gwałt, przemoc i wykorzystanie seksualne kobiety - Netkobiety.pl

nie wszyscy faceci to bestie, są na świecie i ci mili i opiekuńczy.... Proponuje abyś poszła do psychologa i wyleczyła te "ropiejące wrzody", owszem zostaną blizny ale z tym można żyć. Sama o tym nie zapomnisz... Jeszcze możesz w życiu być szczęśliwa, jeszcze możesz się uśmiechać:)

Tego nie da się zapomnieć...to będzie tkwiło, ale można zabliźnić , można myśleć o tym inaczej... Najgorsze jest to, że ofiary przemocy seksualnej noszą w sobie poczucie winy, myślą o sobie bardzo źle itp. A to przecież ta osoba, która skrzywdziła powinna cierpieć, to ta osoba powinna być ukarana... Nie możesz się tego wstydzić, bo to co się stało to nie była Twoja wina. Moim zdaniem dobrze by było gdybyś jednak przełamała się i skorzystała z terapii - na początku może być bardzo ciężko ale uwierz potem może już być tylko lepiej. Trzymam za Ciebie kciuki

Ja też jako przyszły psycholog namawiam Cię na podjęcie się terapii. To trudna decyzja, do której trzeba dojrzeć, ale warto by było zająć się tymi dawnymi ranami. O takich sprawach zawsze chce sie zapomnieć, trudno do nich wracać, a jeszcze trudniej o nich mówić, ale one zawsze gdzieś tam w nas pozostają i tak naprawdę przepracowanie ich, omówienie z kimś pomaga zrozumieć to co się wydarzyło, pozbyć się poczucia winy, w pewnym sensie się od tego uwolnić. To paradoks, ale właśnie o takich sytuacjach trzeba mówić najgłośniej, nie trzymać ich w sobie. Przemyśl to, powodzenia, jakby co służymy pomocą.

Świetna myśl Joasiu.
Dal ułatwienia sprawy dla Ciebie Goyu, strona z telefonami zaufania-zależy gdzie mieszkasz:

http://prestar.pl/telefony_zaufania.htm


i ośrodkami pomagajacymi osobom, które zaznały przemocy:

LISTA ORGANIZACJI WSPIERAJĄCYCH OFIARY PRZESTĘPSTW
opracowana na podstawie informacji nadesłanych przez prezesów sądów apelacyjnych i zawierająca inne organizacje niż wymienione w Wykazie instytucji, organizacji społecznych, fundacji i stowarzyszeń, o których mowa w art. 47 i 49 kodeksu karnego, zamieszczonym w obwieszczeniu Ministra Sprawiedliwości z 4 marca 2005r. (Dz. Urz. MS Nr 2, póz. 6).


2.   Biuro Rzecznika Praw Ofiar w Warszawie, ul. Okężna 57,
3.   Ośrodek „Dom" dla ofiar przemocy w rodzinie prowadzony przez Stowarzyszenie Pomocy Bezdomnym w Warszawie, ul. Walecznych 59,
4.   Fundacja Ośrodek Informacji Środowisk Kobiet „Ośka" w Warszawie, ul. Fałata 2/48,
5.   Ośrodek Interwencji Kryzysowej Fundacji Ecce Homo w Warszawie, ul. Osowska 81,
6.   Stowarzyszenie  „Razem  Przeciwko  Przemocy"  w  Warszawie,   ul.   Białobrzeska 34/137,
7.   Ogólnopolskie   Pogotowie   dla  Ofiar  Przemocy  w   Rodzinie   „Niebieska  Linia" w Warszawie, ul. Szczotkarska 48a,
8.   Centrum Pomocy Rodzinie Przeciw Przemocy - Wyrównać Szansę Stowarzyszenie ASLAN w Warszawie, ul. Nowolipie 17,
9.   Fundacja Dzieciom Ofiarom Przemocy w Rodzinie w Warszawie, ul. Linleya 12,
10. Fundacja   Pomocy   Dzieciom   Ofiarom   Gwałtu   i   Przemocy   w   Warszawie,   ul. Wyzwolenia 11/19
11. Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. Pro f. Adama Grucy w Otwocku,
12. Stowarzyszenie „Pomocna Dłoń" na Rzecz Pomocy Potrzebującym i Zapobieganie Patologiom Społecznym w Grajniku,
17. Polskie Towarzystwo Psychologiczne Zespół ds. Wiktymologii Oddział w Bielsko -Białej,
18. Bydgoskie Centrum Wsparcia Rodziny w Bydgoszczy,
19. Stowarzyszenie „Medar" w Bydgoszczy,
33. Stowarzyszenie „ Bezpieczny Region Słupski" w Słupsku,
34. Stowarzyszenie Pomocy Ofiarom Przemocy TAMA w Słupsku, ul. Sienkiewicza 7,
35. Dom Interwencji Kryzysowej w Słupsku, ul. Wolności 3,
36. Słupskie Stowarzyszenie Pomocy Dziecku i Rodzinie w Słupku, ul. Sienkiewicza 3,
37. Polskie Towarzystwo Zapobiegania Narkomanii w Słupsku, ul. Sienkiewicza 7,
38. Stowarzyszenie „Bezpieczne Chełmno" w Chełmie,
74. Świętokrzyskie Stowarzyszenie Pomocy Ofiarom Przestępstw w Kielcach,
77. Stowarzyszenie Rodzin „Zdrowie Psychiczne" w Krakowie,
78. Stowarzyszenie Pomocy „Bądźcie z nami" w Krakowie,
81. Stowarzyszenie Pomocy „Krąg" w Nowym Mieście n. Wartą,
103.Fundacja  „Non  Licet"  Pomoc  Ofiarom  Przemocy  w  Rodzinie,   50-312
Wrocław, ul. Żeromskiego 37/1,
104.Stowarzyszenie Inicjatyw Wobec Zagrożeń „Anan", 58-100 Świdnica, Pl.
Wojska Polskiego 4,
105.Stowarzyszenie     Klub     Ludzi     Życzliwych,     53-125     Wrocław,     ul.Ledóchowskiego 8/4,
3.Fundacja „Pomoc Kobietom", 53-676 Wrocław, ul. Zelwerowicza 16,

