Samotna, niechciana, odtrącona....Gdzie jest sprawiedliwość? - Netkobiety.pl

Nie!! Nie muszą, ale niektóre tak robią. Przeciez jetscie młodym małżeństwem - tak szybko minęła z jego trony miłość?? Może zawsze taki był, tylko Ty tego nie widziałaś?
Długo tak masz zamiar dawać sie lekceważyc i poniżać?? Może byś z nim porozmawiał - zdecydowanym , nieznoszącym sprzeciwu głosem? Że masz dość, że wolisz sama, że jego obowiązkiem jest..., a skoro nie ma zamiaru, to...
Nie w drzwiach, w przedpokoju czy przy okazji - ale zrób herbatę i poproś go, by usiadł. Bądź twarda, nie płacz, bo jego chyba Twój płacz bawi, taki typ, co to dodaje sobie męskości upodlając żonę.
Postaw się, kup sobie cos do ubrania bez jego zgody,...Co Ci, zrobi, gdy tak postąpisz? Jest agresywny? To powiedz jego rodzicom, że tak Cie potraktował. Nie siedź! Walcz o siebie!

niekochana25p- nie daj się draniowi ,małżeństwo to nie więzienie , ja znam osobiście takiego typka który nie pozwalał żonie na nic a robił sam co żywnie się mu podobało . Dlaczego się boisz ,że on cie zostawi ?, -przecież masz pracę ! Nie jesteś od niego zależna finansowo .
Jak tak dalej dasz sobą pomiatać to w życiu nie usłyszysz od niego dobrego słowa ,on po prostu  tobą manipuluje ,ma cię w garści bo wie że nie lubisz jak on się nie odzywa , widzi cie wtedy zdołowaną i to go cieszy , on takiego zachowania od ciebie oczekuje . Weź kobieto na siłę śmiej się choćby do dzieci ,pokaż mu że chociaż  on się dąsa to ty nie musisz . Przecież jesteś KOBIETĄ  silną dziewczyną !
On albo boi się,że go zdradzisz albo ma plan co do ciebie i szykuje jakąś nie miłą niespodziankę . Najpierw cię zdołuje a później stwierdzi ,że to twoja wina  i np. odejdzie .
Wiem że ciężko się śmiać gdy się jest  tak wrażliwym jak ty ,ale długo nie wytrzymasz .
Koma 5 ma rację ! Kup sobie coś fajnego i nie pytaj o pozwolenie .
Nie wiem dlaczego tak dajesz się traktować ,wiem tylko ,że ja już dawno bym zostawiła takiego dupka ,chociaż jestem od mojego męża zależna finansowo . My kobiety jesteśmy silniejsze od facetów dlatego nas gnębią .
Też mam problemy ze swoim mężem ,ale on wie o tym że ja jestem odważna i odejdę bez słowa gdy tylko przestanie mnie szanować.

dziękuję Wam kochane z całego serca, mały promyk nadziei i takie cudowne osoby tutaj!takiego wsparcia potrzebowałam, tu nie mam nikogo a w moim przypadku milczenie wcale nie jest złote...Wreszcie jacyś zyczliwi ludzie. Będę spała spokojniej. Dziękuję...

Kochana nie daj sie szantazowac emocjonalnie!! Naprawde nie warto. Rob co Ci jawnie podoba. Przestan dzwonic, ze gdzies wychodzis itp. Przeciez nie jestes malym dzieckiem, ktore musi sie spowiadac rodzicom dokad idzie.
Skoro tu napisalas, to znaczy ze chcesz cos zmienic. 
Zmien i nie zaluj. Idz gdzies i koniec. Jak zareaguje bardzo zle, to znaczy ze nie jest Ciebie wart! jak zrozumie, to rob to coraz czesciej az sie wyzwolisz z niewoli. Bo tak- jestes w niewoli. Mialam chlopaka, ktory mnie pobil kiedys bo ot tak mu sie podobalo. a zaczelo sie od wlasnie takiej niewoli. Odeszlam na drugi dzien.
kobiety sa silniejsze niz mezczyzni! I na pewno dasz rade.
NIe daj soba pomiatac. Ty jestes silna, nie on.

Posłuchaj, kochana, nie jesteś słaba! Jesteś kobietą, a kobieta nie może być słaba. Może zabrzmi to brutalnie, ale to co masz teraz zafundowałaś sobie sama, na własne życzenie. A co by takiego się stało gdyby odszedł? A moze miała byś lepsze życie? Masz dopiero 25 lat, jesteś atrakcyjna, tak jak sama mówiłaś, to czego ty się boisz? Całe życie przed tobą i jakie ono będzie zależy od Ciebie. Zastanów się, moze warto pokazać facetowi, że niie może Cie tak traktować. Powiedz, dlaczego nie pojechałaś wtedy na te zakupy? Bo był dla Ciebie niemiły? Bo powiedział, ze chce Ci się je....? To trzeba było odpowiedzieć- a TAK chce się!!! I niech się zastanawia przez resztę dnia gdzie jesteś i co robisz, to może następnym razem nie będzie takich teorii głosił.

