mój syn, mój problem - Netkobiety.pl

Pozwolić wyprowadzić się i żyć własnym życiem. Przez niego i przez Ciebie.
Nie musisz wiedzieć gdzie jest i co robi. Boisz się, że coś złego mu się stanie? Jak każda matka. Będziesz się już tak obawiać do końca życia, ale to nie oznacza, że masz go kontrolować czy wtrącać się w jego życie.
Zadzwonić - tak, ale czasem.
Z czasem wyjdzie to na dobre Wam obojgu.
Czego serdecznie życzę.

Jak dobrze źe nie ma jeszcze dziewczyny-poprawka - kobiety!!! Czas pozwolić  synowi na źycie własnym źyciem,pozwolić popełniać mu błędy .Ale znając takie mamuśki to nie odpuścisz tak łatwo - bo przecieź tak wiele  dla niego zrobiłaś.

Dobrze,źe chce się usamodzielnić .Twój  syn to nie problem ,to ty moźesz być problemem dla niego traktując go jak małego chłopca.

ja zabralam ostatniego syna, matka ciagle probuje nas do siebie sciagnac, siedzi sama, dzieci wyjechaly, nie jest naremna ale probuje wcisnac mu mieszkanie a zarazem zapewnic sobie towarzystwo na starosc. nie wiem co o mnie mysli, jest dobra kobieta ale z takiej dobroci to płoną miasta i wsie...można taką miłością zamęczyć. kobieto!!!!!!!!!!!!!!!!

Po drugiej stronie barykady? Po drugiej stronie? Barykady?

Pamiętam, jak walczyłam, by mając dwójkę nastolatków w domu nie czynić ich zależnymi od siebie. Moje dzieci co prawda dość dawno wyprowadziły się z domu, ale na tyle niedawno, że pamiętam też swoje zmagania się z samą sobą i pozbywaniem się (i pozbyciem) syndromu mamy-kwoki. Stąd napisałam to, co napisałam.

Pomocnym jest uświadomienie sobie, że to nie dziecko opuszcza Twój dom, ale dorosły mężczyzna. I ten dorosły mężczyzna jest samodzielnym, i nie potrzebuje   o p i e k i   kobiety. Opieki żadnej kobiety, ani mamusi, ani żony. I potrafi różne rzeczy sam zrobić, albo też tych rzeczy się nauczy, gdy będą mu potrzebne.

Przy okazji wielka prośba/apel do kobiet wychowujących swych synów.
Nie kastrujcie ich. Nie udowadniajcie im, że są na tyle nieudolni, że bez opieki (jedynej mądrej) kobiety sobie nie poradzą i na tym świecie zginą.

No na szczęście idzie wiosna Możesz chodzić na spacery, zająć się ogrodem albo chociaż na balkonie poszaleć z roślinkami. Pomyśl o Uniwersytecie Trzeciego Wieku, organizują fajne zajęcia. Musisz skupić się na sobie. Pomyśl tak:

Mój syn NARESZCIE się wyprowadził i od teraz jestem wolna! Mogę wszystko

Pomyśl co lubisz robić wspólnie z mężem, jak towarzysko się rozruszać i na koniec ostatni rada:

Dlaczego wybrałaś taki nick starsza60 ???? To jest twój tok myślenia o samej sobie, zmień to! Jesteś kobietą po 60tce ale to nie znaczy, że masz już się zacząć czołgać w kierunku cmentarza

Ps. Twój syn starszy syn mógł odciąć pępowinę bo został ci ten młodszy i na nim się skupiłaś, czas to zmienić od teraz ty i twój mąż jesteście najważniejsi 

Po pierwsze, dlaczego piszesz o barykadzie?
Tu nie ma żadnej barykady. Są tylko różne podejścia.
Po drugie, moje dzieci są pełnoletnie, chociaż ciągle na moim utrzymaniu bo studiują.
Sama nie mogę się doczekać kiedy staną na własne nogi i wyprowadzą się na stałe. Gdyby koło trzydziestki któreś z nich ciągle z nami mieszkało, to byłabym poważnie zaniepokojona.
Pozwól synowi urządzić swoje mieszkanie wg jego gustu. Ja nie wtrącałam się do urządzania pokoi przez dzieci nawet w naszym domu, chociaż niektóre ich pomysły mi się niekoniecznie podobały.

