Problem ze spotkaniem. Pomoc w dobraniu proszków antystresowych. - Netkobiety.pl

A moim zdaniem najlepszym sposobem byłoby po prostu spotkanie się wcześniej z tak dużą ilością różnych kobiet, że się uodpornisz. Wszystko, co nieznane nas przeraża, a im więcej ćwiczysz, tym mniej się boisz. Jeśli załóżmy będziesz kilka razy w tygodniu (nawet codziennie) umawiał się z jakąś kobietą na kawę, ciastko, piwo, rozmowę - w końcu przestaniesz się telepać, bo ile można się stresować tym samym? Organizm każdego z nas działa tak, że długotrwałe wystawienie na działanie bodźca wywołującego stres powoduje uodpornienie, znieczulenie na ten bodziec i zmniejsza siłę reakcji stresowej, aż do jej wygaśnięcia. Zatem zanim spotkasz się z tą, która Ci się podoba, poumawiaj się z koleżankami, z kobietami poznanymi przez internet, tak zupełnie niezobowiązująco. Zobaczysz, że po kilku, kilkunastu takich spotkaniach okaże się, że wcale się już tak bardzo nie denerwujesz. Zwyczajnie nabierzesz wprawy

Nic złego się nie stanie, to tak jak z atakami paniki Np. wsiadasz do zatłoczonego autobusu i masz pełen zestaw: kołatanie serca, spocone dłonie, zimne krople potu na czole, trzęsawka, przyspieszony oddech. Masz wrażenie że zaraz zemdlejesz, ale tak naprawdę trzeba sobie przede wszystkim uświadomić, że to nasz organizm, niezależnie od nas, reaguje przesadnie, a my - zamiast pomyśleć o tym, czy naprawdę dzieje nam się krzywda - interpretujemy sygnały naszego ciała jako zwiastun rychłej śmierci Jak tylko nauczymy się nad tym jakoś panować (tzn. analizować reakcje ciała w kontekście sytuacji), objawy słabną.

Tak jest, unikam tłumów - zamiast chodzić do kiosku po bilet MPK - kupuje od razu 50siąt sztuk...

Dziękuje.

Coven, ja dalej uważam, że Twój problem jest poważniejszy, niż Ci się wydaje. Potrzebujesz, według mnie, specjalistycznej pomocy.
Jest tutaj na forum Pani psycholog, Justyna Piątkowska. Wyszukaj jej profil w wyszukiwarce i napisz do niej maila. Może ona jakoś Cię ukierunkuje.

P.S Leczenie nie jest straszne. Wierz mi. O wiele gorsze jest życie z kołataniem, pocenie się...stres, strach. Ja potrafiłam nawet popuścić z nerwów w miejscu publicznym...