Udany związek a różnica wieku - Netkobiety.pl

Ona cierpi na Syndrom Małego Penisa. Zachowuje się dokładnie tak, jak chlopaczkowie analizujący po tysiąckroć dylemat czy zadowolą swoją dziewczynę 13-cm penisem.
Tyle że jej małym penisem jest jej wiek.

Myślę, że dla większości kobiet tak duża różnica wieku na niekorzyść kobiety jest problemem nie do przejścia.
I to nieważne jak bardzo facet jest zaangażowany. Chodzi o to, że kobiety nie lubimy być dużo starsze od naszego partnera.
To sprzeczne zarówno z biologią, jak i ogólnie normami społecznymi. Ja na pewno źle bym się czuła z partnerem młodszym więcej niż 5-6 lat. W młodszym wieku to jeszcze nie taki problem, ale to słabo rokuje na przyszłość.

W przypadku 10 lat różnicy nadejdzie moment gdzie kobieta jest już u progu starości (w wieku 58 lat) a mężczyzna może być całkiem interesującym 48 latkiem, za którym obejrzy się niejedna trzydzistopięciolatka. Strasznie by mi coś takiego przeszkadzało. Mniejsza różnica wieku może być w ogóle nie widoczna, ale 10 lat trudno jest ukryć.

Od razu podkreślę, że ja akurat wyglądam młodziej niż moja metryka i mam mnóstwo dużo młodszych znajomych płci obojga. Ale związku ze sporo młodszym bym nie chciała, nawet jeśli by bardzo iskrzyło.

Sprzeczne z biologią? Normy społeczne? Próg starości 58 lat?

No proszę Cię

Jak to ma się do biologii?
Jeżeli para jest świadoma i gotowa na wszystko to co ją biologia interesuje?

Normy społeczne?
A gdzie jest umieszczona norma o tym, że nie można być w związku z młodszym mężczyzną?
To jakieś zaściankowe "normy" Proszę Cię. Ja tam się cieszę, że ludzie zaczynają patrzeć na siebie a nie na innych.
Jak się coś komuś nie podoba to niech zamknie oczy i idzie dalej i przede wszystkim zajmie się swoim życiem.

58 lat to starość?
Może pogadamy jak już dobijesz do tego wieku.
Moja mama ma tyle lat i daleko jej do starości (wizualnie, bo zdrowie może szwankować i u 20latka a o tym nie mówimy-ale zdrowa jest ).
Poza tym mam koleżankę w pracy (55 lat), która w ubiegłym tygodniu miała ślub swojej córki.
Spotkała się tam (koleżanka) ze swoim byłym mężem (Ona złożyła wniosek), który jest 7 lat młodszy od niej.
Wiecie co?:) Ona wyglądała przy nim na przynajmniej 10 lat młodszą.

Mamy XXI wiek, czas się otworzyć na życie.
A czy związek się uda czy nie, to zależny od samej jednostki.

P.S.

Tak, tak   Każda tak mówi

A tego to nie wiesz mimo, że tak myślisz w obecnej chwili.

Bez wątpienia Iceni, ale tu nie chodzi o obiektywne fakty, ale przeżywanie siebie w relacji z innymi.
Myślę, że  dla większości kobiet grubo po czterdziestce upływ czasu jest problem. To jest trudny moment, szczególnie dla kobiet, które zawsze były atrakcyjne i były przyzwyczajone do zainteresowania mężczyzn. Często słyszę w takich przypadkach, że kobiety mówią, że jest im przykro, że w wielu czterdziestu kilku lat stają się dla facetów "niewidzialne". Przebywanie wśród dużo młodszych osób jest wiecznym konfrontowaniem się z tym tematem.

Akurat w tym jest troche prawdy. Mam kilka straszych znajomych 30+ i niektóre nie wyglądają na tyle. Jakbym nie wiedział ile lat mają to bym przestrzelił troche

Helios

Pisz w jednym temacie. Jeden związek, jeden wątek jak to piszą moderatorki

Ale jak to się ma do tego przypadku? TA kobieta pomimo swojego "zaawansowanego wieku" nie jest niewidzialna dla mężczyzn, bo zainteresowała sobą mężczyznę o 10 lat młodszego.
Co z tego, że inne narzekają? TA nie musi - ma faceta na wyciągnięcie ręki i jeżeli straci tę szansę to nie z powodu różnicy wieku, ale z powodu WŁASNYCH obaw.

racja.....a człowiek wygląda na tyle na ile się czuję.....