Jak już ktoś wyżej zauważył, dopadł Cię syndrom opuszczonego gniazda. To z tym musisz sobie poradzić, a nie martwić się jak poradzi sobie Twój syn. Jak będzie potrzebował pomocy, to być może zwróci się do Ciebie. Sama się z tym nie narzucaj. To co Ty uważasz za zwykłą troskę, on uzna właśnie za wtrącanie się. Nasze dzieci, w większości, strasznie nie lubią kontroli ze strony rodziców. O ile jest ona uzasadniona gdy dzieci są małe, to gdy dorosną, odbierana jest jako inwigilacja czy ingerencja. Nikt tego nie lubi.
Odśwież jakieś własne zainteresowania, hobby, to co odpuściłaś, bo zajmowałaś się dziećmi i domem. Teraz masz na to czas.
Masz/macie wspólnie z mężem więcej czasu dla siebie. To też warto wykorzystać.
Dobrze, że w weekend nie dzwoniłaś. Poczekaj aż sam się odezwie. Jak zadzwoni, to nie wypytuj go jak sobie radzi. Jak będzie chciał, to sam powie, a jak nie, to trudno.
Życzę powodzenia

starsza60, życzę Ci, byś przypomniała sobie i odszukała rzeczy, które lubisz robić, które Cię interesują, albo też znalazła takie nowe. Życzę Ci, byś znalazła motywację do bycia szczęśliwą bez konieczności bycia potrzebną. Wówczas syndrom pustego gniazda będzie tylko upiornym wspomnieniem i czymś, o czym będziesz mogła gdzieś przeczytać, a który nie Ciebie będzie dotyczył.

Zastanawiasz się, jak nie lecieć do jego domu i nie robić mu porządków wedle swych standardów.
Przyjąć do wiadomości, że jest to samodzielna osoba. Gdy to naprawdę zrobisz, nie będziesz miała już takich dylematów. Pytanie tylko, czy na to się decydujesz, czy nie wybierasz opcji matki poświętliwej, której marnotrawny młodszy syn nie docenia.

Twierdzisz, że ten właśnie syn był mniej poradnym. Może przyczyną tego był sposób jego traktowania w domu? Może był wyznaczonym nie do samodzielnego, odpowiedzialnego życia, ale do tego, byś Ty mogła czuć się potrzebną? Miej jednak świadomość, że życie z uwieszoną na szyi rodzicielką jest niezwykle trudne. Często też "dzieci", by od jej opieki się uwolnić, podejmują bardzo drastyczne kroki, z zerwaniem jakichkolwiek kontaktów włącznie.

Wielu osobom pomocne były zdania z mej sygnatury.

Droga autorko...pomyśl, że swoim postępowaniem robisz synowi krzywdę.
Już się zaczyna buntować..
I możesz doprowadzić do sytuacji, ze zerwie z Tobą kontakt, lub ograniczy do minimum.

Masz jeszcze czas, żeby do tego nie dopuścić.

Życzę, żeby "transformacja" się udała a na koniec dodam od siebie:

Pokolenie naszych matek (w tym mojej) wychowane w gorszych, trudnych czasach dla swoich dzieci starało się zrobić to czego ich rodzice nie robili. Poświęcają się więc, żyją wyłącznie dla dzieci i z myślą o nich. Boją się odrobiny zdrowego egoizmu, boją się zaspokajać własne potrzeby, spełniać własne marzenia, bo a nuż, ktoś oskarży je o egoizm? Nazwie złą matką? Bo może dziecko się obrazi???
Masz męża, o ile dobrze przeczytałam w innym wątku, Wasze małżeństwo było szczęśliwe, więc, jesteś potrzebna, kochana i masz dla kogo żyć. Zajmijcie się sobą, egoistycznie do bólu, wspólne spacery, kolacje we dwoje, jakieś szaleństwo jak za czasów młodości. Kino, spacer???
Nie myśl, o schyłku życia ale o jego początku o nowej fajnej karcie. O spełnianiu marzeń, o szaleństwie na które nigdy nie mogłaś się zdecydować "bo dzieci". Teraz niech dzieci się odwdzięczą, wyślą Was na drugi miesiąc miodowy

