Nie wyrabiam już emocjonalnie... - Netkobiety.pl

Coś w tym co napisałaś jest. Sama już nie wiem co mam zrobić. Dobija mnie to już

Opisałam całą sytuację od początku. Mam nadzieję, ze poradzicie

Odpowiem co ja zrobiłam będąc w podobnej sytuacji. Związek 3 lata (+/-) facet świetnie wykształcony, przez ten czas praktycznie nie pracujący, bo praca albo za mało płatna, albo za mało ambitna, albo pracodawca idiota. Odeszłam.

Piszesz nie zawsze było źle to już powinno dać ci do myślenia, bo to znaczy że tylko "bywasz" ale nie jesteś szczęśliwa.
Może niech sam zostanie w tym Poznaniu, pokaże że jest w stanie się utrzymać. Niech zda egzaminy na maszynistę, dostanie podwyżkę a ty jeśli będziesz jeszcze chciała z nim być przeprowadzisz się do niego. Bycie z kimś tylko dlatego, że spędziliście razem 3 lata to kiepski argument. 3 lata kłamstw i lenistwa kiepsko wróży na przyszłość.

Jeśli masz wątpliwości wyobraź sobie najgorszą przyszłość, chorobę, was za kilka lat. Możesz na niego liczyć? Pracuje? Zarabia? Dba o ciebie? Wysil wyobraźnie znasz go więc jesteś w stanie przewidzieć jak się zachowa. Jesteś szczęśliwa w tej waszej przyszłości?

Odeszłaś i jak to się potoczyło? Nie żałowałaś?

A ja myślałam że masz grypę.

Sytuacja wygląda tak, po dzisiejszej rozmowie da l mi ultimatum albo przyjeżdząm w czwartek albo z nami koniec. Zadne czekanie az zda egaminy i zacznie więcej zarabiać go nie interesują . Jestem załąmana, co ja mam robić...

Przede wszystkim nie daj sie szantazowac. Popatrz, 3 lata to nie wiecznosc, ale ile razy przez te 3 lata chlopak zawiodl Twoje zachowanie? Teraz pomysl sobie, ze jak zabrniecie dalej w tym zwiazku (np. slub, dzieci) to bedziesz nieszczesliwa byc moze do konca swojego zycia. Szkoda Ci tych 3 lat? Potraktuj je raczej jako przestroge, z jakimi facetami sie nie wiazac. Mozesz wyciagnac wnioski z tych lat spedzonych razem. Jezeli partner by Cie szanowal, to nie pozwolilby bys jechala do niego z goraczka. Zrozumialby, a nie robil wymowki. Ty masz mu sie podporzadkowac, bo jak nie to...Wlasnie to co? Zakonczy Wasz zwiazek? Jeszcze lepiej. Przynajmniej nie bedziesz zmuszona podjac decyzji, a on predzej czy pozniej zapewne pozaluje, ze z tak blahego powodu zerwal. Wybacz mi szczerosc, ale na moje oko to jest dzieciak, nie facet. Z dzieciakami nie planuje sie przyszlosci. Uwazaj wiec w co sie mozesz wpakowac...

Twój facet to leń i obibok, a do tego notoryczny kłamca i szantażysta. Zastanów się, czy chcesz z kimś takim być. Jeśli się rozstaniecie, to wierz mi - będzie to lepsze dla ciebie niż to, co przeżywasz teraz.
Piszesz:

. Jesteś pewna, że on cię kocha? Od trzech lat dzielnie znosisz jego niedojrzałość i kłamstewka, to ty jesteś tak naprawdę facetem w tym związku, albo raczej jedyną osobą naprawdę dorosłą. Myślisz, że jak zda egzaminy (o ile to prawda, o ile jest jakaś praca i o ile je w ogóle zda, a nie okłamie że zdał jak zwykle zresztą), to nagle zacznie być uczciwy, przestanie kłamać i z dnia na dzień wydorośleje i się ogarnie? Takie cuda się nie zdarzają. Przemyśl dobrze sens ciągnięcia dalej tego związku. Ty się psychicznie wykańczasz, on cię szantażuje, kłamie, manipuluje twoimi uczuciami itd. Naprawdę chcesz dalej to ciągnąć?