dobrze więc... spróbuję. Ona ma strasznie dużo różnych kompleksów. Wspieram ją jak mogę bo bardzo ją kocham i widzę jak bardzo jej zależy na mnie i jak bardzo ona kocha mnie. Dla mnie jest ostatnią kobietą w moim życiu. Zacznę chyba od tego że ona rozwodzi się po raz drugi po 12 latach kompletnie nieudanego małżeństwa z alkoholikiem. Przez ostatnie 10 lat nikt jej nie pocałował, nikt jej nie dał kwiatów, nikt nie przytulił itd... seksu też nie było. 2 lata temu cudem uniknęła śmierci, ale odbyło się to kosztem usunięcia sporej części macicy i jajnika.... bardzo długo była w szpitalu i tylko jej 9 letni syn ją wspierał. "Mąż" nawet nie raczył odwiedzić ją w szpitalu, a jak wyszła to powiedział jej że już nie jest kobietą.... Ona boi się totalnie wszystkiego. Niedawno, mimo że chciałem poczekać, zdecydowała że powinniśmy zacząć współżyć.... chciałem na razie poprzestać tylko na delikatnych pieszczotach i stopniowo "rozkręcić" ją i jakoś przyzwyczaić do siebie, ale ona zdecydowała inaczej. Uległem jej i doszło do naszego wspólnego pierwszego razu... nie było to zbyt miłe, sprawiło jej to ból, a później okazało się że też krwawi. Mimo że powiedziała mi że mam się tym nie przejmować, to ja jakoś nie potrafię. Martwię się o nią i nie chcę żeby więcej cierpiała

heheh.... ciekawy kierunek myślenia   Szacun

Moja droga, wiem o tym
Tyle, że partnerka autora ma lat 45. Jeszcze trochę czasu przed sobą ma
Pracuję w miejscu gdzie mamy wieeeeelu starych(!) ludzi i takiej 93latce nie przeszkadza to, że bałamuci 30 lat młodszego faceta
Babka nie z tej ziemi Ma to coś w sobie, ten humor, tę nutkę zawadiaki.
Miło spędzają ze sobą czas i Ona nie wnika dlaczego ten Pan lubi jej towarzystwo.
Fakt, co im zostało ale dążę do tego, że jest Ona pogodzona ze sobą. Po prostu.
Nie ma kompleksu (demencji tez nie ), zwyczajnie korzysta z życia i nie doszukuje się problemów.

Partnerka autora ma problem.
Ciężko zaakceptować jej zaistniałą sytuację.
Powodem może być też strach, nieufność, czekanie na wielkie bum. Miała Ona bowiem niemiłe doświadczenie i może czuć się gorsza.
Wiek, dodatkowo ją stresuje.
Mimo, że będziesz robił wszystko aby była szczęśliwa, to tak nie będzie, jeżeli w jej głowie nadal będzie ta niepewność.
Zapytaj czego się obawia, czego się boi, co ją tak przeraża.
Poza tym nie tylko Ona bedzie się powoli starzała, Ty również. W jakiś sposób trzeba jej to uzmysłowić.

Ogólnie bardzo trudna sytuacja. A kwestia wieku też na pewno nie pomaga, bo ona gdzieś pewnie w podświadomości ma, że ona ci może zaufać i się przywiązać, a ty możesz się za kilka lat znudzić i ją zostawić, bo jest starsza. Niby zawsze coś może się nie udać, ale jeśli ktoś ma złe doświadczenia to jest strasznie wyczulony na zagrożenie związane z możliwością odrzucenia. No ale jeśli wam obojgu zależy to próbować warto.

Na pewno pomogłoby przyjęcie przez nią takiego założenia jak ma Iceni, czy Złamana_Róża, że nie warto za bardzo wybiegać w przyszłość a cieszyć się tym co się ma. Trudne, ale faktycznie dla kobiety, która już ma dzieci i więcej nie planuje jest to możliwe i może najbardziej sensowne.

Rozmawialiśmy o wielu kwestiach, między innymi o dzieciach. Ja do niedawna bardzo chciałem mieć jeszcze jedno dziecko, ale w związku z tą sytuacją pogodziłem się ze swoim losem. Powiedziałem jej o tym i myślę że tą sprawę mamy zamkniętą. Mimo wszystko jestem dobrej myśli....sporo czytam, rozmawiam z ludźmi i staram się wspierać swoją ukochaną. Jest bardzo wrażliwa. Ale widzę w niej wolę walki....ona chce pozbyć się swoich kompleksów i być szczęśliwa, a ja mam zamiar jej w tym pomóc. Zależy mi na niej i tylko na niej. Dobrze piszesz Leila01.....nie tylko ona będzie coraz starsza...ja też. Mówię jej o tym dość często

Fakt - niby XXI wiek, ale u wielu myślenie jeszcze średniowieczne.

Mnie natomiast zastanawia, dlaczego tyle kobiet wiąże się z mężczyznami starszymi od siebie.
Czy to jest takie ... ciekawe, mieć  faceta w wieku ojca?

Ja sam byłem w związku z kobietą starszą ode Mnie o 11 lat i w zupełności mi to nie przeszkadzało.
Nie wiem (rzez jasna) co by było, gdyby - może w późniejszym etapie życia stało by się to problemem; jednak w tedy było ... dobrze.