Co do syna, lepiej żeby uczył się na własnych błędach teraz, kiedy jeszcze żyjecie i ewentualnie możecie mu pomóc niż kiedy was zabraknie, wtedy to może być bardziej bolesne. Nawet gdyby miał kupę na środku mieszkania, pozwól mu na to, to jego życie i wybory, niech będzie szczęśliwy na swój własny sposób

Oczekuję, że w nastepnym poście napiszesz nam jakie masz plany na wiosnę i lato

Nirvanko piszesz tak: Mnie w tej całej historii "zabolało" coś jeszcze. Argumenty typu- "bo myślałam, ze jak syn nie ma kobiety to ja moge mu pomóc- powiesić zasłony..." itp. no litości, to chłop 30 lat nie może sobie sam firanki powiesić, ma to robic jego starsza matka? a jak nie matka to per kobieta, "jego kobieta". Autorko traktowałaś swojego syna jak króla któremu sie usługuje i do tego poziomu sprowadzasz jego potencjalne partnerki, jeszcze ich nie ma, a juz wiadomo, ze Twoim zdaniem to one powinny koło niego skakać.
To jest tak- nam matkom wydaje się, że wszystko robimy najlepiej, podpieramy się nosem, a nadal robimy coś dla innych, a nigdy dla siebie. Nivanko masz dużo racji, ale nie tak do końca. Otóż mam drugiego syna i synową, mam z nimi pozytywne relacje, ale potrafiłam od początku " przeciąć tzw. pępowinę "
Ja w tej chwili jestem jeszcze na etapie uczenia mojego młodszego syna: prania, prasowania, sprzątania, gotowania , składania ubrań w kosteczkę itd. Co prawda wiele już umie, ale może jeszcze nie tak do końca.Traktowłam go jak króla? być może, na pewno podtykałam co najlepsze " kęski ",Troche jednak  źle wyciagnęłaś wnioski, bowiem mój syn jest tzw. złotą rączką, potrafi wszystko zrobić sam i fajnie i z wielkim pomysłem. Jest samowystarczalny i na pewno nie potrzebuje by jego kobieta ( jeśli będzie ) mu usługiwała .W ostatnich latach uczyłam go wszystkich tzw. kobiecych robót, co nie oznacza, że to robi w moim domu, a ja leżę do góry brzuchem. Jest lepszy, o wiele przystojniejszy  od swojego ojca, ale nie ma tych " kurwików" w oczach co on.

Twój 30-letni syn nie umie prać, gotować i sprzątać?! No to gratuluję kolejnej mamuśce która wychowała mamisynka, kalekę życiową i ciepłą kluchę... Z góry współczuję przyszłej synowej (o ile jakakolwiek kobieta będzie chciała żenić się z dzieckiem a nie z mężczyzną i będzie chciała być jego mamuśką a nie kochanką i żoną), bo taki facet, to nie facet...

Wielokro[ku mój syn wszystko potrafi, nie jest kaleką życiowym. Ale ja chcę by był we wszystkim dobry, by nie potrzebował czyjeś pomocy ( szczególnie w pracach domowych ). 
A teraz szczególnie do młodych pań " punkt widzenia od miejsca siedzenia ". Myślałam, że na tym FORUM można się poradzić, uzyskać jakieś rozwiązanie ,jakąś pomoc , a tutaj na każdym kroku krytyka. Jedno słowo źle napisane jest wielokrotnie rozmieniane na czynniki pierwsze. Nie nadążam za wami. Gdy miałam 20-30 lat to myślałam tak jak i wy tzn. jako żona i partnerka ,a  teraz bardziej jako matka.
Pierwszy krok już zrobiliśmy, bo  syn już mieszka sam. Sam wpada do nas wypróżnia lodówkę i zmyka. Nie dzwonię, nie wypytuję -jak coś powie to dobrze, jak nie to trudno. Co mam jeszcze zrobić?

Nic.
Często cytuję ten fragment mądrej książki; może będzie Ci pomocnym.

Edit:
Syn jest samodzielnym człowiekiem? Gratuluję i Tobie, i mężowi sposobu wychowania. Ale... tym bardziej nie masz żadnego powodu do ingerowania w jego życie. Z moimi, dorosłymi, ale też wcześniej nastoletnimi, dziećmi zawarłam umowę. Ustaliliśmy, że będą mi mówili wprost, gdy będę próbowała wejść w relacje opiekuńczo-wychowawcze. Miałam i mam jednak świadomość, że gdy przekroczę granicę, oboje są gotowi powiedzieć to mi w oczy - nie każdy umie się na to zdobyć.

