Śmierć bardzo bliskiej osoby-jak sobie z tym poradzic:(? - Netkobiety.pl

Chłopak juz od kilku lat stał sie filarem dla jego rodziny...niestety jego tata nie byl ideałem, w pewnym momencie alkohol rządził jego życiem..długo staraliśmy sie mu pomoc, ale choroba była silniejsza..zmarł jednak niespodziewanie.. był w szpitalu z powodu złamanego żebra, a nagle serce sie zatrzymało i nikt nie byl w stanie juz go odratowac:((((
Rodzenstwo chlopaka ma dopiero 15lat..

Przede wszystkim myślę, że całej rodzinie należy się terapia

Ostatnio edytowany przez Bianca (2009-11-16 10:04:08)

będzie dobrze.

Pozdrawiam.

polecam terapię, bo wtedy jest łatwiej uporać się ze stratą bliskiej osoby i poczuciem winy

Ostatnio edytowany przez Bianca (2009-11-16 09:59:40)

Zgodnie z podpowiedzią przeszłam pod ten adres. Jestem matką syna, którego przyjaciel zginął tragicznie w sobotę. Nurkowali razem, tamten nie wypłynął. Wczoraj odnaleziono jego ciało. Cały czas płaczę, syn pojechał na miejsce wypadku, gdy wróci jak mu pomóc, o czym z nim rozmawiać?

Dziękuję za odpowiedź, sueno6, syn ma wielu znajomych, a przyjaciela najlepszego właśnie stracił. Na dodatek jest zamknięty w sobie, ja w obliczu problemów muszę się wygadać, on wszystko dusi w sobie. Ma to po swoim ojcu, człowieku mało kontaktowym, chociaż dobrym. Ja dla syna zawsze miałam czas, mam go jednego i jestem chyba nadopiekuńcza. Rozmawiajcie dalej ze mną.

Szukam dla siebie pocieszenia. Zginął tragicznie najbliższy przyjaciel mojego syna

Nurkowali razem, tamten nie wypłynął. Wczoraj odnaleziono jego ciało. Nie mogę sobie z tym poradzić.

Jesli jest zamkniety, to chociaz niech wie ze jestescie z nim....
Nawet jesli nalega ze chce byc sam, mysle ze potrzebuje Was, osob najblizszych...
Gdy tata mojego chłopaka umarl, wszyscy bylismy w szoku, a 15-letnie rodzenstwo chlopaka poprostu nie chcieli sie z tym pogodzic....najbardziej w tym wszystkim pomogli im znajomi, codziennie byli u nich w domu pogadac, a najpiekniejsza rzecz jaka zrobili to nagrali piosenke o nich, o ich tacie, o ich bolu....o takich przyjaciol bardzo trudno....
Nie wiem w jakim wieku jest Twoj syn, ale jesli dorasta to niestety czesto wtedy nie potrafi sie rozmawiac z rodzicami, przyjaciele wtedy najlepiej potrafia pomoc....bo przy nich bardziej sie otwieraja, mowia o swoich uczuciach...

Tutaj nie ma osob ktore sa 24h na dobe;) spokojnie...spokoj jest teraz bardzo wazny...
musisz byc teraz bardzo silna....postaramy Ci sie pomoc, musisz byc tylko bardziej cierpliwa...

pewnie niedlugo ktos Ci odpisze jeszcze swoja opinie;)

tego sie własnie obawialam...czesto ludzie obwiniaja sie zupelnie niepotrzebnie....
Jesli  bedzie z nim bardzo zle, moze bedzie konieczna wizyta u specjalisty...tam moze bardziej sie otworzy, juz nie bedzie ukrywal swoich uczuc...

To bardzo trudna sytuacja dla niego, ale rowniez dla Ciebie....
A jak do tej pory sie zachowywal? zamykal sie w pokoju od tego momentu, spotyka sie ze znajomymi, rozmawia z Toba o tym?

Też mam nadzieję, że może poszuka pomocy psychologa. Jego dziewczyna jest na razie poza granicami kraju, lecz po 1-m wraca, to będzie dla niego dużym wsparciem. Kłopot mam też z sobą, znam dokładnie okoliczności wypadku, wciąż chodzi mi po głowie - gdyby zrobił inaczej, gdyby..., gdyby.... Oczywiście nie mam zamiaru z synem dzielić się tymi wątpliwościami, nie mogę mu dowalać, lecz to wciąż siedzi w mojej głowie. Ten młody człowiek, który zginął był u nas częstym gościem, nocował , gdy pomyślę, że nie żyje znów ryczę. Chciałabym znać wyniki sekcji, ale nie wiem, czy wypada dzwonić do jego rodziców, jak o to pytać?, jestem w strasznie niezręcznej sytuacji, boję się, że oni też mogą obwiniać mojego syna, że nie uratował, wiem doskonale jak ludzie szukają pocieszenia obwiniając innych, sama kiedyś miałam ten mechanizm.