Myśleć przede wszystkim o przyszłości, to co było nie rokuje dobrze. Facet cię oszukiwał, nie pracował, rzeczywiście urocze wspomnienia
Fajne w życiu jest to, że możemy kochać wiele razy, cytując klasykę "każda miłość jest pierwsza najgorętsza najszczersza" itd....
Pomyśl jaka przyszłość będziesz miała z tym facetem. Decyzja należy do ciebie ale pamiętaj, że dojrzałość to umiejętność wyciągania wniosków i unikanie tych samych błędów. Trzy lata związku i twój facet stoi w tym samym miejscu, za kolejne trzy lata jak myślisz, jak daleko zajdzie???

Odpowiadając na twoje pytanie - nie nigdy nie żałowałam, że się rozstaliśmy - teraz jestem szczęśliwa.
Przez ponad trzy lata bycia z "eksem" stałam w miejscu, nasz związek nie rozwijał się. Bo ciągle ON miał problemy, a ja byłam od "gaszenia pożarów", głaskania po głowie i zaklinania rzeczywistości, że "będzie dobrze" a było ciągle tak samo czyli do doopy - tylko najtrudniej było mi to co oczywiste przyjąć do wiadomości. Oszukiwałam przede wszystkim siebie - podobnie jak ty.
Dla porównania, trzy lata życia z moim mężem, to wybudowany dom, dwoje dzieci i cała masa innych zmian na lepsze, po siedmiu latach jest tych dobrych zmian jeszcze więcej TAK BYŁO WARTO!!!

Miałam 32-33 lata - jakoś tak. Napisz na priv to ci opowiem więcej, nie chcę zaśmiecać forum

Ja jestem zdania, że związek nie może być byle jaki. Jeśli facet cie oszukuje, nie ważne czy to drobiazgi czy poważne sprawy to nie możesz mu zaufać - ja przynajmniej nie mogłam. Mężczyzna, który nie pracuje nie dlatego, że nie ma gdzie ale dlatego, że dziwnym "trafem" każda praca jest do bani, to zwykły leń.
Niech popracuje i pomieszka w Poznaniu sam, a zaprosi cię wtedy kiedy będzie mógł cię utrzymać jak przyjedziesz i będziesz szukała pracy. Bo niby jak teraz będzie to wyglądało? Nie wierzę w mieszkanie za 1000PLN w Poznaniu i nie wierzę, że jest w stanie utrzymać siebie za tą pensję, którą rzekomo ma otrzymać - czy jest zatrudniony i czy ją dostanie to inna sprawa.
Nikt nie da ci gwarancji, że będzie dobrze ale moim zdaniem, twój facet jeśli nie pojedziesz do niego, nie zerwie z tobą, tylko wróci tłumacząc się, że zrezygnował z pracy i wrócił do ciebie, bo bardzo cię kocha. Nie wierzę, po tym co o nim napisałaś, że dostał tę pracę. Czy minimalna pensja brutto nie wynosi 1680PLN????

Joga Ci dobrze pisze. Z tym facetem nie masz przyszłości, no chyba, że chcesz go utrzymywać i przymykać oczy na jego ciągłe kłamstwa.

Moim zdaniem, nie należy się przejmować każdą groźbą zerwania. Czasami trzeba postawić na swoim. Jesteście razem w związku, więc tak samo jak Ty potrzebujesz jego i tęsknisz za nim, tak samo on Ciebie potrzebuje. A takie groźby mogą wynikać ze zdenerwowania, wtedy człowiek różne rzeczy mówi. Czasami takie dni milczenia są potrzebne. Mój chłopak dzisiaj się do mnie nie odzywa, bo się na mnie obraził za prawdę wymieszaną z wieloma przykrymi słowami, którą mu wczoraj powiedziałam. Po raz pierwszy odkąd jesteśmy razem, czyli około od 8 miesięcy, nie odzywa się. Nawet mi się to podoba, bo przynajmniej zachowuje się jak mężczyzna i nie pozwala sobie na wszystko. Może też w końcu coś mądrego wymyśli. Do tej pory nawet jak nerwy za bardzo mnie ponosiły, to on za mną latał. Już się czuje stłamszona tą jego miłością. Ciągłym usługiwaniem mi, telefonami po 10 razy dziennie i dotychczasowym brakiem dumy.