Wytrwałości w drodze do własnego szczęścia życzę.

Nie rozumiem Twojego oburzenia...sama pisałaś, że 30 letniego faceta uczysz prasować i układać rzeczy w kostkę.
Dziwisz się reakcji innych? Tak punkt widzenia zależy od nas samych...bo nie chcę wychować dziecka na kalekę życiową, to jest coś nie tak według Ciebie?
Może powinnaś nam pogratulować, że mamy już trochę inne spojrzenie na role matki i kobiety w domu, niż chociażby pokolenie naszych matek.
Pamiętam jak moja mama mówiła, że dziewczyna ma obowiązek umieć ugotować, posprzątać, uprać a mężczyzna ewentualnie może, i nikt mu głowy suszyć o to nie będzie. I tak było, że ja w domu byłam od roboty wszelkiej, a moi bracia jak dwa niebieskie ptaki.
Jednego wojsko nauczyło prawdziwego życia, a drugi na szczęście zmądrzał i nauczył się powoli wszystkiego, tak, że żona ma z niego pociechę i wsparcie.

Co masz zrobić? Odcinać pępowinę zdecydowanie i konsekwentnie. Lepiej późno, niż wcale
Szczerze życzę, żeby się udało a TY kochana ciesz się życiem

W tej kwestii nic się nie zmieniło.Dalej jest tak, że jak facet umie dobrze zarobić, to reszta może go nie obchodzić. Dopiero jak facet zawala tę najważniejszą swoją powinność, to się baba czepia całej reszty, ale to już wynika z ogólnej jej frustracji.

* * *
Abstrahując od kwestii ideologicznych, chyba warto zauważyć, że masa kobiet unieszczęśliwia się wychodząc z założenia, że podstawą szczęścia rodzinnego jest nieszczęsne pranie, gotowanie i składanie ubrań w kostkę.I wypruwają sobie żyły wykonując rzeczy nikomu niepotrzebne.Co jak co, ale sens składania gaci w kostkę, czy gotowania siedmiodaniowych ''domowych obiadków'' jest żaden.To czysta fanaberia.

Często to fanaberia marudzących mężusiów, którym się wydaje, że jak zarabia nie wiadomo ile, to mu się należy.
Nie masz racji, że nic się nie zmieniło w kwestii podziału ról w domu...na szczęście  dinozaury, prezentujące takie poglądy jak Ty, odchodzą powoli do lamusa.
Ale żeby tak się stało, to  matki i ojcowie również, muszą mądrze wychowywać swoje dzieci...
I żeby nie być, jak to nazywasz, sfrustrowaną babą....należy umiejętnie wprowadzić partnerskie zasady w związku.
Wtedy nie będzie płaczu i zgrzytania zębów.

Bo tak go przedstawiłaś na forum Forum niesie ze sobą ograniczenia, musimy wyrażać się precyzyjnie, bo możemy zostać źle zrozumiane. Ty pojawiłaś się tutaj jako spanikowana matka-Polka, której syn zaraz zejdzie z tego świata, bo czyha z rogiem jego mieszkania samo zło a on sam jeden biedaczek bez mamusi i tatusia

Ja chciałabym zwrócić jeszcze Twoją uwagę na jedno piszesz o nim "Ale ja chcę by był we wszystkim dobry Pozwól mu żyć własnym życiem, bo co znaczy "dobry we wszystkim"? Robiący wszystko tak jak go nauczyłaś czy tak, żeby jemu było w zyciu wygodnie?
Masz jakąś obsesję na punkcie bycia idealną matką idealnego syna ..... to zaczyna być chore

Pitagoras ma rację jakie znaczenie ma składanie ubrań w kosteczkę i wieszanie firanek??? Jemu może to do życia nie jest w ogóle potrzebne! Daj mu odetchnąć pełną piersią. Dzieci wychowujemy kiedy są małe, z biegiem czasu pozwalamy im na coraz większą swobodę. Powiesz nam dlaczego sami kupiliście synowi mieszkanie ??? Dlaczego to nie była jego inicjatywa??? W końcu facet ma już 30 lat!!!!!!\