Masz rację Sonia, zwłaszcza jak na początku jest się w ogromnym szoku i działa się pod wpływem ogromnego stresu. Człowiek nie ma czasu się zastanawiać, dopiero potem jak już zostaje się sam na sam z myślami  ogarnia go rozpacz i bezradność.

Ostatnio edytowany przez Bianca (2009-11-16 10:01:03)

Na razie dziękuję za wsparcie, jeszcze się odezwę.

Dziękuję bardzo za te słowa.....Cieszę się, że moje słowa w pewien sposób mogą pomóc...No pomóc to może za duże słowo ale choć trochę rozjaśnić....


Może zacznę od tego, że żałoba jest procesem dynamicznym- osoba przeżywająca śmierć drugiej osoby nie stoi w miejscu, jej emocje się zmieniają i tak samo zmienia się wsparcie jakim powinna być obdarzana. Podczas tego czasu mogą pojawić się zróżnicowane emocje w zależności od wewnętrznej umiejętności "przetrawienia" bólu i rozpaczy. Po wstrząsie, jakim wiadomość o śmierci (zazwyczaj trwa krótko ten okres) następuje szok i zaprzeczenia. Zazwyczaj ten wstrząs szok i zaprzeczenie wsytepują razem i wówczas wielość emocji jest nieograniczona...od wybuchów płaczu, osłupienia, przez śmiech, smutek, zaprzeczanie (Nie to zły sen, pomyłka). Następnie jest protest.....tutaj zazwyczaj osoby mają wyrzuty w stosunku do siebie, że mogły temu zaradzić, że gdyby nie zrobiły tego i tego to pewnie ta osoba by żyła. Tutaj żal jest podwójny i do siebie i do całego świata, że odebrał nam właśnie ją. Jednak potem osoby te zdają sobie sprawę, ze śmierć jest nieodwołalna i ich protest nic nie da. Wielość emocji trwa dalej ale przenika na sfery życia. Osoba po stracie nie potrafi być aktywna, trudno jej jest się odnaleźć w nowej sytuacji. Może również nastąpić pewna polaryzacja zachowań jak np : zmiana miejsca zamieszkania- by odciąć się od wszystkiego co nam przypomina o tej osobie, by jak to się mówi potocznie zapomnieć. Może też być odwrotnie, że taka osoba nie chce zapomnieć i organizuje życie jakby nic sie nie stało by zachować pamięć o tej osobie np: gotuje obiad i nalewa do talerza osoby, która odeszła. Tu NAJWAŻNIEJSZA JEST POMOC BLISKICH! Pomoc EMOCJONALNA (jak troska, ciepło, NADZIEJA).We wcześniejszych fazach była to pomoc także emocjonalna ale ona nie zawsze dociera...wówczas jest może lepsza bardziej pomoc materialna czy pomoc w organizacji  pogrzebu, zapewnienie jedzenia, schronienia itp. w tej fazie polaryzacji zachowań ważna jest pomoc psychologa. Oczywiście nie każdy jej potrzebuje, są osoby które potrafią się podnieść same. Otoczenie osoby powinno dyskretnie obserwować jak sobie taka osoba radzi po stracie. Jeśli nie następuje poprawa (po kilku miesiącach) to specjalista jest konieczny.
Ostania część żałoby polega na organizacji życia i akceptacją nowego stanu . Osoby te powoli stają się aktywne- często osoby te mogą mieć wyrzuty, że nie poświęcają już tyle czasu osobie zmarłej i przez to jej nie szanują. Osoby bliskie powinny wtedy weryfikować ten stan i wspierać przez odwiedzanie, telefon a także rozmowę a nie unikanie (jak to często bywa ) tego tematu. Śmierć nie jest TABU! Często może sie wydawać: A nie będę o to pytać bo tak dobrze sie trzyma . Nic bardziej błędnego. Należy właśnie wtedy okazywać  że nie zapomniało się o tragedii jaka dotknęła ta osobę i wskazywać, że życie jest teraz inne ale też tak można żyć, czego osoba jest dowodem. Można porozmawiać o swoich doświadczeniach w takich sytuacjach i TERAZ ZAPYTAĆ JAK SIĘ CZUJESZ.

Teraz może bardziej prywatnie...
Pamiętam jak po pogrzebie babci 1000 osób pytało mnie i mamę jak się czujemy, co u nas (!?). I nie zapomną jak dziwną irytację czułam i wręcz traktowałam takie pytania jak żart...i to kiepski. Oczywiście, że te osoby chciały pomóc....ale potem nie było juz takiego zainteresowania...właśnie w okresie kiedy trzeba było żyć dalej....


Mam nadzieję, że mój post nie był zbyt naukowy. Będę odpowiadać na wszelkie uwagi czy dygresje.
Pozdrawiam.