Mogę pomóc jakoś mojemu bratu? - Netkobiety.pl

Hej, jestem po 20stce. mam brata młodszego o kilka lat. ma jeszcze te naście, ale już niedługo. na początku roku związał się z laską X. byli tak sobie chyba z pół roku. na samym początku, gdy ją poznałam nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia. od takie neutralne... nie chciałam jakoś się wpieprzać w jego sprawy. czasem jednak o coś spytałam, jak tam im. co jak co, ale to jego pierwsza dziewczyna i dziwnie mi bylo z myślą, że mój młodszy braciszek kogoś przyprowadza do domu. nie, nie jestem jakąś pseudo- mamuśką ciężko pogodzić mi się z tym, że jest jednak starym koniem, hehe. mimo kłótni i wyzwisk, które są do tej pory, kocham go. w końcu to rodzina.
sprawa wygląda tak, że ta laska strasznie zszarpała mu nerwy. nie przychodziła często do nas, bo ubzdurała sobie, że dziwnie się u nas czuje (wtf?). no ok, nie moja sprawa. po pewnym czasie wszyscy zauwazylismy, że brat zacząl być co raz bardziej nerwowy. wszystko oczywiście przełożyło się na oceny, odzywki w stosunku do nas. tłumaczylismy sobie to buntem. gówno prawda... powodem jest ta laseczka. okazała się ona straszną księżniczką, niedojrzałą. widzieliśmy jak mój brat lata do niej. na każdą próbę rozmowy, by zaczął myślec też o rodzinie, szkole reagował awanturą, agresją (nie fizyczną). no po prostu zmienił się w konia z klapkami na oczach. idzie do X i ma wszystko w dupie. przez jakiś czas to rozumiałam, bo w jego wieku mialam podobnie z chłopakami. w końcu pierwsze związki, ktoś na mnie zwrócił uwagę, wow. ale z czasem to się, aż zaczęło wymykać spod kontroli. tańczył jak ona mu zagrała. raz był happy, raz potwornie smutny. raz czy dwa udało mi się porozmawiać z nim o tej całej sytuacji. wyrzucił z siebie żale, że zrywali kilka razy, że ona po rozstaniu robiła mu awantury o jakies koleżanki, a on nie miał prawa nic powiedzieć, gdy ona łaziła z jakimiś koleszkami. paranoja... typowy szczeniacki związek, każdy chyba taki musi przeżyć. mimo wszystko widziałam, że mój brat zakochał się bardzo. mimo chamskich zachowań w stosunku do rodziny jest cieplym chłopakiem, który baaardzo szanuje kobietę. ona to widocznie wykorzystała. jest typową manipulantką, ktora potrzebuje ciągłego adorowania ze strony facetów.
wszystko skończyło się między nimi chyba ponad miesiąc temu. od tego czasu brat jest jeszcze bardziej zamkniety w sobie. cały czas przesiaduje z telefonem przed nosem. z mamą dowiedziałyśmy się, że ona go poblokowała na fb, darła na niego ciągle ryja, traktowała prawie jak śmiecia. on mimo to wyłudził ode mnie kasę i poszedł wywołać dla niej ich wspólne fotki... by miała o nim dobre wspomnienia po rozstaniu, a wcale nie chciał do niej wracać (taaa, jasne...).
ciągle go blokowała, odblokowywała, rozmawiali, darła ryja, godzili się, darla ryja i tak w kółko. możecie sobie wyobrazić jak z mamą jej nienawidzimy teraz. brat lekko zaczął się ogarniac i zdał na szczęście do kolejnej klasy... ale uwierzcie mi, było ciężko. nawet jego przyjaciele brata nie znoszą X i uważają, że laska nie zasluguje na niego. ale on przed nimi jednak gra twardego, a gdy ona się odezwie to leci jak na skrzydłach.
gdy ostatnio u niej nocował, byłam w szoku. kolejnego dnia ponownie zablokowała go na fb... jak można się domyśleć, przez kilka ostatnich dni łazi struty, nigdzie nie chce mu sie wychodzić, ma przy sobie telefon i siedzi w nim. zero uśmiechu. na pytania o X wymiguje się i denerwuje.
zrobiłam coś okropnego dzisiaj... przejrzałam jego telefony. wiem, że to obrzydliwe. on nie zrobił mi tego nigdy, a ja sama denerwowałam się na mame, gdy jako nastolatka miałam przetrzepane rozmowy. jednak czułam potrzebę dowiedzenia się o co w końcu chodzi, bo nie mogę już patrzeć na jego smutek. ze starego telefonu, z ich rozmów z początku roku biło od nich uczucie. obrażalska była, ale były to typowe rozmówki o wszystkim i o niczym.
gdy przejrzałam jego obecny telefon, zobaczyłam, że przez ostatnie tygodnie od tylko do niej pisał. i to jakie rzeczy... naprawdę ma do niej szacunek. zadnej "kurwy", żadnego podnoszenia głosu. ciągle chciał sie z nią skontaktować, oczywiście był olewany. nie reagowała na wyznania typu "na nikim mi tak nie zależało", "mimo, że ja Ciebie kochałem szczerą miłością, Ty od początku miałaś zamiar mnie rzucić", "jesteś najwspanialsza"... no różowe okulary. pisał znajomym, ze boi się iśc do niej i rozmawiać z nią. ciągle chciał rozmawiać, wyjaśnić wszystko. laska oczywiście raz  czy dwa zgodziła sie tylko na konwersację. tak to go olewała. znajomi mówili mu, by otworzył oczy, on jednak wciąż jej bronił. koniec końców ma go w dupie.
Mogę jakoś mu pomóc? probowałam go na wspólne gotowanie, proponuję mu, by pokazał mi jak już nauczył się jęździć samochodem. na większość odpowiada "nie". smutno mi widząc go w takim stanie... na rozmowy reaguję dalej tekstami "przeeeestań, nie chcę o tym gadać". może jest to spowodowane tym, że czasem z mamą ponosiły nas emocje, nerwy i rzucałyśmy mu teksty typu "nie masz do siebie szacunku", "znowu do niej lecisz? no tak, ona gra a ty tańczysz", "leć, leć do tej gówniary, która ma Cię w dupie". masakra... stracił pewnie do nas zaufanie... nie dziwię się, ale czasem nerwy ponosiły, widząc jakie ma problemy przez nią.