Kocham, więc pozwolę odejść - Netkobiety.pl

Wybacz, Maleno, ale twój post sprawia wrażenie streszczenia kiepskiego harlequin'a.
Same komunały i ogólniki, kilka zaledwie informacji.
Skup się i podaj więcej konkretów.
Wówczas można będzie odnieść się do Twojego problemu.
Pozdrawiam.

Jakaś podpowiedź?

Witaj ponownie, Maleno.
Znów bardzo ogólnie, ale jest już się o co zaczepić, a więc:

- Rozumiem, że molestowano Cię seksualnie w dzieciństwie.
Pisząc, że dla męża Twoje problemy (emocjonalne?) są za ciężkie, miałaś na myśli swój lęk przed bliskością fizyczną z mężczyzną, który przekłada się następnie na jakość Waszego życia seksualnego.
Dobrze zrozumiałem?

- Mąż, sam   będąc w sumie jeszcze dzieckiem, musiał zająć się rodzeństwem?
W wieku 17 lat musiał mieć, tak, jak i jego rodzeństwo, opiekuna prawnego po śmierci rodziców (dziadków, wujostwo), w praktyce zaś opieka była na jego barkach? Nie potrafił sobie z tym poradzić, więc balował?

- Ty, przedwcześnie dojrzała, z piętnem ofiary pedofila dominujesz nad mężem, podejmujesz za niego wszystkie decyzje, te dobre i niestety, również te złe i odpychasz jednocześnie, utrudniając mu zbliżenie sie do Ciebie (m. in. nie chcesz kochać się z nim?). I jeszcze winisz go o wszystkie złe rzeczy, słusznie, czy nie.
Jesteś zazdrosna o jego siostrę, że ją skrzywdziłaś?

Krótkie podsumowanie:
0boje jesteście poturbowani przez życie.
Twój mąż potrzebuje ciepła i wyrozumiałości, ale i wolności w ramach małżeństwa.
Ty zaś wciąż tkwisz w swej traumie z dzieciństwa. Chcesz kochać męża, ale na swoich, niezdrowych warunkach, nie jako partnerka i zdajesz sobie z tego sprawę. Nie umiesz tego zmienić, więc ranisz męża.
Nie wytrzymał i powiedział dość.

Oboje, moim zdaniem, potrzebujecie specjalistycznej pomocy psychologicznej, a nawet psychiatrycznej.

Nie wiem, czy dobrze interpretuję Twoją wypowiedź, bo psychologiem nie jestem, a przedstawiłaś historię Waszego związku bardzo skrótowo, ale, mogę powiedzieć, znam się na ludziach.
Nie wiem, czy uda się Wam wrócić do siebie, osobiście mam wątpliwości.
Pozdrawiam.

Przepraszam, że wyrywko piszę o naszym życiu, ale we mnie jest tyle emocji, że nie wiem od czego zacząć. Dzięki za odpowiedzi, rzeczywiście zawsze chciałam zadowolić męża w łóżku, a i tak wiedziałam, że za nim nie nadążam. Kontrolowałam go, bo bałam się, że coś mu się stanie. Nie dlatego, że bałam się, że mnie zdradzi(tak naprawdę nigdy nawet o tym nie pomyślałam) tylko, że mu coś się stanie. A kilka razy stało się - pobito go, tydzień przed ślubem pocięto go w parku. Mój strach się kumulował.
Krzyczałam na niego, płakałam, czułam się coraz bardziej opuszczona. Im bardziej go o coć prosiłam, np by wrócił wczesniej do domu, on robił na odwrót. Gdy się upijał ubliżał mi, raz nawet przyszedł z kolegą, kiedy już spałam, usiedli na łóżku i oboje wyrzucali mi swoje żale, ja tylko płakałam i wybaczałam

Witam!
A ja dam wam jedną jedyną radę !!! Siadać do stołu i rozpocząć SZCZERĄ ale BARDZO SZCZERĄ ROZMOWĘ -taką do BÓLU. Przy pomocy partnera -niech ci wskaże twe błędy, potknięcia,zachowania które go niszczą w waszym związku i wyciągnij z tego nauki. Jemu też pomóż znaleźć jego winy w stosunku do siebie i zróbcie to na zasadzie MÓWIĘ TO PROSTO Z MOSTU BO NIE MAM NIC DO STRACENIA A WIELE DO ZYSKANIA.Jeżeli tli się w was uczucie to postarajcie się na nowo go rozpalić.....WE DWOJE DACIE RADE. Przeżycia z przeszłości.......jakoś nie wydaje mi się by miały  jakieś większe znaczenie (może się mylę), wg mnie to próba wytłumaczenia zaistniałej sytuacji i rozgrzeszenia siebie i partnera za to co się między wami dzieje.
Jedynie czego wam trzeba to ROZMOWY, ROZMOWY,wzajemnego zrozumienia potrzeb i oczekiwań drugiej strony oraz CHĘCI BYCIA RAZEM.Jesteście młodzi i spróbujcie może nawet od nowa(może w starych ramach) budować związek inny od tego poprzedniego - bez wszystkich popełnionych z obu stron błędów - TO SIĘ UDA !!!! (w każdym razie ja tak uważam i czego wam życzę)

