Kompleksy, stagnacja i poczucie beznadziei - Netkobiety.pl

Hej, czytając Twoj tekst widzę swój obraz. Jestem w podobnej sytuacji, również mam 21 lat i z każdym rokiem jest coraz gorzej. Nigdy nie czułam się osobą atrakcyjną, chociaz zawsze na dyskotekach miałam powodzenie. Najlepsze chwile spędziłam w gimnazjum, mieszkam w małej miejscowości, miałam dużo koleżanek, nigdy się nie nudziłam, mimo iż byłam strasznie zakompleksiona ciągle się łudziłam, że jak będę starsza wszystko się zmieni. Okropny etap w moim zyciu to czasy z liceum, poszłam do najlepszego w mieście, jednak moja klasa była straszna, każdy tylko dla siebie jak najlepiej, oceny były najważniejsze i chodzili tam sami ludzie pewni siebie, dobrze usytuowani, bogaci w sumie ja tez nie narzekam na pieniadze, lecz z osobowością gorzej, byłam strasznie niesmiała, nie wiedziałam o czym mam rozmawiać z nimi kazdego dnia meczylam sie chodzac na lekcje, nie było tam miejsca dla ludzi ze słabym charakterem, dwie dziewczyny przez to nabawily sie depresji, ja miałam taką kolezanke, z ktora się więcej kolegowałam, jednak była to relacja bardziej z przymusu, bo nie było fajnych dziewczyn, a ona przynajmniej chciała ze mną się kumplować, jednak strasznie negatywnie nastawiona do świata, ciągłe wyrzuty, pretensje o wszystko do każdego, po prostu okropność. Miałam jeszcze wtedy przyjaciółkę Karolinę z którą razem poszłam do tego liceum, jednak na inne profile, przynajmniej na przerwach było mi łatwiej, zawsze mogłam z nią pogadać, pośmiać się.  aż do czasu, ona jest bardzo ładna, a w tym liceum takie preferowano, więc miała dużo znajomych, koleżanek, była ogólnie lubiana, i znalazła sobie przyjaciółkę Wiktorię , która spełnia jej każde życzenie, zaczęłyśmy się coraz bardziej od siebie oddalać, byłam strasznie zazdrosna o nią. Jednak, jako że ona też woli te ładniejsze dziewczyny, które mają ciekawsze zajęcia niż zakompleksiona dziewczyna, źle czująca się w towarzystwie takich osób, częściej wisiały na telefonie, ja praktycznie nie mogłam się do niej dodzwonić, miały więcej wspólnych tematów. Ja też miałam inne koleżanki z mojej paczki z łowiska, w której niegdyś moja przyjaciółka się znajdowała, jednak stwierdziła, że nie bd się z ludźmi ze wsi trzymać, niby tylko ze mną, ale ja czasami obmawiałam Karolinę do nich,bo byłam zazdrosna, między nami kontakt się psuł ale ciągle był.
Poszłyśmy na  te same studia pierwszy rok mieszkałyśmy razem tzn ja i Karolina , jeszcze wcześniej znalazła sobie chłopaka, i ciągle z Wiktorią siedziała na telefonie, mi było strasznie smutno, wręcz zaczęłam jej nie lubić, że ona ma wszystko a ja nic . Miałam parę koleżanek, ale żadnej z nich nie mogłam się wygadać ze wszystkiego, w końcu gdzieś kiedyś napisałam do jakiejś koleżanki coś złego o niej, bo wiedziałam że ona tez na mnie nadaje do wiktorii i chłopaka, że juz wytrzymac ze mną nie moze czasami, a tak na prawde chodziło o to,że nie jestem jej służącą i że jak ona to mówi jeszcze mnie nie wytresowała, bo pozostałą dwójka robiła wszystko to co ona chciała. Nie chcę na nią najeżdżać, bo bywała fajna i to ona zawsze wszystko mi najlepiej doradzała, jednak wpadła w samozachwyt i trzeba ją było non stop komplemetnować, cały czas tylko o urodzie mówiła, a mi było cholernie ciężko, bo mi tak zależało żeby być ładną i w końcu siebie zaakceptować.  No i właśnie napisałam coś o niej do  koleżankek ona się o tym dowiedziała, bo znała moje hasło, i strasznie się wkurzyła,że ją obgaduję. Kazała usunąć nr i już nigdy się do z nią nie kontaktować. to było w czerwcu, na końcu roku akademickiego. Od tej pory z nią nie rozmawiam, widujemy się często bo jesteśmy na jednym kierunku, ale w innych grupach, no i ona mnie traktuje jak najgorszego wroga, ma 3 koleżanki takie "najlepsze z wydziału" i ciągle mnie obserwują i się patrzą od góry do dołu. Ja do tej pory kochałam moje studia, tam w końcu poznałam fantastyczne dziewczyny, z którymi miałam bardzo dobry kontakt. Nie było osoby, której bym nie lubiła, jednak ja nie potrafie się jakoś zaprzyjaźnić, udaję wesołą dzewczynę, wszyscy mnie za taką uważają, jednak to tylko pozory. Ja nie potrafie sie tak otworzyc przed kims, nie moge zbudowac prawdziwych relacji, bo ja nie jestem szczera, udaje ze jest dobrze a nie jest, nie mowie nikomu o moich kompleksach, bo się wstydzę, nie chce zeby o nich wiedzieli, wtedy będą uznawać mnie za brzydką. Wydaje mi się że dlatego nie mogę znależć prawdziwej przyjaciółki, z którą moge o wszystkim porozmawiać. Tak mi tego brakuję, wiecznie tylko udawanie przed innymi.  I przykro mi z tego powodu że Karolina jest otoczona wianuszkiem przyjaciół, które są w stanie dla niej zrobic wszystko, a za mną raczej nikt by nie wskoczył w ogień. Nie mam nic do Karoliny, bardzo załuje ze byłam taka wobec niej, jednak, chciałabym z nia dalej rozmawiac, jednak wiem ze to nie jest dobra przyjaciolka, ona jest tylko z toba wtedy kiedy jest dobrze, ale strasznie mi jej brakuje znamy się od dziecka zawsze razem a teraz jeszcze najgorsi wrogowie. Jej sie powodzi a ze mną jest coraz gorzej. W domu też byłam ciągle krytykowana, dlatego jestem nie śmiała, wiem że moja mama dopiero zdała sobie z tego sprawę, co narobiła, przykro jej że teraz siedzę ciągle w domu, nie mam gdzie wyjść. Wszystkie dziewczyny z mojej miejscowości mają chłopaków albo są zaręczone, a te koleżanki z mojej paczki z gimnazjum, z którymi dalej mam kontakt: dwie są ciągle za granicą, jedna ma chłopaka, druga ma meza i dwojke dzieci. W mojej miejscowości zostały mi dwie, z którymi mogę spotkać się, są one dwa lata młodsze, i właśnie w październiku wyjadą na studia jedna do Warszawy a druga do Lublina, a wcześniej jadą w czerwcu za granicę do pracy. I ja się już tego boję,bo zostanę sama tak na prawdę jeżeli nie znajdę sobie prawdziwej przyjaciółki lub chłopaka dodam że do tej pory studiowałam stacjonarnie i mieszkałam tam gdzie studiowałam,więc trzymałam się z ludzmi ze studiow jednak teraz ze wzgledu na to ze mam taka mozliwość i dzięki temu spełnić się mogą moje marzenia o akceptacji siebie, ide do pracy. Daję sobie 3 miesiące na przemianę ciała i ducha, bo własnie wtedy wyjezdzaja, jednak wiem ze choc przemienie sie fizycznie, zawsze będę myślała o tym jaka byłam i to będzie wciąż ze mną, boję się ze nigdy sie nie zaakceptuje i nie znajde prawdziwej przyjaciółki, czy chłopaka, ciągle mi sie wydaje ze nie jestem wystarczajaco dobra, ze nikt mnie nie lubi na tyle zeby się więcej zaprzyjaznić. No to tak mniej więcej jak przebiega moje zycie, nie wiem po co to pisze, czy ktos się w ogole odezwie, ale ja musiałam się w końcu komuś szczerze wygadać, bardzo tego potrzebowałam. Może ktoś mi coś poradzi, co mam zrobic zeby nie byc samotna:)

