Przemoc i depresja... - Netkobiety.pl

Nie wiem co mam zrobić. Mój ojciec jest alkoholikiem, który ma problemy z przemocą. Moi rodzice są już dawno po rozwodzie, ojciec siedział 4 lata za kratkami za znęcanie się nad mamą. Ma on zakaz zbliżania się. Problemem jest to, że mieszka w tej samej miejscowości i to niedaleko nas. Mimo, że już od ok. 12 lat u nas nie mieszka to od ok. roku przychodzi co kilka dni i się awanturuje. Upity chce się przespać lub przesiedzieć by otrzeźwieć, bo wrócić do domu w takim stanie to nie może, bo ma problemy z policją (brat ze swoją żoną chcą go eksmitować). Jeśli się go nie wpuszcza to pod drzwiami się awanturuje, próbuje wyrwać drzwi, siedzi (a raczej leży) upity pod domem. Potrafi wyzywać, wykrzykiwać o tym, że niby kiedyś moja mama go zdradzała pod jego nieobecność (co jest nieprawdą, bo zawsze się mną i moim rodzeństwem wtedy zajmowała). Ciągle twierdzi, że nie mamy prawa go wyganiać, bo mieszkamy w jego domu i wszystko co jest wewnątrz niego on kupił za swoje pieniądze. Mama zawsze próbowała załagodzić sytuację i trochę mu pomagać, bo w końcu to rodzina, ale jest trudno. Teraz znęca się nade mną brat (adoptowany), który mieszka ze mną. Robi kłótnie o byle co. Wielokrotnie byłam poobijana, potrafił mnie kopać po głowie, raz o mało mnie nie udusił. Przez nich mam uraz. Miałam problemy w szkole, popadłam w depresję i anoreksję. Wielokrotnie się okaleczałam zamknięta w swoim pokoju. Swoje dzieciństwo zapamiętałam jako obraz mamy z kolejnymi to siniakami, po raz drugi złamanym nosem i biegiem nawet bez butów do lasu by się przed nim schować. Chodziłam do psychologa, byłam też u psychiatry. Obaj specjaliści uznali, że zdolna byłabym do samobójstwa. Brałam antydepresanty, ale do szpitala nie chciałam pójść choć miałam skierowanie. Za każdym razem kiedy o nich myślę zdaję sobie sprawę, że ktoś taki jak ja nie ma prawa do szczęścia. Odtrącam ludzi, którzy byli kiedyś nazywani przeze mnie przyjaciółmi. Odtrącam chłopaków, którzy się mną interesują tylko dlatego, że boję się że będę przeżywać to co mama, a nawet jeśli ten ktoś nie byłby taki jak mój ojciec czy brat to uważam, że on nie potrzebuje kogoś takiego jak ja. Ja z tyloma problemami. Nienawidzę swojego życia. Za każdym razem, kiedy słyszę kogoś narzekającego na swoich rodziców, bo np. dali mu szlaban, bardzo mu zazdroszczę, bo wiem, że jest otoczony miłością obojga rodziców czego ja nigdy nie miałam. Ciężko mi. Chciałam tak po prostu się wyżalić. Podobno tak człowiekowi jest lepiej...