rumpel

rumpel ciężkie rozmowy były, łzy były, moja rozpacz była, ale to nic nie zmieniło, jednak wczoraj powiedziałam mu, co tak naprawdę czuję, bez krzyków, obelg, powiedziałam, że jest wspaniałym mężczyzną, że go kocham, że widzę kim byłam, nie prosiłam o szansę, nie błagałam, na co on tylko, że chce się wyprowadzić, tylko nie wiem, jak z kredytami, bo bez tego się nie ruszy, na co ja, że nie jestem gotowa na tą rozmowę, ale nie zostawię go samego z tym
czytał też wczoraj moje wiersze i widzę, że coś tam się w nim poruszyło lub chcę w to wierzyć
tenniedobry - oczywiście kredyty swoje zrobiły, ale po przeprowadzce do rodziców mieliśmy odpocząć, dodam, ze moi rodzice nigdy nie wtrącali sie i nie wtrącają, bardzo kochają mojego męża, ale dadzą mi wsparcie zawsze, cokolwiek się stanie. Zresztą mój brat, jego żona - mój mąż też jest częścią ich życia, miał być ojcem chrzestnym ich syna, ma tak samo na drugie imię, niestety nasz mały duszek odszedł w lutym, w dniu własnych narodzin
Przez to i ja się oddalałam od wszystkich, a M. nie wiedział jak mi pomóc i pewnie też to go załamało. Chcę mu pomóc, a nie potrafię nawet sobie

Nie wiem, co będzie dalej, serce mi pęka. To nie jest mój mąż, nie człowiek, którego kocham - boję się, że mnie to wszystko przygniecie. Chciałabym by ze mną został, ale go nie przywiążę, co ja mam zrobić?

Pierwsze, co musisz zrobić, to zadbać o swoją psychikę.
W stanie, w którym teraz jesteś nie pomożesz ani sobie, ani mężowi.
Jemu pozwól teraz odpocząć, daj czas przemyśleć, czego oczekuje od Waszego związku. Zależy mu na Tobie.
Najwyższy czas, abyś poprosiła o pomoc psychologa.
Zrobiłaś sobie krzywdę zatrzymując Twoją straszną tajemnicę dla siebie. Musisz ją z siebie wyrzucić.
A psycholog, bez Twojej zgody, nie będzie mógł tego ujawnić, jeśli tego sobie będziesz życzyć.

Pozdrawiam.

Muszę powiedzieć, że chyba coś we mnie pękło. Przestałam płakać przy nim, więcej się usmiecham, dotarłąm do punktu, w którym zrozumiałam, że to nic nie da, bo już oboje za bardzo się zmieniliśmy. Nadal go kocham i chcę z nim być, ale jednoczesnie wydaje mi się on kimś obcym. Na dodatek sprzeczne sygnały - puszcza mi muzykę, ciężki hip - hop, o tym jaki ten świat jest do d..., że trzeba walczyć o siebie tylko o siebie i zostawić wszystko w tyle, z drugiej przytula mnie, bawi się moimi włosami, prosi by zszyć mu koszulkę, zrobić kawę... Iluzja? Nie jestem gotowa, by z nim porozmawiać na temat przeprowadzki, a z drugiej nie wiem ile wytrzymam.
Pracuję nad sobą, nie użalam się i nie płaczę po kątach, staram się żyć i pracować, wykonywać normalne obowiązki, staram się uśmiechać, ale w sercu gdzieś czai się podszept, że to koniec i mój świat zaraz się skończy.
Wydaje mi się, że on ma jakiś plan, a ja już nie mam na to żadnego wpływu...
Pinkpiwonia oczywiście masz rację, z jednej strony chciałam rządzić twardą ręką:) z drugiej chciałam być taką, małą bezradną dziewczynką oczekującą pomocy i poprowadzenia za rączkę.
Nie będę pytać czy są jakieś szanse byśmy byli ze sobą, bo wiem, że szanse są zawsze, tylko trzeba umieć je wykorzystać. Chciałabym tylko wiedzieć, jak to jest, że niektórzy po prostu idą do przodu, walcząc o nowe, a inni ciągle tkwią w starym, marząc, by wróciło...