Wielokropku cytat fantastycznie mądry!!!! Idę googlać gdzie mogę to kupić

Joga napisał:
. Powiesz nam dlaczego sami kupiliście synowi mieszkanie ??? Dlaczego to nie była jego inicjatywa??? W końcu facet ma już 30 lat!!!!!!\
Joga, a dlaczego uważasz, że kupienie swojemu dziecku mieszkania to coś nagannego?
Mnie bardziej intryguje to, że syn nie jest w pełni właścicielem tego mieszkania. Tak jakby rodzice nie do końca ufali, że np. nie zastawi tego mieszkania....
Chyba każdy wie i nie muszę podawać statystyk, jak wyglada rynek pracy, jak w dzisiejszych czasach jest trudno ludziom młodym. Jakie są płace, jakie umowy o pracę. Pewnie, że Banki czekają na każdego z otwartymi rękoma  i można z nim się związać nawet do śmierci.Ale też stawiają swoje warunki i to wcale nie takie proste.  Na pewno jest  łatwiej żyć , jeśli rodzice mogą i chcą pomóc. Bowiem wiele razy zdarza się, że rodzice mogą, ale nie chcą, bo żyją własnym życiem. Balują, wyjeżdzają za granicę i w czubku nosa mają swoje dzieci ( przecież są już dorosłe )  Jesteś dorosły synu " radż sobie sam , zobaczysz jak to łatwo spada manna z nieba "  Urodziłam, wychowałam, zadbałam o wykształcenie i " bujaj się sam". Każdy rodzic wie jak spożytkować swoje pieniądze zdobyte ciężką pracą. Potrafi kupić wczasy na Wyspach Kanaryjskich, do Ziemi Świętej czy na Bermudy. Dlaczego kupiliśmy mieszkanie? bo sam nie byłby w stanie, a chcieliśmy żeby był samodzielny. A dlaczego nie jest w pełni właścicielem?  żeby za łatwo nie sprzedał i być może jak piszesz  nie oddał tego mieszkania w zastaw. Brak zaufania? Może i tak- Nie chcielibyśmy, żeby przez jakąś głupotę, czy  zbyt wielkie zaufanie został bez " dachu nad głową ".  Może i tak, zawsze lepiej na zimne dmuchać. Kto płaci ten dyktuje warunki. Nie podoba się proszę bardzo mieszkaj  z nami, albo wynajmij u obcych ludzi, albo  zwiąż  się z Bankiem. Innej opcji nie ma, takie jest życie, takie są reguły gry, twarde, ale prawdziwe. Czy to się komuś podoba, czy nie.
Czy ocenicie teraz, że jesteśmy złymi rodzicami? Kochamy naszych synów, ale miłość ma też pewne granice. Nikt z nas nie ma recepty na szczęście, my też jej nie posiadamy - ale robimy tak jak dyktuje nam serce.

Jezu, ludzie, skąd tyle zawiści.To normalne że rodzice chcą wyekwipować dzieciaka na starcie.Skoro mogą sobie pozwolić na kupno mieszkania, to super!
Kurde, macie problem, że starzy zabezpieczyli się przed tym, żeby młodemu coś nie odwaliło albo żeby jakaś baba nie wydamała go na chatę, którą kupili.I dobrze!
Gdyby w imię samdzielności zapożyczył się na 100 lat, co miesiąc bulił odsetki w prezencie bankowi to też nie byłby 100% właścicielem.
Ale wspólnota z obcymi ludźmi z jakiejś instytucji to OK, z własną rodziną już jest be...
Starsza60- widzę w Twoim zachowaniu sporo nadopiekuńczości, ale sam fakt że tu piszesz każe sądzić że się z tego leczysz.A te skrajnie agresywne posty to raczej wynik zazdrości- że Twój synowi się udało trafić rodziców, którzy mają chęć i możliwość pomóc na starcie.

starsza60, jak czytam Twoje opinie (jestem mniej wiecej w wieku Twojego syna), to mam wrażenie ze jesteś podobna do mojej mamy. Ona zaprzecza, twierdzi że ma swoje życie, swoje zajecie, itd. Ale najchętniej by mnie zagłaskała na śmierć, jak jej zwrócę uwagę, żeby mi dała spokój, wolnosć, to się obraża, bo przecież ONA CHCE DOBRZE.
Nie wiem jak między Tobą a mężem, ale mam wrażenie że średnio u Was z relacjami (ja i u moich rodziców) - nie mają wspólnych zainteresowań - no może telewizja, mama najczęściej by chciała spędzać czas ze mną, choć już trochę wyluzowała, co wywalczyłam niestety ale kłótniami (co nie jest dobre, bo ja z kolei czuję wyrzuty sumienia i wpadam w błędne koło, bo później staram się jej coś wynagrodzić). Rozumiem doskonale Twojego syna - uswiadomił sobie pewne kwestie i reaguje agresją - ja też tak mam - bo pewnie inaczej z Tobą się nie da (jak i z moją mamą)!

