Samotność w małżeństwie - widziane oczyma mężczyzny - Netkobiety.pl

Witam, może z racji mojego wieku moje zdanie będzie dla Ciebie mniej istotne, ale z perspektywy doświadczeń jakie nabyłam w trakcie trwania 10-letniego - bardzo trudnego związku- , pozwolę sobie zabrać głos.
Myślę, że przede wszystkim nie powinieneś porzucać pomysłu z pójściem do psychologa, ale zrób to sam, skoro żona nie chce.  To nie tylko pomoże Ci uporać się z emocjami jakie Tobie towarzyszą, ale także po części pozwoli Ci zrozumieć i zdiagnozować zachowanie żony. Decyzja o rozstaniu a także o pozostaniu w związku to niezwykle poważne kwestie. Nikt nie ma prawa zdecydować za Was, jednak czasami człowiek potrzebuje usłyszeć zupełnie bezstronnych opinii na własny temat by zacząć działać, i to działać racjonalnie. Osoba, która wyzwoli się z ciężaru skrywanych myśli i uczuć jest odświeżona wewnętrznie i znajduje rozwiązania (całkiem proste i bliskie codzienności). Do póki tkwisz w samym środku wydarzeń i koncentrujesz się bezpośrednio na tej sprawie, wszystko Cie przytłacza, nie dopuszczasz do siebie głosu rozumu.
Zreasumuj to co masz, czego chcesz, potrzebujesz, co z siebie dałeś, a co jeszcze możesz i chcesz dać... Jakich się pokochaliście, co Was połączyło i czego może brakować żonie, co lubiła, co sprawiało, że była szczęśliwa, kiedy Ty byłeś szczęśliwy.
Może brzmi to małostkowo, ale tego nam chyba w życiu brakuje- refleksji.

*****************************

No tak, ale jak z tym sobie poradzić? Mam wrażenie, że oboje/razem staczamy się w przepaść. Coraz mniej dajemy sobie z tym radę. Każde z nas potrzebuje bliskości, wsparcia, bycia z drugim człowiekiem. Każde z nas spogląda na dzieci i widzi jak są z nami związane. Nie widzimy wyjścia z tej sytuacji!!!  Nie ma wspólnych celów, nadziei. Widzę, że ona się stara, ale nie zmusi się do miłości.

Nie mam  podobnych doświadczeń, ale też zastanowiło mnie to samo, co  Żyworódkę.
A może  warto starać się jak kiedyś i zacząć adorować żonę na nowo?

a kolejna sprawa wcale nie musi być to wątek zdrady jeżeli się w to zagłębimy tylko psychologia

Jestem zdania, że mój temat pasuje właśnie tutaj. Zdrada (emocjonalna i fizyczna) była i nic jej nie cofnie. Nie rozchodzimy się, więc nie ma mowy o rozstaniu. Oczywiście ja dopuszczam myśl, że żona nadal jest zakochana w innym mężczyźnie, albo po prostu nie znajduje uczuć do mnie. I tyle. Ja staram się znaleźć sposób na funkcjonowanie swoje i mojej rodziny, tym bardziej, że niestety, ale żona jest w tej chwili hamulcem i wszystkie sprawy rodzinne muszę inicjować, a większość sam ciągnę. A przy czwórce dzieci, jest tych spraw mnóstwo.
Tak jak napisała jedna z osób wyżej, być może zbyt mocno (a zwłaszcza ja) weszliśmy w role rodziców. O żonę zawsze dbałem, natomiast ona jest osobą "z głową w chmurach" i to ja musiałem stąpać mocno po ziemi.

Szukam tutaj bardziej porad "jak żyć" niż "jak sobie poradzić ze zdradą, odejściem".

Szukasz odpowiedzi na pytanie "jak żyć" :
- po zdradzie,
- z partnerem który wyprowadził swoje uczucia poza małżeństwo.

