Mam taki 'mały' problem. - Netkobiety.pl

Witam Wszystkich
Mam nielada orzech do rozgryzienia i nie bardzo wiem, z której strony zacząć. Postaram się opisać szczegółowo.
Więc historia zaczeła się tak.
W plusie była kiedyś dostępna usługa a'la chateria "FunSkan" (nie mam pojęcia czy jeszcze jest). Wymieniliśmy kilka wiadomości, następnie wymieniliśmy się numerami i kontakt był wyłącznie przez sms. Wiadomości wymienionych było bardzo dużo, co zaowocowało (choć wirtualną) przyjaźnią (naturalnie wymieniliśmy się zdjęciami). Jej nie układało się w związku, ja byłem świeżo upieczonym, wolnym strzelcem. Ironią losu był fakt, że nie znaliśmy się w ogóle wcześniej, a mieszkaliśmy wtedy trzy bloki od siebie. Ja w pewnym momencie chciałem się spotkać na żywo, niestety odmawiała z powodu braku czasu itd. Wtedy zacząłem związek (jak się okazało z nieodpowiednią dziewczyną). W tym czasie ona sporo mi pomagała, ja jej starałem się pomagać, w związkach i nie tylko. Ogólnie jedno wspierało drugie (choć tylko wirtualnie). Mój związek się rozpadł (wtedy po raz pierwszy usłyszałem jej głos w słuchawce). W sumie pomogła mi (nieświadomie) się pozbierać i pokazała czego tak naprawdę chce w miłości. Zależało mi na niej, ale jeszcze jako przyjaciółce.
Dzień przed moim wyjazdem w delegacje, gdy wracając z firmy wsiadłem do busa i rozmyśliłem się na temat zakupów na wyjazd, mój wzrok natychmiast wyłapał pewną niezwykłą osóbkę. Los chyba chciał by wsiadła ona, bo z automatu wpadła mi w oko. Opisać to co czułem, to myśle że i pisarze od Harlequina mieli problem z tym. Pierwszy raz w życiu ktoś tak na mnie podziałał i tak zauroczył, jakby świat był czarno biały a tylko ona jedna w pełni koloru. Jak nigdy nie zwracam uwagi na wygląd ogólny, tak wtedy moje oczy dostawały na jej widok dostały orgazmu. Do dziś drugi raz żadnej innej kobiecie się nie udało nawet zbliżonego do tego stanu wywołać. Była taka naturalna, w stonowanej sukieneczce o delikatnej barwie. Eh... Gdy to wspominam, ciśnie mi się na usta pierwsza zwrotka piosenki Rh+ - po prostu miłość. Zapewne większość z Was domyśla się, kim była ów kobietka. Uwierzcie, zdjęcia nie oddają jej uroku tak jak widok na żywo. Gdy połapałem się że ona to ona i skleiłem ten widok z charakterem w logiczną całość, to zgłupiałem i jedyna myśl w głowie to "jak ją zdobyć?". Udało mi się ustawić z nią na wspólny przejazd do naszych punktów docelowych. Po ok. 3 tygodniach wróciłem. Niestety o nią zabiegał jej były, ale udało mi się wywalczyć dwa spotkania. Pierwsze przebiegało (z mojej perspektywy) na dokładniejszym poznaniu "na żywo" (obwąchiwaniu się), na drugim już zauważyłem pewne kocie ruchy (nie wiedziałem wtedy nic o mowie ciała). Były zaczepki, drobne sturchnięcia, delikatne dotknięcia 'niechcący', błysk w oczach, tak jakby oczekiwała mojego ruchu, nawet dochodziło do zbliżenia (niestety spanikowałem xd), usiadła obok mnie i tak na chwilę się przytuliła (jakby czuła się bezpiecznie i pewnie) ale za chwilę odsuneła się, zauważyłem że jej zimno i gdy zdjełem bluze i na nią założyłem, to jej spojrzenie po tym. Spamiętałem te szczegóły ale bałem się zrobić ruch (do dziś tego żaluje i to bardzo). Gdy odprowadziłem ją do domu, nawet w policzek nie pocałowałem (tak, wiem co teraz myślicie). Później kilka chwil i ja w domu się znalazłem, to strasznie mnie dręczyło to, czego nie zrobiłem a powinienem, więc wpadłem na genialny pomysł by jej o to zapytać. Odpisała, że zdawało mi się i że kocha mnie jak brata a nie tak jakbym chciał. Postanowiłem więc, że na kolejnym spotkaniu złapie się za to co powinienem i po prostu zrehabilituje się, pech chciał że do spotkania nie doszło (jej były zrobił jej awanture). Zrozumiałem, gdy się tłumaczyła i choć miałem ochote gościa zmielić, tak nie zrobiłem nic w tej kwestii, gdyż nie chciałem by mnie wzieła za osiedlowego fightera. Jak by tego było mało, zaczeły się kłótnie, szarpaniny słowne, przeprosiny i tak w kółko (wcześniej też były ale natychmiast łagodzone, w tym momencie było ich zdecydowanie więcej i bardzo agresywnych). Ciągle w głowie miałem obraz jej kocich ruchów, nie dawało mi to spokoju. Znalazłem hasło "mowa ciała", więc pogrążyłem się w lekturze na ten temat i na temat uwodzenia. Wnioski jakie nasuneły mi się same to w głowie myśl "stary, spieprzyłeś sprawę koncertowo wręcz".
Niestety, przez kłótnie i obóstronne obwinianie się o w sumie bzdury totalne, ja napisałem że chce porozmawiać i to wyjaśnić, stawiając warunek że jak nie odbierze, tak ja więcej się nie odezwę i tak nasza znajomość dobiegła końca. Nie będę ukrywał, brakowało mi jej i to bardzo, ale moja męska duma w połączeniu z ego i myślą, że ona nie chce mnie znać nie pozwalały na ruch z mojej strony, ale nie próżnowałem w tym czasie.
Zacząłem podchodzić do kobiet na ulicy/w parku/w galerii. Początki mojej przygody z uwodzeniem były dramatem (jak nie tragedią), lecz zawziąłem się i dalej próbowałem. W międzyczasie szlifowałem kreatywność, pewność siebie, charyzmę. Niemal w pełni oddałem się pasjom, ustaliłem własne zasady itd. Jednak czegoś mi było brak, często wracałem wspomnieniami do chwil z nią, wyobrażałem sobie spotkania, jak zareaguje gdy ją spotkam i co u niej. Zawsze gdy o niej wspominałem przy kimś, to podkreślałem, że jedno słowo i gotów jestem pomóc czy murem za nią stanąć, jednak brak było odwagi się przełamać i napisać czy zadzwonić. Na randkach z innymi, przeważnie czułem taki dyskomfort, jakbym kogoś świadomie ranił, no i każda miała tę samą wadę, nie była nią.