tak czy siak kawalerka to za mało, będzie musiał wziac kredyt na dwupokojowe/trzypokojowe a to sprzedać.
mówię o tym, gdyby założył rodzine i miał dzieci.
wówczas jego żona byłaby z nim na wspólnocie?

No ale to duże uogólnienie. Gdybym chciała tak myśleć jak Ty to powinnam wszystkich facetów uważać za maminsynków, leni, takich co oczarować potrafią ale popracowac to już absolutnie, nie! Bo właśnie taki był mój eks, którego utrzymywałam przez trzy lata Spłukałam się z oszczędności a kiedy się rozstawaliśmy to stwierdził, że pieniędzy mi nie odda, bo nie ma I tak właśnie zainwestowałam w lenia!
Ludzie są różni ale taka zapobiegliwość jaką reprezentuje starsza60 przypomina mi moją teściową
Ja znam akurat przypadek, gdzie mąż starający się o status "byłego" założył sprawę cywilną i chce zwrotu połowy kasy z wesela, obrączek i pierścionka oraz sprzętów domowych na pół. Choć sam się wyprowadził i stara się o rozwód to z torbami chce puścić własne dziecko i kobietę, którą pół roku temu kochał a teraz mu się odmieniło, smutne to.
Co do urlopu macierzyńskiego to jak sobie wyobrażasz wychowywanie dzieci bez niego???? Ja uważam, że mi się "należał" i skorzystałam z niego dwa razy (ooo bezczelna co??!) a teraz korzystam z wychowawczego i też nie uważam, że robię coś złego.
Co do dofinansowań - tak! Będę się starała o pieniądze z EFS Kapitału Ludzkiego, bo to też jest szansa dla mnie, na założenie własnej firmy. Bo niestety u nas polityka prorodzinna jest żadna i mój pracodawca jak tylko wrócę do pracy wręczy mi wypowiedzenie - nie mam mu tego za złe. Natomiast dlatego, że chcę pracować, szukam rozwiązań i pomysłów dla siebie.
Co do otrzymywania kasy od rodziców, to nic złego pod warunkiem, że nie jest to ograniczaniem i uwiązywaniem własnych dzieci. Jak coś dajesz to dawaj z czystym sercem, bez żalu i bez stawiania warunków a jeśli się boisz, że dziecko to zmarnuje, bo mu nie ufasz to sobie odpuść. Ja jak napisałam czułabym się upokorzona, gdyby matka traktowała mnie jak 30letnią nieodpowiedzialną laskę, która może wszystko przebimbać. Albo masz zaufanie do dziecka albo nie!
Zaufanie i fajne relacje buduje się przez całe życie, przez całe życie, każdego dnia dziecko się od nas uniezależnia. Samodzielność i umiejętność radzenia sobie w życiu to jest to co najcenniejszego możemy dostać od rodziców. Materialne rzeczy są ulotne.