Jaka żyć po zdradzie - to zalezy od zachowania zdradzacza.
Jeżeli chce naprawić, jeżeli czuje się winny, jeżeli znosi wszystki zmiany nastrojów zdradzonego, zerwał kontakt z osobą trzecią itd - to jest szansa na wspólne życie.
W przeciwnym wypadku, pozostaje wegetacja albo decyzja o końcu małżeństwa.

Jak żyć z osobą która wyprowadziła swoje uczucia poza małżeństwo - ...tu pozostaje jedynie wegetacja lub koniec małżeństwa.

Nie ma czarodziejskiej metody na zmianę nastawienia żony do Ciebie.
Ona jest wiena innej osobie, nie Tobie.
Ty jesteś niańką jej dzieci, bankomatem, złotą rączką w domu.

Kochanek nie zdecydował się pewnie na przejęcie damy z 4 dzieci...
Może czekają aż dzieci podrosną i wtedy zdecyduje się na odejście do niego....

Jak żyć - na bombie ?
Nie wiesz kiedy odpali, nie wiesz które kabelki przeciąć żeby ją rozbroić a nie odpalić.
Do tego trzeba fachowca, ale żona na to się nie zgadza.

No to może wybuch kontrolowany ?
Pakujesz żonę i dzwonisz po kochanka.

Największy probklem chyba twki w Twoim zachowaniu.
Boisz się.
Boisz się, że rozpadnie się rodzina, boisz się że żona zrobi głupstwo.
Ale, uświadom sobie, że boisz się tego na co nie masz wpływu.
Po więc się bać, skoro i tak nic to nie zmieni ?

Nie pokazuj zonie tego, że niezależnie co ona zrobi, Ty i tak będziesz potulny, wystrachany i zawsze jej wszystko wybaczysz no bo...przecież mamy 4 dzieci.
Jeżeli dla żony, nie jest to wystarczający argument do tego, żeby skutecznie wybić sobie z glowy romanse, to Ty tego nie zmienisz.
Możesz zmienić tylko siebie.
Dla siebie.
A potem dla dzieci.

Postaw swoje warunki wspólnego życia i konsekwentnie je egzekwuj.
NIe myślę tu o seksie, ale o końcu romansu ( jeżeli w pracy - to zmiana pracy), wspólna terapia itd.
Określ również jakie będą Twoje działania w przypadku gdy żona nie zgodzi się na realizację planu - i bądź w tym konsekwentny.
Określ swoje granice, zadbaj o ich przestrzeganie.

Wiesz, w samolocie jest śweitna instrukcja bezpieczeństwa :
- najpierw nałóż maskę sobie, potem pomóż dziecku.

Najpierw zadbaj o siebie, potem będziesz na tyle silny żeby zadbać o dzieci.

Markus, oczywiście, że Twoja historia również "pasuje" do umieszczenia w tym dziale.
Ja rozważam ją przez pryzmat zdrady żony, mając również na uwadze fakt, że dział "zdrad" cieszy się większą uwagą forumowiczów - tak wynika z moich obserwacji i myślę, że na ten czas otrzymałbyś więcej porad.
Na forum są redaktorki zajmujące się działem PSYCHOLOGIA, ale jakoś ich nie widzę w działaniu.

Podsyłam Ci link do wątku, myślę, że wart jest przeczytania: http://www.netkobiety.pl/t73263.html

Moim zdaniem najpierw powinniście 'przerobić' oboje, Ty i żona temat zdrady, a końcowym efektem będzie zastanowienie się/podjęcie decyzji "jak żyć" dalej.
Wtedy wyjdzie, tak 'po nitce do kłębka', co było jej przyczyną, czy: nuda małżeńska,  próba oderwania się od codziennych trosk i obowiązków (czwórka dzieci), zainteresowanie ze strony innego mężczyzny (podbudowa własnego ego), Twoje zachowania względem żony jak chociażby niedostrzeganie w niej kobiety tylko matki, zbyt mała pomoc w dzieleniu/wykonywaniu obowiązków domowych, a może.....wykazywanie przez Ciebie zainteresowania innymi kobietami....itp.
Zazwyczaj występuje 'zespół nakładania się' przyczyn.