Jednakże, zacznę od początku. Zdecydowałam się na napisanie o swojej sytuacji na tym forum, ponieważ nie mam komu się wygadać. Nie chcę przyznawać się koleżankom do kolejnej porażki. Jestem w trzecim związku, pierwszy trwał 4 lata, zanim  zrozumiałam, że jestem wykorzystywana, a facet ma cechy socjopaty. Przez te wszystkie lata wierzyłam, że się zmieni. To była naiwna pierwsza miłość, a ja miałam 17 lat. Drugi związek, trwający pół roku, ja zawaliłam, nie byłam na niego jeszcze gotowa. Długo nie mogłam sobie wybaczyć popełnionych błędów. W końcu pozbierałam się i poznałam mojego aktualnego chłopaka. Wydawało mi się, że ma wszystkie cechy na jakich mi najbardziej zależy, a dodatkowo, że jest jak ze snu.
Bajka skończyła się po dwóch miesiącach, kiedy to na jaw zaczęły wychodzić przeróżne fakty.

Pierwszy z problemów, który dotyczył też poprzednich chłopaków, ale nie w takim stopniu, to jego syfiarstwo. Specjalnie używam tego słowa, bo bałaganiarstwo mi nie przeszkadza, ale brud i niechlujstwo owszem. Przez jakiś miesiąc mieszkaliśmy razem, ale miałam już tego dosyć, w takim syfie nie mogłam się skupić na studiach. pracowałam, sprzątałam, męczyłam się godzinami żeby zagonić go do obowiązków domowych, a na naukę nie miałam już sił. naczynia myje dopiero, wtedy kiedy zaczynają żyć własnym życiem, brzydzę się pić kawę z jego kubków, które samą wodą (bo o płynie do naczyń w jego mieszkaniu ja muszę pamiętać) zostają wyczyszczone z pleśni. Boję się oprzeć o każdy mebel, żeby się nie pobrudzić, bo tu nie chodzi o małą warstwę kurzu, lecz o wielki syf, wylane napoje, kawałki jedzenia. O zdjęciu butów też nie ma mowy, bo żadne kapcie nie uchronią moich skarpetek przed czernią podłogi. Niedawno zaczął remont pokoju, który miał być dla mnie. Oczywiście nie skończył, bo na podłogę zabrakło pieniędzy, tak więc pokój stoi zamknięty z wielką dziurą w parkiecie. Jako, że w tym piecu palił od święta, to z powodu wilgoci na ścianach pojawił się grzyb. To mu oczywiście nie przeszkadza, niby stosował jakieś preparaty, ale tej sprawy również do końca nie doprowadził. Brzydzę się spać w jego łóżku, bo pościel często wala się po brudnej podłodze, a wymieniana jest raz na kilka miesięcy. Śmierdzi i jest brudna. Pety po papierosach są w całym domu. Kuchnię posprzątał, jak go zmusiłam, na etapie robaków w szafach. Pająki miały tam swoją oazę i osiągały rozmiary dłoni. Aż go zmusiłam do pozbycia się ich. Śmieci, butelki, papierki latają po całym domu jak na śmietnisku. Tak, do pewnych rzeczy jestem w stanie go zmusić, ale wolałabym żeby sam wziął życie w swoje ręce. Męczy mnie to, że o to wszystko muszę z nim stoczyć walkę. gdyby on tego wszystkiego nie widział, ale był chętny do pracy, kiedy pokaże się mu, co jest do zrobienia to byłoby łatwiej... Ugotuje dla mnie, robił mi sniadania nawet o 4 rano, kiedy wstawałam do pracy, stara się na wszystkie inne sposoby, ale ja mam do niego wstręt, nie mam ochoty, a nawet nie ma gdzie się kochać. Uważa mnie za nieczułą, ale ja się go brzydzę, pomimo wszelkiej jego przystojności, w końcu żyje w syfie, który dla mnie jest kompletnym przegięciem.