Rumpel, dzięki za odpowiedź. Czytałam twoją historię - Wy oboje chcieliście, by było dobrze. U nas jest inaczej, a nie chcę nic na siłę.
Jego nie interesuje już cokolwiek związanego ze mną i domem, nie robi nic, a dzisiaj gdy zadzwonił kolega, bo ma remont w domu to poleciał na skrzydłach, bo się wyżyje przez to. Miał naprawić kontakt dwa tygodnie temu, od miesiąca naprawia wlew do paliwa. Wieczorami siedzi tylko na kompie i słucha muzyki... Co ja mam robić?

Wiem, że potzrebuje spokoju, ale boję się, że w końcu tak daleko od siebie będziemy, że już nic nie będę mogła. Ta niemoc mnie przytłącza, nie widzę, żeby jemu zależało. Choć mnie przytual, mówi baśniowa dziewczynko, ciągle mi powtarza, że nie znam życia i ludzi. Że on ma wszystko gdzieś, że wreszcie będzie tym kim chciałby być

dobry wieczór

... a czekając na Niego "napraw" proszę siebie...
Zadbaj o swoje zdrowie psychiczne, poukładaj siebie, żeby umieć Mu pomóc poukładać Jego.
Dobry psycholog naprawdę potrafi pomóc, a z rozmowy z nim możesz też dowiedzieć się jak dalej postępować...
Naprawdę wtedy poczujesz, że masz siłę... na to aby walczyć o WAS, albo aby poradzić sobie, kiedy Jego decyzja się nie zmieni.
Proszę, "napraw" siebie.

W poniedziałek chcę się umówić na wizytę.
Coś ze mną jest nie tak, ja już widzę, jak on odchodzi, spotyka kogoś, a ja nienawidzę siebie, że do tego doprowadziłam. Takie myśli mnie dzisiaj opanowały. Boli mnie myśl, że go unieszczęsliwiłam. Chwilami jest lepiej, ale wieczorem budzi się mrok i łzy. Czy aż tak byłam ślepa, że nie widziałam jak się oddalamy, jak go odpycham. Myślałam, że będziemy razem już zawsze, że będziemy rodziną.
Chwilami wydaje mi się, że dam radę, a potem przychodzi myśl, ż e pewnie za późno.
Jestem dziś w tym samym miejscu, co sześć lat temu. Też go kochałam, ale dla niego to było nie to, poznał kogoś, ja usunęłam się płącząc, cierpiąc w samotności i zbierałam się do kupy. Gdy się zebrałąm on się pojawił na sześć lat i ...dziś jest to samo, tylko dorobek jakby większy i wspomnień więcej, przez to ciężej

Pozytywne myślenie to nie jest moja mocna strona, ale teraz nie pozostaje mi nic innego. Nadal kocham i chcę wierzyć, że miłość bywa łaskawa i cierpliwa. Staram się łapać każdej nadziei, ale dzisiaj M. jest na spotkaniu integracyjnym, wszystko się może zdarzyć i ta myśl kołacząca z tyłu głowy, że może nie wrócić, albo, że kogoś tam pozna.
Boję się, że on już nie chce, a z drugiej pamiętam, że już kiedyś tak mówił. Pochrzanione to.
Rumpel dzięki za słowa otuchy, chyba teraz mi tego potrzeba, żeby się nie rozsypać i wstać jutro do walki...
O kruszynka zadbam o siebie, choć trudno być obok i jednocześnie tak daleko...

Sorry Wielokropek, nie dało rady inaczej.
Czytając tu wszystko, zaczynam myśleć, intensywniej, mocniej, naprawdę...
Tak kocham Go najmocniej na świecie, za niego oddałabym życie zawsze, wszystko co mam, krew z ciała...
Ale On chce mojej godności, wrażliwości, szacunku do życia, chce bym dla niego zrezygnowała z istnienia...
Ma prawo, czy jestem potworem?
Elle88 czytałam twoje posty, twój umysł ma jakąś rozkmine?

