Witam. Kiedyś już pisałam na tym forum. Sama nie wiem czego oczekuje, może trochę wsparcia, porady. Na pewno nie dopingowania.Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie. Kiedy miałam 17 lat przeszłam płukanie żołądka ponieważ miałam próbę samobójczą - do dziś tłumaczę sobie, że byłam zbyt wrażliwa jako nastolatka dlatego zrobiłam to co zrobiłam. Po tym incydencie poczułam, że jednak kocham życie i zaczęłam dorastać jednak po dwóch latach znów zaczęłam mieć problemy ze sobą. Nie jadłam, bo nie miałam czasu... Pewnego dnia przyjrzałam się sobie w lustrze i stwierdziłam, że wyglądam "pięknie". Chociaż już wcześniej każdy mi mówił, że chudnę w bardzo szybkim czasie. Byłam dumna kiedy to słyszałam. Później poznałam chłopaka, obecnie mojego narzeczonego i zaczęłam tyć. Wtedy spotkałam się z drugą fałszywą przyjaciółką o imieniu bulimia. Przestałam wychodzić z domu chociaż zawsze uwielbiałam spotkania ze znajomymi. Później ku mojemu zdziwieniu wpadłam w kolejny "nałóg " za każdym razem kiedy zjadłam ( chociaż nie zdarzało się to zbyt często ) , wymiotowałam ... a po każdych wymiotach musiałam napić się alkoholu żeby zabić kolejne wyrzuty sumienia. Nigdy nie pomyślała bym, że tak łatwo można popaść z jednego nałogu w kolejny .... Byłam na leczeniu. Bardzo krótko bo miałam wyjazd za granicę. Oczywiście leczenie kompletnie nie skuteczne bo tylko wzbierała we mnie złość która później była przyczyną picia alkoholu lub kolejnych wymiotów. Najlepsze jest to, że nikt nawet nie podejrzewa tego, że mogę być taka problematyczna. Na pierwszy rzut oka wyglądam jak okaz zdrowia, Fizycznie podupadam, psychicznie jestem zniszczona. Sama nie wiem co mi pozostaje jeśli leczenie nie pomogło, Ja nie potrafię przestać udawać że jest wszystko pięknie, a jednocześnie każdego wieczoru bać się o kolejny poranek. Teraz mam 24 lata, a w głębi duszy znów czuję się jak ta zagubiona 17-stolatka. Co teraz ? Czy wy też myślicie, że już nie dam rady żyć normalnie? Bo ja zaczynam nabierać pewności co do tego...
- she1723
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Nie ma takiej beznadziei z której nie da się wyjść, choć w Twoim przypadku będzie trudno. Czy rozmawiałaś z kimkolwiek o swoim problemie? Myślałaś o wizycie u psychologa?
3 2014-02-05 16:43:55 Ostatnio edytowany przez she1723 (2014-02-05 16:50:39)
- she1723
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Tak jak już pisałam, TAK rozmawiałam z psychologiem. Próbowałam też rozmawiać z narzeczonym który zbagatelizował mój problem, a raczej mi nie uwierzył. Ja myślę, że będę przykładem tego że istnieje jednak taka beznadzieja z której niema sposobu się już wyplątać. Zdaję sobie sprawę z tego, że jestem chora ale jednak nie umiem nic z tym zrobić .
Uwierz mi, że ze wszystkim można sobie poradzić, jeśli się chce 
To nie dobrze, że Twój chłopak bagatelizuje problem, nie świadczy to o nim dobrze. A co powiedział Ci psycholog?
Na JEDNEJ wizycie u psychologa się nie kończy, lecz zaczyna.
Potrzebujesz dostosowanej do Twych potrzeb terapii.
Co do Twojego narzeczonego - ja bym jeszcze przemyślała kwestię wiązania się z kimś, kto Ci ''nie wierzy''.
6 2014-02-05 19:06:49 Ostatnio edytowany przez she1723 (2014-02-05 19:14:34)
- she1723
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
U psychologa słyszałam cały czas jedną " gadkę " ... Miałam trudne dzieciństwo ponieważ mama która też miała zaburzenia odżywiania mnie zostawiła w wieku 13lat, a mój tata wyjechał ze swoją kolejną kobietą za granicę. Podobno powinnam z nim porozmawiac, powiedziec jak się czułam kiedyś i jak się czuję teraz. Powinnam też przeanalizowac co doprowadziło mnie do stanu w jakim znajduję się teraz ... Skróciłam to co słyszałam przez trzy sesje u psychologa. Niestety te sesje tylko wzmagały moją złośc, a im bardziej się denerwuję to tym bardziej wracam do punktu wyjścia. Jednak dziękuję za jaką kolwiek odpowiedz na mój post chociaż wciąż nie wiem co powinnam zrobic. Tym czasem znów odezwała się moja choroba, ponieważ ZJADŁAM ... za chwilę przebieram się w dres i idę biegac bo to mniejsze zło niż wymioty.
Ja Cię do niczego nie namawiam.
Zmienisz zdanie sama po kolejnej próbie samobójczej, albo jak osiągniesz taką wagę, że serce nie wytrzyma.
Twoje życie, Twój wybór.
- she1723
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Zdaję sobie z tego sprawę. Mimo wszystko dziękuję.
Dres to może być dobre wyjście. Zrzucisz kilogramy skoro tak bardzo Ci wadzą i przy okazji wyładujesz napięcie, ochłoniesz podczas biegu.
A psychologa radziłabym zmienić, skoro Ci nie pomaga.