CZY WIESZ, ŻE...? Od tego, co myślisz o sobie, może zależeć to, co myślą o tobie inni ? a nawet to, jak się do ciebie odnoszą.
Ktoś może świetnie się prezentować, a mimo to uważa, że wygląda jak straszydło. Z drugiej strony osoba mniej atrakcyjna może być ze swego wyglądu bardzo zadowolona. Wszystko zależy od nastawienia. Czyli od tego co sami sobie mówimy. Jeżeli do tej pory nie doceniałaś siebie to czas to zmienić.
Może będziesz zaskoczona, ale na pewno masz w sobie coś wartościowego - trzeba to tylko wydobyć na światło dzienne.
Wiesz co pomaga podnieść poczucie własnej wartości?
DAWANIE Gdy pomagasz innym, pomagasz sobie. Pomaganie drugim dowartościowuje. Jeśli tylko masz taką możliwość to pomagaj. Wokół nas jest wiele osób potrzebujących. Może to być zwykłe zaniesienie zakupów staruszce. Zastanów się komu ostatnio pomogłaś? A komu mogłabyś pomóc.

Nawiązuj przyjaźnie - Dobry przyjaciel potrafi być ogromnym wsparciem w trudnych chwilach. Już sama myśl, że ktoś się tobą interesuje, może dodać ci otuchy. Staraj się zatem przebywać w towarzystwie osób, które oddziałują na Ciebie pozytywnie.

Nie zniechęcaj się potknięciami -Nic na to nie poradzisz ? jesteś niedoskonała. A więc nieraz się zdarzy, że powiesz lub zrobisz coś nie tak. Ale choć nie unikniesz popełniania błędów, masz wpływ na to, jak reagujesz na takie sytuacje. ?Niekiedy niska samoocena bierze się stąd, że nasze słabości porównujemy z czyimiś mocnymi stronami?. Nad jaką cechą chciałabyś popracować?

Nie przekreślaj siebie, mówiąc: ?Jestem do niczego? albo ?Nigdy nic mi nie wychodzi?. Takie wyolbrzymianie swoich słabych punktów jedynie cię przybije. Choć dobrze jest zdawać sobie sprawę z własnych słabości, trzeba też pamiętać o swoich mocnych stronach.

Każdy ma wady i zalety. Z zalet powinniśmy być dumni, a nad wadami pracować