede mną ukrywał, nigdy nie wycisza telefonu, zawsze po pracy punktualnie wraca do domu.
Sądze, że jego uczucie do mnie kompletnie się wypaliło, zgasło. Mam wrażenie, że on wręcz nie ma ochoty ze mną przebywac. Nie chce mnie nigdzie zabierac, już dawno nie byliśmy nigdzie razem, we dwójkę...
Nie ma ze mną tematów. To wszystko układa mi się w jedną całosc - on mnie już po prostu nie kocha.
A ja nie mam już siły kłócic się z nim, z jego ust padają coraz gorsze słowa, coraz mocniej raniące moje serce. To już nie są słowa, jesteś głupia, nie denerwuj mnie, idz stąd. To już są słowa, które naprawdę mają ogromne znaczenie, które pokazuje, że w jego sercu już dla mnie miejsca nie ma.
Czy zmusze go do tego, aby pokochał mnie na nowo? Raczej nie, przecież serce nie sługa.
Kocham Go, nie wyobrażam sobie życia bez niego, chociaż szczerze mówiąc, we mnie też coś już pękło. Mam już dosyc jego słów, nawet powiem wam, że zaczęłam te słowa ignorowac, przyjmuje je na chłodno, spływa to po mnie. On do tego doprowadził, tym brakiem szacunku do mnie. Zależy mi na nim, w końcu za rok bierzemy ślub, miał to byc najpiękniejszy i najbardziej wymarzony ślub, ale zastanawiam się, czy ten ślub ma w ogóle jakikolwiek sens??
Szukałam winy w sobie, szukałam winy w nas. Szczerze? - NIE WIEM JAKI POPEŁNIŁAM BŁĄD. Nie wiem co zrobiłam nie tak, czy zbyt mało okazywałam mu uczucia? a może zbyt dużo? Czy przestałam o siebie dbac, przestałam dbac o swoje zainteresowania?
Nie wiem, czy w ogóle jest jeszcze szansa, aby to ratowac, aby nasze relacje były takie jak kiedys. Jak mam to w ogóle zrobic, no jak? Mam wrażenie, że koniec naszego związku, to tylko kwestia czasu. Z jego strony nie widzę już miłości. Ale co wy o tym myślicie? Czy  to ja gdzieś się w tym zagubiłam? Co mam jeszcze zrobic, by było dobrze...