Żona nie chce iść na terapię do psychologa, to spróbuj najpierw sam.
Moim zdaniem, też jej potrzebujesz, bo bardzo mało uzewnętrzniasz doznawanych emocji.....jakbyś był zablokowany w przeżywaniu tego co się wydarzyło, traktujesz TO nazwijmy 'urzędniczo'. Podajesz dane i myślisz, że wyjdzie/wydrukuje się gotowa odpowiedź.

Doczytałam Twoje pytanie odnośnie małżeńskiej terapii.
Nigdy nie byłam, ale wiem jak funkcjonują spotkania z psychologiem.
Na pewno pomagają się otworzyć i wyrazić słowami to, co siedzi w nas 'w środku'.
Nie zakładaj, że od psychologa dostaniesz 'gotową' receptę, ale pomoże Ci/naprowadzi Cię na zrozumienie Twojego problemu.

Secundo dosyć wnikliwie zobrazował Waszą sytuację, a Renesans zadała kilka pytań, zatem odpowiedz na nie.
Chcesz porad, to rozmawiaj/nawiązuj dialog z każdym rozmówcą, nie ignoruj nikogo.
Twoje odpowiedzi, będą również odpowiedziami dla samego SIEBIE, bo nazwiesz to/określisz słowami sytuacje dotąd widziane, ale nie nazwane.

Sytuacja na dzisiaj jest taka, że mieszkamy razem, a żona (z dużym prawdopodobieństwem) zakończyła relację z "kolegą". Pisząc - zakończyła - mam na myśli relację formalną, czyli spotkania, maile itd. Czy zakończyła ją w swoim sercu - tego nie wiem.

Przez jakiś czas próbowaliśmy się "zestroić" na nowo, ale bez efektów. Żona twierdzi, że uczucie do mnie już zamknęła i nie potrafi go wskrzesić. Pytała się mnie, czy chcę formalnego rozwodu, czy będziemy żyli tak jak teraz, czyli razem, a jednak osobno.

Żona twierdzi, że myślała także o terapii małżeńskiej, ale nie wierzy w jej powodzenie, bo podstawą takiej terapii musi być uczucie.

I tutaj dochodzę do sedna sprawy. NIE JESTEM w stanie zrozumieć, a tym bardziej zaakceptować jej postępowania. Dla mnie najważniejsze jest dobro - czwórki naszych dzieci. Do tego dochodzą sprawy życiowo - organizacyjne. Mieliśmy kupić dom, bo obecne mieszkanie jest dla nas za małe, ale żona nie wyraża chęci. Żyjemy niemal jak na walizkach, bo w obecnym mieszkaniu nie wystarcza miejsca na wszystkie graty. Dzieci są jeszcze na tyle małe, że zanim dorosną i się usamodzielnią - to miną lata. Stąd wysnuwam wniosek, że dla niej nasza rodzina nie jest wartością najwyższą i szlag mnie trafia, bo rozumiem, że może mnie już nie kochać, ale dlaczego robi to dzieciom?

Nie potrafię sobie z tym poradzić. Problemy osobiste rujnują mi pracę, która jest naszym głównym źródłem przychodów. Czy mam "karać" ją za brak miłości, zrobić rozdzielność majątkową i kazać jej dokładać się do życia w równym stopniu. Przy jej mizernej pensji nie będzie miała z czego, a poza tym to ... mama moich dzieci.

Z nikim "w realu" nie potrafię podzielić się problemami. Czy nadal starać się namówić żonę na terapię? Proszę panie o jakieś rady ... bo tonę. Mam wrażenie jakbym ciągnął przez życie zepsuty samochód, a moja żona siedzi w środku i jeszcze mocno zaciąga hamulec.

Marek

Witaj Marcus.