PITAGORAS brawo! Mądry i życiowy z ciebie człowiek., chociaż młody.   Taki człowiek, co zna życie. Może nie potrafię czasami wyrazić słowem pisanym o tym jak myślę, ale również widziałam w życiu takie sytuacje o których piszesz  i w których nie chciałabym brać  udziału. Nikogo nie skrzywdziłam, i nie mam takiego zamiaru,   Nie muszę się nikomu podobać, a Joga odpuść, bo każdy z nas jest wolnym człowiekiem i ma prawo mieć swoje zdanie. ja tak jak i ty nie otrzymałam niczego ani od jednych, ani drugich rodziców, wszystko zawdzięczamy wyłącznie sobie.  Co prawda to nasza satysfakcja, ale bez przesady.  Nikomu nie musimy dziękować, ale o ileż byłoby łatwiej otrzymać w prezencie jakieś pieniądze, czy mieszkanie. Na pewno bym była wdzięczna i na pewno bym przyjęła.  Nie dostałam nic, a dochowałam swojego ojca w swoim mieszkaniu ( majątek dostał brat ) i to przez całe ostatnie 10 lat jego życia. Nie walczyłam o zachowekTacy ludzie jak my chcemy by na starcie naszym dzieciom żyło się lepiej. Żeby za młodu wyjeżdzali sobie na wczasy za granicę, żeby się bawili ( bo potem już się nie chce )  a nie oddawali te pieniądze  do Banku. Nawet małe mieszkanie jest ułatwieniem na starcie, a potem? łatwiej o coś więcej. Zreszto można narazie mieszkać w małym, a samemu zakupić sobie inne większe lub pobudować dom. Okno jest zawsze otwarte i możliwości wiele. Za prezent od rodziców, który ma być takim " ciężarem"   też można podziękować i unieść się honorem.  Nie wypominam nikomu, tylko tak sobie myślę , bo troszczę się o przyszłość. Czytając te posty nauczyłam się wiele .......

popieram jedno, jezeli Autorka wraz z mężem kupili to mieszkanie to normalne, ze sie w jakiś sposób zabezpieczyli nie dając całych udziałów synowi. Ale rzeczywiście jak pojawi się żona i dzieci to to mieszkanie będzie za małe i co wtedy? Ani tego nie sprzeda, ani nie będzie żył na takiej ograniczonej powierzchni w 3 lub więcej osób

Niki 71 dziekuję za wsparcie, ale nasze dzieci nawet jak będą mieć i 50 lat to też będą naszymi dziećmi. Czy już takiemu dorosłemu to już uwagi nie można zwrócić , bo co? uderzy? żle jak rodzice pomagają, wspierają i źle jak w ogóle się nie intetesują. Jak mama delikatnie zadzwoni do syna i zapyta jak się czuje i co robi to już mamisynek? Jak  kupiła firanki i chce je zawiesić to skandal. To wielki grzech, to wtrącanie się, to wychowywanie klucha, niedorajdę czy zwykłego gniota. A jak mówi nie podobają ci się te firanki to oddaj, to on mówi, że już się przyzwyczaił. Natomiast znam córki co w ciągu dnia rozmawiają ze swoją matką nawet po 10 razy? Córka ma 30 lat i mieszka z facetem w innym mieście, a relacje są składane dokładnie, codziennie, sama słyszałam. Pytam o czym? Jak nazawać takie zachowanie? Nie wspomnę o alkoholizmie, molestowaniu w rodzinach itp. co  często słychać w naszych mediach. To aż skóra cierpnie jakie są rodziny, a  często córeczki zachowują się gorzej niż synowie .Mało jest takich ambitnych i honorowych jak Joga. Pewnie że zdarzają się dzieci , którym odwala, i rodzice z którymi nie da się wytrzymać twz. toksyczni rodzice. To żadna nowość, są nawet książki na ten temat. Są charaktery, których nie zmieni ani kościół, ani sam diabeł.  Jeśli dajesz dzieciom forsę, mieszkanie czy coś innego nie obiecuj sobie zbyt wiele, bo taka jest kolej rzeczy, bo  dzieci oddadzą ten kredyt swoim dzieciom, a my? my możemy cichutko usunąć się w cień, ale wcześniej samodzielnie zabezpieczyć sobie starość. Bo stary będzie każdy, czy to wcześniej, czy później, ale będzie, nie oszukujmy się.  Starość jest przykra, a stary człowiek nie jest ani ładny, ani dobry.Narazie to my rozdajemy swoje karty , a na was przyjdzie wkrótce swój  czas. I tak się składa kto rozdaje karty, ten rządzi czy to się komuś podoba czy nie?

Jaki sens ma popadanie w skrajności w skrajność?
Trzeba wypracować złoty środek i tyle.

Wiadomo, że są i maminsynkowie i córeczki, które pępowiny nie odcięły ..
Mało to dramatów, bo córcia woli z mamusią niż mężem żyć?

Zdrowy rozsądek i będzie dobrze....