Drugi problem jest podobny do problemu koleżanki- nie kwapi się do pracy, doputy dopóki niczego mu nie brakuje. Kiedy go poznałam to powiedział, że 7 lat pracował za granicą. Szkoły nie skończył, bo pieniądze go skusiły, a poza tym matka nie wychowała go odpowiednio, z nauki się śmiała i goniła do pracy na gospodarce, bo z tego są niby większe zyski, a na naukę szkoda czasu. Tak więc uciekł. Odkąd jesteśmy razem, wciąż szuka pracy, pieniędzy z poprzednich lat nie ma, bo wszystko rozwalił na głupoty. Żadnego odpowiedzialnego myślenia. początkowo wybrzydzał ze względu na polskie zarobki i głównie udawał, że tej pracy szuka. Kiedy kłamał to czerwienił mu się nosek  ("pinokio" - niepotrzebnie mu o tym wspomniałam, bo zaczął nad tym panować). Przez miesiąc popracował bo tej roboty nie musiał szukać, sama przyszła, ale było mu w tej pracy źle. Podał mi odpowiednie argumenty, zrozumiałam je i zwolnił się. Miał znaleźć coś innego. Znowu nie szukał. Ostatnio troche poszukał, ale zawsze jest jakieś ale, w niczym nie jest konsekwentny. Przeszedł pierwszy etap rekrutacji (telefon w tej sprawie dostał przy mnie), na następny się nie zgłasza, bo musiałby prosić kogoś aby go podwieźli te kilkanaście kilometrów. No i w ogóle musi jechać, wysilić się, a to już za dużo dla niego. jak jest szansa na robotę w Polsce, to on nagle chce wyjechać za granicę, bo wtedy nie będzie musiał sprzątać i niby zarobi więcej np. na samochód. Ciągle coś. Jakieś drobne dostaje od matki i baaardzo rzadko, ode mnie. Rachunków płacić nie musi bo dom stoi u mamy na placu, więc mamuśka zapłaci. Fajki od mnie wyciągnie, albo lepiej- podkradnie, a z jedzeniem zawsze cos wykombinuje. Nie jest mamisynkiem, za to jest syneczkiem mamusi, która mu nigdy nie odmówi. Nie ma wyrzutów, że ją wyzyskuje, bo jej kasy nie brakuje.
Ostatnio ja zwolniłam się z pracy, głownie z powodu braku czasu, ponieważ piszę pracę magisterską. Obiecywał, że wspomoże mnie finansowo, tak jak ja jego. A wydaje mi się, że jest jeszcze gorzej.

On ma dosyć mojego marudzenia i przykrych słów (ja autentycznie przesadzam). Ja nie mogę się opanować, bo widze jakieś niezrozumiałe, głupie i tak proste dla mnie do ogarnięcia powody, które mogą zniszczyć nasz związek. Wiem, że gdyby nie te dwie rzeczy to pięknie by się nam żyło. Mam już jakieś doświadczenie z mężczyznami i wiem, że on mnie najbardziej wspiera i oprócz tych dwóch kwestii z nim najlepiej się rozumiem, najlepiej czuję się akurat w jego towarzystwie, zmieniłam się przy nim na lepsze, dodaje mi pewności siebie i siły do walki z problemami.

Ale... czemu on nie może wziąć życia w swoje ręce, zachować się jak facet, być bardziej zaradny. Czemu nie zależy mu na własnym życiu, czemu tak ciężko natrafić na mężczyznę który robi coś dla samego siebie, zdobywa kolejne cele, osiąga sukcesy, a każdy z nich stwarza na początku takie pozory... Czy to możliwe, że ja go dołuje (on nigdy mi tego nie powiedział, sama się nad tym zastanawiam)? Niektórym kobietom, tak mi się wydaje, łatwiej wpłynąć na faceta... Nie latam za nim, nie wydzwaniam jak głupia, nie podoba mi się u niego więc tam nie chodzę, jestem konsekwentna. Słabości już mam za sobą, bo wiem z doświadczenia że latanie za facetem źle się kończy. To wszystko jednak nie przynosi tych najważniejszych efektów, stara się rzeczywiście podwójnie, ale nie w tym najważniejszych sprawach.

Chyba przesadziłam z długością tej wiadomości, ale czuję taką ulgę, że wszystko z siebie wyrzuciłam...