Jeśli tu jeszcze zaglądasz goyu to daj znać czy coś się u Ciebie zmieniło? i jak sobie radzisz?

Bardzo mnie dobija to, że kobiety mają z tym bardzo duże problemy. Często nic nie mówią, myślą że same są winne. Przykro mi jest jak o tym piszę, bo staram się to zrozumieć. W śród moich znajomych parę razy zdarzyła się podobna sytuacja i społeczeństwo "chłopskie" zajęło się delikwentem. Jestem zwolennikiem takich rozwiąza, ponieważ wiem, że dostaną oni za swoje. Dlatego nie miałbym ani chwili zawachania żeby takiemu "człowiekowi" coś zrobić. Sprawiedliwość musi być.

Ostatnio edytowany przez Krzyś (2008-10-04 09:23:36)

przeczytałam wasz historie i powiem że im wiecej jest takich rzypadków tym częśliej myśle że karą za takie rzeczy powinna byc kastracja. Bo o ile sprawcy odpowiedzą za to co zrobili to wyjdą i będą dalej to robic a na dodatek przez rok państwo czyli również ofiray będą ich utrzymywac to jest chore.

Wiesz, najbardziej boli bezsilność. A co do 'kar ludu' - wszystko ma swoje konsekwencje, co mi z tego, że mój facet tego kolesia wykastruje, powiesi? Znęcanie się czy pobicie łatwiej udowodnić niż gwałt. Osobiście to sama popieram wszelkie inicjatywy 'oddolne' uprzykrzające życie gwałcicielom, ale tylko w jasnych sytuacjach,ale jako obywatel nie przeszłabym do porządku dziennego nad linczem. Nie po to z drzew zeszliśmy! (pomijając wszelkie aspekty nieudolności władzy..). Samosądy prowadzą do chaosu, bo w końcu jakaś panna się znajdzie, co stwierdzi, że ją kolega zgwałcił (a wyjdzie, że jej nie chciał, więc się mści). W sądzie nie udowodnią, opinia zostanie. Wierzyć, nie wierzyć? Może faktycznie się napił i wyszło jak w sytuacji 'zagubionej'. Niestety czasem wystarczy bodziec by się w bestię zamienić, bo zła interpretacja sygnałów wysyłanych przez kobietę to jakaś bzdura!

Drodzy Forumowicze,
proponuje założyć odrębny temat dotyczący kar dla gwałcicieli i tam przedstawiajcie swoje poglądy na temat sposobów karania, czy jak to wygląda w innych krajach itp, itd.

Natomiast tutaj KRZYSIU i inni jest poruszany temat przez kobiety ZGWAŁCONE i dla nich hasła w stylu kastracja, czy inne formy nie jest odpowiedzią na ból.

Bardzo dużym wysiłkiem dla nich było napisanie tego i powrót do tych wydarzeń. One raczej nie chcą słuchać czy Ty masz ochotę wysłuchiwać żalów czy nie.  Nie chcesz to po co zabierasz głos, który jest off topic i mało tego obraża POKRZYWDZONE.

Bardzo proszę o trzymanie się tematu i wsparcie dla pokrzywdzonych kobiet....

Ode mnie w tym wątku zostały napisane ośrodki, które mogą pomóc i koniecznie zwrócić się z tym do policji i psychologów w ośrodkach pomocy kobietom przeciw przemocy.