Ale dlaczego piszesz rządzić? Ty chcesz rządzić życiem Twojego syna? Czyli jesteś toksyczną matką

Przepraszam bardzo, Joga sama przyznaje, że nie ma nic przeciwko życiu na cudzy koszt (macierzyński, wychowawczy); braniu kasy z EFS...
Czyli owszem, ja, Ty i Starsza60 mamy finansować Jogę i to jest ok, ale już swoich własnych krewnych to NIEEEE.

a ja wspolczuje. Ta pani starsza to normalnie mobbing domowy.
Na miejscu jej syna nie wzielabym klepki z tego "darowanego" mieszkania. Oj przepraszam, prawie darowanego. Bo to taki prezent na sznurku.
I wlasnie tak sobie pomyslalam, jak sama w wieku 27 lat zaciagnelam pozyczke (100%) na wlasne M3 i ja co miesiac splacalam , sama zyjac i zywiac sie raczej bardziej niz skromnie, to moja mama tylko gderala, ze sobie nie poradze, ze bez ich pomocy i takie tam ble ble- Jakos sobie potradzilam, caly kredyt splacilam - sama, bez meza.
Ale jaka cholerna satysfakcje mialam kiedy dostalam wreszcie klucze do tego swojego pustostanu i pomyslalam - to MOJE. Ciasne, puste ale wlasne. Moge sobie, przykladowo oczywiscie,kupe psia na srodku pokoju polozyc w ramach dekoracji i NIKT nie ma prawa wtracac sie i kazac sprzatnac. To jest wlasnie samodzielnosc i prawo do decydowania o sobie, swoim zyciu, swoich upodobaniach, przyszlosci.. To co ma syn autorki to zycie z wieczna zrzedzaca kula u nogi. I to co roku coraz ciezsza kula, bo taka bezwladna, bez wlasnego zycia, wlokaca sie zanim jak zly cien i wyrzut sumienia oraz lista wszelkich poswiecen dla niego dokonanych.

Starsza, ja od Ciebie na Antarktyde bym uciekla, pieszo. Nie tylko jako od matki, od czlowieka tez. Masz poglady na zycie, na macierzynstwo, wychowanie,  martyrologie rodzicielska, role mezczyzn i kobiet, roznice pokoleniowe, prawo wlasnosci, tzw. starosc - godne pozalowania. Nie zdziw sie, kiedy stracisz kontakt z synem na dobre. Sama sobie bedziesz winna. Ja matka i niepokorna corka wlasnej matki (Twojego odbicia lustrzanego) Ci to mowie. Chcesz wiedziec ile razy odwiedzam swoja mame albo do niej dzwonie - prawie wcale. I mam swiety spokoj, a Twoj syn tez tego wlasnie chce. Wiec pozwol mu w tym jego-waszym mieszkaniu nawet gazetami okna wykleic.

Jessu jakie bzdury piszesz...cudzy koszt? Skoro pracuje, odprowadza składki wszelakie to i może iść na macierzyński...
Piszesz, nie mając pojęcia o temacie

Specjalnie?

Nie oceniłam Cię po jednym zdaniu. Nie oceniłam Ciebie po wielu zdaniach. Oceniłam Twą postawę wobec Twego 30-letniego syna na podstawie tego, co sama tutaj na forum napisłaś. I od początku współczuję wam obojgu, Tobie - bo miotasz się, gdy syn zaczyna urywać się ze smyczy, i jemu - bo przegryzanie pępowiny w wieku dojrzałym jest trudne. Współczuję, bo wiem jak szkodliwe są konsekwencje postawy zależności, jak bardzo rzutuje ona na życie młodego człowieka i jak wiele trudnej pracy ma przed sobą osoba, gdy podejmie decyzję o zminimalizowaniu kosztów tej zależności.

Nigdy nie występowałam przeciw bliskim kontaktom, również z dorosłymi dziećmi, ba, jestem ich wielką orędowniczką. To, przeciwko czemu protestuję jest uzależnianiem dzieci (również dorosłych) od siebie, mniejszym lub większym wywieraniem presji, by dokonywali wyborów zgodnych ze standardami rodziców, manipulowaniem.

Jeśli Ciebie moje zdania nie dotyczą, niepotrzebnie się bulwersujesz. To ja się pomyliłam. Jeśli dotyczą - też Twe zdenerwowanie nie ma sensu. Wyraziłam swoją opinię. Skorzystasz z niej - dobrze. Nie skorzystasz - drugie dobrze. Przecież to Twoje życie, Twoje decyzje, ale też Twoje konsekwencje.

A to już problem  systemu świadczeń w naszym kraju a nie Jogi.