Małe szczęście. - Netkobiety.pl

Moja historia niestety należy do tych smutnych. Z Sebastianem byliśmy parą dpoiero od 7 miesięcy jak zaszłam w ciąże. Wspólnie doszliśmy do wniosku, że chcemy tego dziecka. Nasze rodziny nas poparły i pomagali nam we wszystkim. Ciąże znosiłam żle. Dwa razy trafiłam do szpitala, ale naszczęście poród odbył się w terminie. Niestety okazało się że Piotruś urodził się z rozszczepem podniebienia. Roszczep niebył duży i nieobejmował wargi. Do tego doszła zapadnięta klatka piersiowa i problemy z jelitami. W szpitalu spędziliśmy ponad dwa tygodnie, ale wierzyliśmy że wszystko będzie dobrze. Nasze maleństwo rosło i nabierało sił. Ale lekarze ostrzegali nas, iż dzieci z roszczepem często chorują. Trzy razy trafiliśmy do szpitala bo Piotruś miał zapalenie płuc. Gdy mój synek miał 6 miesięcy zoperowano mu roszczep, odwiedziliśmy wszystkich lekarzy którzy byli potrzebni. Piotruś wychodził na prostą, lekarz prowadzący był zadowolony z jego stanu zdrowia. Gdy skończył 15 miesięcy zdecydowaliśmy z mężem , że poślemy go do żłobka. Szybko przystosował się i po tygodniu już ciężko było go oderwać od zabawy aby zabrać go do domu. Był bardzo kochany i niedało się go nielubić. Opiekunki chwaliły że jest grzeczny. Wkońcu zdecydowaliśmy się na ślub. W grundniu Piotruś obchodził 2 urodziny. Póżniej podziębił się trochę, ale szybko odwiedziliśmy lekarza i wydawało się że wszystko jest dobrze. Niestety. Piotruś stał się nagle słaby. To była akurat niedziela. Ja poszłam do pracy na cały dzień, a mąż wrócił akurat z nocnej zmiany. Po paru godzinach odebrałam telefon, dzwonił Sebek " NASZ SYN UMIERA !!!". Gdzy dojechałam do szpitala niemogłam w to nadal uwierzyć. Piotruś leżał na OIOMie. Przeraziły mnie te wszystkie urządzenia, błagałam go aby otworzył oczy. Po rozmowie z lekarzem dowiedzieliśmy się że wydzielina zablokowała mu drogi oddechowe, ale musieliśmy czekać na wyniki tomografii mózgu. Spędzaliśmy przy jego łóżku cały czas. Patrząć na jego nieruchome ciało przepraszałam że go zawiodłam. Niestety diagnoza brzmiała "mózg nieżyje", ale nadal musieliśmy czekać bo ciało reagował na leki. Codziennie przyjeżdżaliśmy do szpitala i codziennie widziałam,że jego serduszko bije coraz słabiej. To było jedenaście najgorszych dni w maszym życiu. Ostatniego dnia niepojechaliśmy do szpitala, niemieliśmy już siły. Około południa do męża zadzwonił telefon i już wiedziałam. Piotruś odszedł. I znowu poczułam, że go zawiodłam. Ból jaki mnie ogarnoł nieda się opisać, bo jak? Niechciało mi się dalej żyć. Już na zawsze zostanie ze mną poczucie winy. Mój mąż oszczędził mi wszystkich formalności związanych z pogrzebem, był dla mnie wielkim wsparciem. Długo próbowaliśmy dojść do siebie.  Teraz mamy dwóch zdrowych chłopców, ale każdego dnia zastanawiam się jak Piotruś by teraz wyglądał. Bardzo tęsknimy i mam nadzieję ,że nasz synek wie jak bardzo go kochamy.