Ja równiez zostałam zgwałcona, jako 14-latka, przez niby "mojego chłopaka". Przez 30 lat milczałam. Jako dziecko byłam równiez ofiarą molestowania. Cały ten obszar wyparłam, usunęłam z pamięci tak dokładnie jak się dało. No i narastały rózne coraz gorsze stany i symptomy. Z tym, że wtedy było bardzo trudno o dobrą pomoc. Wtedy nikt nie zadbał o pomoc psychologiczna dla mnie. Moja matka nie stanęła na wysokości zadania. W zasadzie potraktowała to tak jakbym ja była winna, jakbym cos "przeskrobała". To okropne. Przez wiele lat niosłam tę winę, i za gwałt i za molestowanie w dzieciństwie, gdy miałam 4-5 lat. Przed kilku laty dopiero udało mi się wejść w porządną terapię. Przepracowanie seksualnej traumy uwalnia od wielu symptomów, od stanów depresyjnych, lęków, itd.
W Polsce jest już pierwsze stowarzyszenie Koniec Milczenia, na stronach którego można znaleźc sporo informacji na temat traumy, leczenia i na temat ogólnoświatowego zakłamywania tematu.

Nikt nie wie na temat gwałtu tyle ile kobieta, która została zgwałcona. Przeczytałem ten wątek z dużym skupieniem. Łatwo jest rzucać rewolucyjne pomysły co zrobić z takimi zwyrodnialcami. Gardzę takimi sukinsynami, jak i tymi, którzy w stosunku do kobiet i dzieci stosują przemoc. Wstyd mi, że faceci nadużywają swojej siły i pozycji do takich zachowań.

Im więcej czytam takich wpisów tym bardziej czuję Wasz ból. I naprawdę trudno mi powiedzieć: głowa do góry, nie wszyscy to świnie. Ale cóż innego pozostaje?

Mój pierwszy raz wyglądał dokładnie tak samo.
Miałam wtedy 14 lat, a chłopak był ode mnie 2 lata starszy. W parę miesięcy później zaszczuł mnie tak, że bałam się wyjść sama z domu, bo nie przyjmował do swojej wiadomości, że nie chcę się z nim spotykać. Przepłaciłam swoje milczenie poważną depresją, bo nikomu nie umiałam powiedzieć o tym, co się stało.

Udało mi się zamieść pod dywan wszystko, co czułam i kiedy miałam 16-17 lat nikt by nie powiedział, że spotkało mnie kiedyś coś takiego.

W końcu poznałam chłopaka, na którym bardzo mi zależało. Nigdy przy nikim nie czułam się tak komfortowo, ale niestety, im bliższy mojemu sercu się stawał, tym bardziej nie umiałam poradzić sobie z fizyczną bliskością. Jednego dnia wszystko było w porządku, siedzieliśmy przytuleni, ale gdy pięć minut później on obejmując mnie kładł mi rękę niżej na plecach to zaczynałam płakać i dosłownie trząść się ze strachu. Nie byłam w stanie przewidzieć nawet swoich własnych reakcji, kompletnie nad tym nie panowałam.
On bardzo szybko zauważył, że coś jest nie tak. I kiedy mnie o to zapytał, poczułam, że chcę mu powiedzieć. Nigdy tego nie żałowałam. Dzięki temu, że wiedział, wszystko odbywało się w wyjątkowo zwolnionym tempie albo nie odbywało się wcale - mogłam zrobić 3 kroki do przodu i 10 do tyłu w naszej bliskości.
Kiedy wydawało mi się, że przepracowałam już swój problem i gdy przestałam mieć z tą bliskością problemy, zdecydowałam, że chcę się z nim kochać. I nagle po "właściwym" seksie z jak najbardziej właściwym mężczyzną wszystko wróciło. Wtedy właśnie dotarło do mnie, że powinnam zgłosić się do kogoś, kto profesjonalnie będzie w stanie mi pomóc.
Poszłam - za namową tamtego partnera zresztą - do seksuologa. Zaczęłam terapię.

Dziś mam 25 lat. Nie mam najmniejszego kłopotu - ani zakamuflowanego ani widocznego - z seksem i relacjami damsko-męskimi. Jestem pewną siebie i swojego ciała kobietą, lubię seks, a co najważniejsze pozbyłam się poczucia winy. Zawdzięczam to terapii i tamtemu partnerowi, który przeszedł ze mną przez tą całą gehennę leczenia.
Piszę Ci o tym wszystkim, żebyś Ty - i być może inne dziewczyny/kobiety, które przez to przeszły - wiedziały, że można z tego wyjść. Że warto zwrócić się o pomoc, nawet, kiedy nie chce się zgłaszać sprawy na policję, że żaden psychoterapeuta nie podejmie takiej decyzji za Was, że nikt nie będzie do tego namawiał, że nikt nie będzie nawiązywał kontaktu z Waszą rodziną. Że to może wyjść Wam tylko na dobre i można żyć po gwałcie. Nie udawajcie, że nic się nie stało, ten ciężar łatwiej jest nieść, gdy ktoś niesie go wraz z Wami. I jeśli nie czujecie się na siłach, by podjąć terapię, poszukajcie choć jednej zaufanej osoby w Waszym otoczeniu. Dajcie sobie szansę na wyzdrowienie.