Też swojego czasu zastanawiałem się nad tym. Nawet trochę zgłębiłem tajniki tego zagadnienia.... otóż haczyk tkwi w psychice, tak męskiej, jak i żeńskiej. Nasza natura jest taka, a nie inna...mam nadzieję że mój post nie urazi nikogo. Będzie on tym, czego się dowiedziałem, a nie wyrażeniem moich osobistych opinii. Otóż kobieca natura jest bardzo wrażliwa, czuła i uczuciowa i tym samym słabsza niż męska... w starszym partnerze kobieta dostrzega opiekuna, kogoś doświadczonego i stabilnego. Nie każdy rówieśnik czy młodszy jest w stanie zapewnić jej to samo. Tak to wygląda od strony teoretycznej, natomiast w życiu, a szczególnie w naszym siedzącym jeszcze w głębokim średniowieczu społeczeństwie wygląda to tak, że "stary  uj przygruchał sobie cielęcinkę żeby się dowartościować"  Smutne, ale prawdziwe

Może to dziwne, ale ja nigdy nie szukałem w dosłownym tego słowa znaczeniu i chyba nigdy nie miałem jasno sprecyzowanego profilu partnerki idealnej... Wiek, wygląd, wzrost czy inne parametry nie były ważne. Najważniejsze było obopólne dopasowanie, to w jaki sposób ze sobą rozmawiamy, czego chcemy itd.  M. jest pierwszą (i ostatnią) partnerką, która jest ode mnie starsza. Początkowo bałem się trochę że może zacząć mi "matkować" ale na szczęście nic takiego się nie dzieje. Owszem, jest troskliwa, ale tylko w takim stopniu, w jakim być powinna. Myślę że uzupełniamy się doskonale. To, co mi w niej imponuje najbardziej, to jej dojrzałość i fakt że jestem jej potrzebny jako mężczyzna i jako partner

To prawda co piszesz Gemma... ja jednak uważam że jak się kocha, to jest się gotowym zapłacić każdą cenę. Na własnym przykładzie podam; do niedawna wiodłem słodkie zycie singla....praca, siłownia, treningi, sparingi, wyprawy wędkarskie do Norwegii, myśliwskie do Szwecji i Polski, spotkania ze znajomymi itd.... w chwili obecnej powoli wycofuję się z większości swoich dotychczasowych rozrywek... to miejsce w moim świecie i ten czas zamierzam poświęcić ukochanej. Ona jest najważniejsza. Zresztą ona też wiele rzeczy w swoim życiu zaczęła zmieniać od kiedy pojawiłem się ja. Da się ?

Po prostu przeżyła Ona jedno rozczarowanie i boi się że kolejne też może być lipą albo farsą....hmm...Ona musi poczuć się akceptowana jak dziecko w podstawówce...niech twoi znajomi, ją czasem pochwalą zwyczajnie, połechtają jej  ego, np."kurcze ale dobre pierogi zrobiłaś Grażynka np." i takie tam.

Zgadzam się. No i jeśli faceci się nie oglądają za 40stkami to są dziwni, bo wiele z nich jest bardzo atrakcyjnych i dojrzałosć nie jest żadną ujmą, a wręcz dużo kobiet w wieku 40paru lat podoba mi się bardziej od młodych. Jestem dziewczyną, ale takie moje obserwacje i opinie. Same chyba wtłaczamy się w ramki, że jest jakiś okres i wtedy jesteśmy atrakcyjne, a potem to nie. Bez przesady! Ja tam myślę, że jak kobieta będzie uśmiechnięta, to po 40stce i później też będzie przyciągać spojrzenia. Wiele pewnie jednak myśli, że za późno, przestaje dbać, nie uśmiecha się, więc wtedy może się nie oglądają, bo za ponurakami się tak nie oglądamy Nastawienie też jest ważne. A teraz moim zdaniem nie powinny być problemem związki, gdzie kobieta starsza, jak się kochają, dobrze im razem, to ja nie widzę problemu. Natomiast tej pani, bym powiedziała, że naprawdę nie ma sensu się tak martwić, partner kocha ją, na pewno mu się ona podoba i nie ma znaczenia, że są tam młodsze koleżanki, z nią jest! Wiele pań wygląda dużo lepiej niż młodsze koleżanki, to naprawdę nie zależy tak bardzo od wieku. A my przestańmy się wtłaczać w głupie ramki. Takie jest moje zdanie.

Poza tym, naprawdę, nie traktujmy siebie jako jakieś lalki, które muszą się podobać. No bo to jest krzywdzące. Jak nie będą się oglądać to co z tego? Ja jestem młoda - 23 lata, ale za bardzo nigdy się nie oglądali, nie oglądają, nie miałam powodzenia. Widocznie nie jestem w typie zbyt wielu facetów, ale co z tego? Nie definiujmy kobiecości przez wygląd tylko, bo to nie prowadzi do niczego gorszego, nie oglądają się za mną, ale co się przejmować? Nie przejmuję się, ważne, bym podobała się sobie, im nie muszę.

chodzi Ci o pary, gdzie kobieta jest 25 lat starsza?

Moj maz jest ode mnie starszy ponad 25 lat.

ma lat piecdziesiat kilka teraz.

Tak, jak dotad moge powiedziec, ze jestesmy szczesliwi
Dlaczego pytasz o to? Myslisz o zwiazku z roznica wieku?