Mentalność osoby, która próbuje rozbić czyjś związek - Netkobiety.pl

Pracę dyplomową z psychologii piszesz ??? (o zdradzie)

Czyli psycholog - amator

W ten sposób postępuje coraz mniej ludzi na tym parszywym świecie, tak więc w moich oczach niebywale urosłaś.
Pzdr

Coraz mniej nie znaczy, że mniejszość. Znam osoby, którym nie przeszkadza fakt, że ktoś jest zajęty. Znam tez takie, które się nie tkną. I co najlepsze znam taką, która się zmieniła (kiedyś nie widziała niczego złego w zarywaniu do zajętego, ale dojrzała pomimo, że nie była w sytuacji tej zdradzanej)

Może być wiele powodów. Może ona miała męża za nic (może zrobił jej coś na prawdę strasznego) i wręcz życzyła mu śmierci. Może nie była szczęśliwa z mężem, opiekowała się nim z przyzwoitości i ma coś nie tak z psychiką, że śmierć męża nie była dla niej powodem do smutku. Może ma mentalność dziecka i potrzebuje kogoś, kto się nią zajmie. I również może Twój M. "złapał się w pułapkę" kobiety w kłopocie. Np spotkali się na jakimś czacie, gdzie ona zaczęła mu się wyżalać z problemów, a on chciał ją początkowo tylko pocieszyć. Może, może, może.. Musisz się chyba oprzeć na tym, co wiesz i układać w całość.

Polecam przeczytać:

http://www.kominek.in/2012/01/nie-ma-czegos-takiego-jak-odbijanie-partnerow-czy-rozbijanie-zwiazkow/

Kominek? Próba manipulowania (np ona chce go zdobyć i udaje najlepszą przyjaciółkę) nie jest raczej fair. To też próba "odbicia kogoś", ale za pomocą kłamstwa i na szkodę danej osoby. Tym samym osoba ze związku myśli, że spotkała kogoś lepszego niż obecny partner, a wcale tak nie jest (okazuje się, że dana osoba udawała kogoś kim nie jest). I manipulant rozbije szczęśliwy związek, gdzie być może dwoje ludzi jest dla siebie stworzonych.
Zgadzam się z tym, że partnerowi trzeba dać wolność, bo to świadczy o naszym poczuciu własnej wartości. Tym samym wiemy, że jeżeli komuś uda się odbić naszą "połówkę" to znaczy raczej, że ta osoba była dla niej w jakimś sensie lepsza. Ale mogła być lepsza w sensie seksualnym, co po chwili przejdzie. I jeżeli nasza druga połówka jest mądra to przedłoży mentalność nad fizyczność, zdając sobie sprawę, że po prostu się zauroczyła i poczeka, aż to minie. Co nie zmienia faktu, że osoba trzecia przyczyniła się wg do pojawienia takich myśli, próbowała kogoś uwieść. Moim zdaniem istnieją niepisane zasady odnośnie różnych dziedzin życia. To, żeby nie wchodzić ludziom w paradę jest jedną z nich. A co dopiero jak nasz obiekt westchnień ma dzieci.. No ale pewnie "Jeśli ktoś nam się podoba ? bierzmy tę osobę, jakby już była nasza." Ciekawe czy takie podejście działa u Kominka również na innych płaszczyznach życia.

Jak juz wspomnialam nie wiem co kierowalo ta kobieta i nie mam slow wytlumaczenia dla mojego M. Nawet nie staram sie kogos obwiniac-nie jest mi to dane...po prostu nie umie zrozumiec takiej metalnosci. Choc troche pociechy znajduje w tym ze jestesmy znow razem, ze on zaluje i sie stara...do normalnosci jest jeszcze bardzo, bardzo daleko ale przynajmniej juz cos tam widac...mam wielka nadzieje ze to nie tylko "widzenie".

Ale dzieki za pokazanie tych wielu mozliwosci....

Te związki, w których byłaś czynną stroną były formalne czy tzw wolne ??

Sratatata.W ''sprzyjających'' okolicznościach każdy zdradzi. Kazdy. Kwestia okazji.

Widzisz Rossanko, jedna z najbłyskotliwszych pamiętnikarek dziewiętnastowiecznych, niejaka Anetka Potocka, osoby z Twoim podejściem nazywała nader trafnie ''zadufanymi we własnych zasadach''.
W tych tematach można się bardzo mocno zdziwić. Naprawdę.

Zgodzę się ze zdaniem Iceni - jeśli ktoś jest zakochany bądź już kocha to nawet nie spojrzy na kogoś innego. I to nie jest kwestia okazji.

Mam za sobą rozbity związek. Związek, który miał stać się lada dzień związkiem formalnym. Kobieta, z którą wówczas "kręciłem" odwołała ślub 2 tygodnie przed terminem. Dowiedziałem się po fakcie o jej planach. Nie wiedziałem, że kogoś ma a tym bardziej, że zamierza zawrzeć z nim związek małżeński. Czy ta wiedza powstrzymałaby mnie przez dążeniem do kontaktu z nią? Nie wiem, ale przypuszczam, że nie. Uważam, że na etapie, na którym była (decyzja o zawarciu małżeństwa) musisz być pewnym tego czego chcesz - ona nie była skoro sporadyczny kontakt ze mną odwiódł ją od tej decyzji. Z tego co wiem nie żałuje.

Cóz, mogłabym to podeprzeć również własnym przykładem - wydawało mi się, ze byłam zakochana w X. póki nie spotkałam Y. Gdybym nie spotkała Y. prawdopodobnie (tak na 90%) zostałabym zoną X.
Najciekawsze było to, ze kiedy  spotkałam Y i zaczęłam się z nim spotykać (oficjalnie, w publicznych miejscach, wśród naszych znajomych) NIKT nie poinformował o tym mojego ówczesnego faceta. Wszyscy sobie zdawali sprawę z tego, ze go zdradzam, nikt go o tym nie poinformował - nawet jego najlepszy kumpel.

NIGDY nie żałowałam, ze go zdradziłam, bo gdyby nie to, to nie uświadomiłabym sobie w porę w co się pakuję.

No, jeżeli alternatywą ma być jedynie miłość do grobowej deski, to kto wie, może faktycznie lepiej być samemu

Mi mojego przyszłego męża odbiła rozwódka(znajoma), która sama została zdradzona, mąż odszedł do innej i która się zarzekała, że zajęty facet to dla niej świętość i nie zrobiłaby nigdy czegoś takeigo innej kobiecie:) Nie wiem jaki miała motyw, ale kiedyś będąc już u eksteściowej na kawie, powiedziała mi, że zapytała ich czemu to tak szybko wszytsko się potoczyło, ta przeprowadzka do niego a ona na tr: ja już mam swoje lata i nie mam na co czekać. No tak lepeij mieszkać u faceta niż w wieku 35 mieszkać z rodzicami...