I tak jak napisała Cynicznahipo, to twoje życie. Nikt za Ciebie tych kroków nie zrobi
Pozdrawiam
- Sarna001
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Witam .Już pisałam na innym poście ale tam nikt chyba nie czytał,moze tu,ktoś,poczyta,doradzi ...jakaś matka ,maż,chłopak ,narzeczony -anorektyczki.A problem jaki mam dotyczy mojej prawie 20-letniej córki majacej anoreksje....Zacznę moze od poczatku,przepraszam za chaotycznie pisanie . Zaczęło sie wszystko jak poznała faceta starszego o 20 -lat skrzętnie to ukrywali.Gdy wszystko wyszło ,było za późno ...Omotał ja ,mamił ,nakładał do głowy bzdur ..O odżywianiu np.że mozna w ogóle nie jeśc żeby żyć...Moja walka o nią ..to było piekło..płacz,tłumaczenie.błaganie..Moja córka miała klapki na oczach On był jej guru..tak mówiła jak bóg..Nie rozumiałam tego,nie pojmowałam...zawsze byłysmy tak blisko..mówiła mi o wszystkim,o inntymych sprawach..a ty nagle trach..nie ma matki ..Ohydny facet który niszczy moja córkę...Ryczałam w poduszke i modliłam sie o cud ...I nadszedł ten cud ..córka zostawiła go odeszła ...ale znowu walka ..płakała ,stawała sie było jej ciezko...Teraz po kilku miesiacach...odzyskałam moja córke ,ale to nie jest ta dziewczynka moja roześmiana pogodna córeczka..To wrak człowieka ,wychudzona,zniszczona ,psychicznie rozwalona....Walczymy żeby wróciła do równowagi ale nie jest łatwo...Waga 2 tygodnie temu to 40 kil przy 162 ...po konsultacji psychologa,psychiatry ...dietetyka...Niby zaczyna jesć...wprowadziła serki rybe ,codziennie walka o produkty żeby wprowadzała.....a ona walczy ze mna .I mówi że wie co ma jeśc żebym jej nie kontrolowała.....Ja już nie mam sił..naprawde,niekiedy jest tak że czuje jak mi brakuje sił...o wtedy krzycze ...potem płacze ze przecież nie mogę sie tak zachowywać bo jej jest tez cieżko ......Proszę może jest jakaś matka która przechodziła przez takie coś...napiszcie co wy robiłyscie w takiej sytuacji...Link czytałam ..ale to są rady anorektyczki ...mnie potrzeba rad matki która była w takiej sytuacji
- Sarna001
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
U psychologa słyszałam cały czas jedną " gadkę " ... Miałam trudne dzieciństwo ponieważ mama która też miała zaburzenia odżywiania mnie zostawiła w wieku 13lat, a mój tata wyjechał ze swoją kolejną kobietą za granicę. Podobno powinnam z nim porozmawiac, powiedziec jak się czułam kiedyś i jak się czuję teraz. Powinnam też przeanalizowac co doprowadziło mnie do stanu w jakim znajduję się teraz ... Skróciłam to co słyszałam przez trzy sesje u psychologa. Niestety te sesje tylko wzmagały moją złośc, a im bardziej się denerwuję to tym bardziej wracam do punktu wyjścia. Jednak dziękuję za jaką kolwiek odpowiedz na mój post chociaż wciąż nie wiem co powinnam zrobic. Tym czasem znów odezwała się moja choroba, ponieważ ZJADŁAM ... za chwilę przebieram się w dres i idę biegac bo to mniejsze zło niż wymioty.
Moja córka po wizytach 2 wizytach u psychologa powiedziałą że już nie pójdzie ponieważ -sama musi ściągnąc blokade jaka ma w głowie i żaden psycholog jej w tym nie pomoże
- Klara1984
- Niewinne początki
- Nieaktywny
bulimia czy anoreksja to straszna choroba, zapadają na nią głownie młode kobiety i ciągle pojawiają się nowe odmiany (ostatnio wyczytałam o Pro-ana) 
- anjaa
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
she - co u Ciebie?
- alexis608
- Niewinne początki
- Nieaktywny
hej dziewczyny:) jestem na forum od niedawna. Błądziłam po różnych forach,aż trafiłam tutaj.. niezmiennie od kilku lat interesuje sie zaburzeniami odżywiania, piszę również prace mgr na ten temat.. gdybyście zechciały mi pomóc i wypełnić niezobowiązującą i całkowicie anonimową ankietę do badań, byłabym bardzo wdzięczna:)gdyby były jakieś chętne osoby śmiało piszcie w razie pytań służę pomocą:)
- chloe2
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Czasem się zastanawiam czy przypadkiem nie jest to problem młodych dziewczyn i ich psychiki. Chyba najwięcej młodych dziewczyn w to brnie. Problemy w domu, z rówieśnikami, obraz szczupłych modelek. ja kiedyś nawet chciałam mieć sylwetke jak lalka barbie!
Niektórzy nawet twierdzą, że z tego się wyrasta.
- bbasia
- Redaktor Działu Psychologia
- Nieaktywny
Czasem się zastanawiam czy przypadkiem nie jest to problem młodych dziewczyn i ich psychiki. Chyba najwięcej młodych dziewczyn w to brnie. Problemy w domu, z rówieśnikami, obraz szczupłych modelek. ja kiedyś nawet chciałam mieć sylwetke jak lalka barbie!
Niektórzy nawet twierdzą, że z tego się wyrasta.
Może...jak się zdąży wyrosnąć...
- chloe2
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
i tak leczenie poprzez wmuszanie jedzenia nic nie daje, bo co z tego ze osoba przytyje jak samoocena spada i psychicznie problem nie jest rozwiązany.
Prawda jest taka, ze jeśli "chory" nie chce to się nie wyleczy go żadnymi lekami