Przepraszam że zapytam - MASZ MASZYNKĘ DO ROBIENIA PIENIĘDZY ???
Zadaj mu to pytanie !!! Królewicz się Ci cholera jasna trafił !
Wiem wcześniej pisałem w innym tonie ale przyznam że ten post podniósł mi ciśnienie .
NIE TĘDY DROGA !!!
rumpel

Umówiłaś się z psychologiem na rozmowę?
Proszę umów się

Psycholog pomoże Ci zrozumieć WSZYSTKO. i Jego i samą Siebie.
Przytulam (niestety tylko wirtualnie) mocno.
Śpij dzisiaj dobrze. Długo, całą noc. Spróbuj.

Autorko
nie zrozumiesz jego, ale możesz zrozumieć siebie. Ja tu Twojej wilekiej winy nie widzę, jesteś po prostu niedojrzała emocjonalnie, ale on też jest, pewnie jeszcze bardziej. Myślą że to chłopiec, który nie dorósł do rodziny, dlatego myślę ze z tej mąki już chleba nie będzie. Jest jednak szansa dla Ciebie, żebyś dorosła i ułożyła sobie życie z normalnym, odpowiedzialnym facetem.

Ciesz się ze nie masz innych obciążeń typu dzieci. Dorośniesz szybciej niż myślisz ale proces dorastania zacznie się wtedy kiedy przestaniesz się bać, a teraz się boisz. Strach paraliżuje Twoje działanie jakiekolwiek. I co się stanie jak Cię zostawi, czego się boisz najbardziej? Samotności? Czego?

No widzisz to nie chodzi o niego, to chodzi o Ciebie. Ty boisz się życia po prostu a nie życia bez niego.

Dziękuję. Tylko jak nauczyć się żyć... Dam radę, muszę, nie jestem potworem, chcę w to wierzyć.
Miałam, mam, lubię być szczęśliwa, lubię pisać, czytać, mam przyjaciół, najwierniejszych, którzy byli zawsze, a któych zaniedbałąm, bo wydawało mi się, że on jest najważniejszy. Znajdę ich...

Za długo użalałam się nad sobą, wciągając w to tak samo zagubioną osobę jak ja, oboje nawzajem szukaliśmy w sobie siły, choć każde tak samo słabe. Nie zmienia faktu, że go kocham i boli odrzucenie, wiem jaką kobietę kochał, ale najpierw ja muszę pokochać siebie. Dlaczego tego nie widziałam, chyba chciałam aby to ktoś mi to powiedział(napisał):)

Znajdę siłę, znajdę siebie, pewnie mi to trochę zajmie, ale wierzę.
Mam dobrego wirtualnego ducha:), tego tam wyżej też K. kocham Cię. Dziękuję raz jeszcze:)

Nie wiem jak to wytłumaczyć, ale choć z jednej strony rozpacz trawi moje serce, chciałabym uratować moje małżeństwo, martwię się o niego, myślę wciąż...to z drugiej zaczynam kwitnąć, dbam więcej o siebie, o swoje potrzeby, ludzie zwracają na mnie uwagę, powtarzają, że zmieniłam się... Na lepsze. Nie wiem czy nie mam urojeń, ale wydaje mi się, że czuję ulgę, choć nie znaczy to, że nie cierpię... Jak to wytłumaczyć, chyba naprawdę popadam w obłęd?

Teraz to już naprawdę nie rozumiem. Z jednej strony on już nic do mnie nie czuje, chce się wynieść, ma plany, że rozwód w przyszłym roku, dziś znajomy przysłał zaproszenie na sylwestra, powiedział mi, że my już nie będziemy wtedy razem, ale ja mogę iść. Z drugiej nie ma oporów przed bliskością, rozmawia ze mną o wszystkim, uśmiecha się, jest czuły, dziś nawet kiedy nasz wspólny znajomy, kiedy u niego byliśmy(było też więcej ludzi) zaproponował, żebym została i napiła się, a on mnie odwiezie powiedział, że on z zoną ma inne plany. Chce się kochać, choć stał się brutalniejszy i stara się mnie przekonać do dziwnych eksperymentów.
Wkurzają mnie ciągle pytania, gdzie co jest(np ładowarka, jego koszulka z zeszłego roku), jak wysłać przelew, wypierz mi trampki, chyba popsuł się telefon - nie da się tego naprawić. P:o czym ja znajduję, przelewam, naprawiam.Tłumaczy kto do niego pisał sms.  Choć ciągle mi przypomina, że on sobie ze wszystkim świetnie poradzi i chce żyć inaczej, że bierze nadgodziny, żeby więcej zarobić, żeby się wynieść.
Opowiada, że ludzie są  po...., ten jest taki, a ten taki, ludzie życia nie znają, świat jest k...
Raz jest dawnym, kochanym mężczyzną, a raz oschłym skurczy.....
A, jeszcze jedno, kiedy dzisiaj spokojnie mu powiedziałam, że nie ucieka się od problemów i że po co brał ze mną ślub, skoro takie słabe to uczucie było, stwierdził, że myślał, że mu się uda, ale teraz się poddał. Dodałam jeszcze, że podejmując decyzję w małżeństwie podejmuje się ją za dwie osoby i buduje włąsne idealne życie na mojej krzywdzie. Na co usłyszałam, że on zdaje sobie z tego sprawę, ale on taki jest i inaczej nie umie. I kiedy powiedziałam mu, że to jest strasznie słabe, odpowiedział, że moje słowa nic dla niego nie znaczą, a za chwilę, że zawsze mi pomoże i będę zawsze w jego sercu. On już decyzję podjął i jej nie zmieni.
Czy ja zwariowałam?