To co piszesz o zachowaniu się żony, odbieram w ten sposób, że zablokowała się wewnętrznie na WSZYSTKO - Ciebie/męża, dzieci, ogólnie na dom, jako miejsce, w którym egzystujecie.
To po prostu chore!!!
'Wyprała się' z wszelkich uczuć do osób, które kiedyś stanowiły treść jej życia. Ba, z odpowiedzialności, przede wszystkim za los Waszych dzieci, dodajmy czwórki małoletnich dzieci. I prawdopodobnie nie ma/nie widzi żadnej alternatywy w chwili obecnej, na stworzenie sobie 'nowego modelu życia', który prawdopodobnie w głowie umyśliła, że W NIM byłaby szczęśliwa.
Z pewnością ma to związek z tym "kolegą", że NIC z tej ich znajomości konkretnego nie wyszło.
Moim zdaniem, wskazane jest, aby żona zdecydowała się, na podjęcie terapii małżeńskiej.
Brak uczucia do Ciebie, niekoniecznie przekreśla jej podjęcie, bo w sumie chodzi również i o dzieci.
Rozmowa z psychologiem, może pozwolić jej TRZEŹWO spojrzeć na sytuację, którą wytworzyła (opieram się na Twoich wypowiedziach), doprowadzając w rezultacie do rozłamu w rodzinie.

Proponuje Ci rozwód. A na jakich zasadach, czy z orzeczeniem o swojej winie?
Co z dziećmi, będzie chciała sprawować nad nimi opiekę, czy też podzielicie się nimi?
Jeżeli rozwód bez orzeczenia winy, to pozostając z dziećmi, z pewnością wystąpi o alimenty na siebie, bo jej stopa życiowa się obniży.
Po Twoim nastawieniu do niej, mimo zdrady, odtrącenia, prawdopodobnie sam będziesz skłonny jej płacić.
Gdzie zamieszka po rozwodzie?

To tak na szybko, nasunęły mi się te powyższe pytania.
Rozmowa z żoną w tym temacie jest konieczna. Musisz z nią porozmawiać o warunkach, jak ona sobie TO wyobraża.
Podjęcie takiej rozmowy, nie będzie przecież musiało oznaczać, że chcesz rozwodu, ale musisz poznać jej punkt widzenia.
Skoro sama wyszła z taką propozycją, to musi sobie "coś kalkulować".

Rozłączność majątkowa....proszę bardzo, jak najbardziej wskazana.
Pewnie i tak będziesz więcej dokładał do życia, ale będzie to Twój akt "łaski". Przy wspólnocie majątkowej, żona nie docenia, że jesteś jednak głównym żywicielem rodziny. Brak większego finansowego zaplecza, z pewnością da jej się we znaki.....i ciekawa jestem, czy wówczas będzie miała na tyle godności, aby nie sięgać po Twoje.

Tak. Na 99% masz rację, ... ale ja szukam tego 1% dla siebie i mojej rodziny.

DeMarkus
Skończysz jako zgorzkniały, nienawidzący siebie i żony desperat. Najdalej za pięć lat. Przeczytaj to co napisał/a NorPol. Sam bym lepiej tego nie ujął. Chcesz zrobić coś dobrego dla dzieci? Zacznij od zrobienia czegoś dobrego dla siebie. Zakończ ten nieszczęśliwy związek. Przykro mi ale nie da się nikogo na siłę ponownie w sobie rozkochać. A brak czułości i zwykłej bliskości Was zniszczy. Myślę, że powinieneś porozmawiać na ten temat szczerze z żoną. Skoro jesteście ludźmi na poziomie, to się dogadacie. Nie twierdzę, że będzie łatwo. Będzie strasznie bolało, od tego nie uciekniesz, ale innej drogi nie ma. A rodzina pozostanie rodziną. Pamiętaj, że Twoją rodziną są Twoje dzieci, rodzeństwo i rodzice. Może to głupi banał ale życiowo prawdziwy. Żona to nie rodzina.

[edit]
Poczytaj sobie jak wygląda związek bez miłości i co o takim stanie myśli kobieta. Historia podobna do Twojej, tylko z kobiecej strony:
http://www.netkobiety.pl/t75565.html