Malena30 polecam ci lekture Mellody Pia "Toksyczna milosc i jak sie z niej wyzwolic", mozna ja zciagnac z internetu. To co opisujesz pokrywa sie z tym co jest w ksiazce, to wspoluzaleznienie. Jestes nalogowcem kochania a twoj maz nalogowcem unikania bliskosci. W ksiazce opisane jest na czym to polega i jak sie z tego uwolnic aby stwozyc zdrowy zwiazek. Ja jestem w podobnej sytuacji, wiem co czujesz. Zycze Ci zeby Ci sie dobrze ulozylo.

Stokrtoko - tak, coraz bardziej myślę, że kogos ma i dlatego nie chcę jego bliskości, choć tak bardzo za nim tęsknię. Na pocżatku tak właśnie robiłąm, ale zauważyłam, że jemu to na rękę, a mnie to bardzo boli, bo traktuje mnie jak przedmiot, więc odsunęłam się. A jeśli tak jest naprawdę i do tego chce ze mną sypiać to jest cholernym egoistą, wie, że zostałąm mocno skrzywdzona, a mimo to oczekuje ode mnie coraz większych poświęceń. Chcociaż teraz interesuje mnie jedno(to czy ze mną zostanie jest już teraz mało istotne), interesuje mnie to, czy nadejdzie taki dzień, że będę tak po prostu szczęśliwa, że nie będę cały czas przygnębiona myślą, że zostawił mnie mężczyzna, że nie będę bała się wieczorów, samotnego siedzenia w domu z książką, wyjścia do znajomych, że będę szczęśliwa

Malenko będziesz szczęśliwa! Będziesz uwielbiała wieczory z książką i wyjścia ze znajomymi!
Przejdziesz tą Drogę! Tyle jest tu kobiet, które ją przeszły.
Spotykasz się z psychologiem niedługo, dbasz o siebie... nie rezygnuj z tego.
Miłej niedzieli.

Nie tedy droga. Najpierw bylo samoskrytykowanie siebie a teraz jest krytyka faceta ze bo, "bo na pewno kogos ma" (w domysle). Takie cos nie rozwiazuje problemu, zmienia go, jest lekarstwem "na cale zlo", swoistym narkotykiem, ale nie jest to droga prawdy. Jestem zadziwony ze tak szybko mozna zmienic opis sytuacji wrecz na przeciwna. Skoro sie wczesniej pisalo ze jest konkretna wina, jest bo, to, bo to, to przeciez sie to nie zmienilo. Ale nie chodzi mi tutaj o krytyke, nie w takim sensie tylko zwrocenie uwagi na te niesamowita niekonsekwnecje. Nie rozumiem tez tego dlaczego kobieta czuje sie skrepowana przy mezu, z ktorym spedzila wiele lat? Dla mnie jedynym wytlumaczeniem jest to ze albo traktowala go jako swoja wlasnosc, albo miala taka samoocene wczesniej co i tak wychodzilo. OK. Autorka postu dzieki takiemu "wsparciu" poczuje sie lepiej ale nie przeciez o to chodzilo. Chciala ratowac swoj zwiazek. Tak mi sie przynajmniej wydawało.

Psycholog - nie ten...
Usłyszałam wszysto to, co tu się dowiedziałam. Frazesy, slogany, cytaty gości, których nie znam.

A i mój mąż coraz częściej chce się ze mną kochać, a ja ...odmawiam, ale czuję, że zaraz pęknę.