Kochanie,
Przeczytaj uważnie co napisał Joker77, duzo mądrości.
Uwierz w siebie, nie daj sobie wmawiać, że jesteś słaba.
Masz dwójke dzieci, pracujesz, prowadzisz dom, radzisz sobie ze wszystkimi przeciwnościami!!
Ja wiem ze to tak łatwo powiedzieć, "weź odejdź od niego, on nie jest Ciebie wart"
Ale choć pomysł o tym ile jesteś warta. Urodziłaś mu dwójkę dzieci- to najlepsze co może spotkać dwójkę ludzi-a on ?? On nie docenia tego co ma. Ma cudowna Kobietą, Córeczki. Pozwól mu poczuć , że Was stracił. Może teraz w wakacje, to najlepszy czas (jesteś nauczycielką, masz wakacje) żeby wynieść się, na przykład do rodziców.Mam nadzieje, że masz taka możliwość.

Nic się nie zmieni, jeśli twój mąż nie poczuję, że może was stracić. Z tego co napisałaś wnioskuje, że mąż traktuje Cie jak własność. Nie pozwól na to. Przeprowadź się na jakis czas-zobaczysz czy zrozumie. Ja zakładam się, że on sobie sam nie poradzi-jest słabszy niż Ci się wydaje. A Tobie będzie łatwiej, bez balastu!! jesteś młodziutka. Na pewno znajdziesz kogoś wartego Ciebie. Może nie za rok, może nie za dwa, ale na pewno znajdziesz!! Zobaczysz że los wynagrodzi Ci te co teraz przechodzisz, ale musisz o to zawalczyć.

Ola

owszem on już wcześniej cofnął się w rozwoju, nie ma dla ciebie żadnego szacunku, drań jeden...
powinien cieszyć się, że ma tak kochającą i piękną żonę. Jednak wydaje mnie się, że wartość czegoś bądź kogoś poznajemy wtedy gdy to stracimy... Powinnaś dać mu jasno do zrozumienia, że jesteś silna, niezależna i przede wszystkim pewna siebie... on tej pewności siebie w tobie nie widzi dlatego wie, że jesteś słaba i zrobisz wszystko co ci każe... Nie pozwalaj na to...

Boi się zdrady... może nawet dobrze zauważyłaś. Zależy mu abyś nie miała z nikim kontaktu, nigdzie nie wychodziła sama... Takie zachowanie jest chore, tak jakby on ci nie ufał. Może spróbuj porozmawiać z nim o waszym uczuciu, ale w spokoju...
Piszesz, że miał do ciebie pretensje, bo się wystroiłaś powinnaś wtedy odpowiedzieć: "Stroję się dla Ciebie... Nie podobam Ci się?" Ciekawe co by powiedział?
Trzymaj się Cieplutko ;***

Jestem gówniarą, doświadczenia nie mam, no ale się wypowiem.
Przepraszam, że to powiem, ale z tego związku, moim zdaniem, to już nic dobrego raczej nie wyniknie. Ja nie potraktowałabym najgorszego wroga tak, jak twój mąż ciebie. Nie rozumiem dlaczego mu na to pozwalasz, dlaczego nie pojechałaś w końcu na te zakupy, dlaczego się nie postawisz? Nie chcesz zniszczyć związku (który i tak już widać, że się posypał) czy może po prostu boisz się męża? Bo przyznam, że jego zachowanie wskazuje  na to, że jest o krok od uderzenia ciebie. Jeśli kieruje tobą strach, to uciekaj z tego związku jak najszybciej! Spójrz, on już nieraz udowodnił, że sprawia mu przyjemność, kiedy jest ci źle, a to jest chore. Naprawdę poważnie się zastanów czy chcesz, żeby twoje córki wyrastały w takiej atmosferze.
I nie rozmawiaj z mężem tylko mu powiedz raz a dobrze o co ci chodzi. Niech siedzi na d****e i słucha co ci leży na wątrobie. Nie chce albo mało go to obchodzi? No to wiadomo, że trzeba od niego uciekać. Jesteś młoda i wiele jeszcze przed tobą, nie marnuj życia! Jeśli do niego już naprawdę nic nie dociera to zbieraj dowody, a później wręcz mu pozew o rozwód. Czasem zdrowiej jest się rozejść niz tkwić na siłę w związku.

Czy Twoj maz zawsze sie tak zachowywal w stosunku do Ciebie?jakim jest czlowiekiem dla innych,obcych, jaki jest dla dzieci?czy moze cos sie wydarzylo i od tego mometu taki jest czy to tak stopniowo?co robi na codzien?jak bys go opisala?czy jest pewny siebie?czy tylko wtedy jest pewny hgdy czuje sie silniejszy?czy w pracy pelni jakas kierownicza funkcje?jakie sa jego aspiracje?czy lubi w ogole rzadzic?i jaki jest jego ojciec? wiem, ze to duzo pytan. pewnie wydaja sie zupelnie oderwane od tematu ale tak nie jest. Nalezaloby sie przyjrzec sprawie glebiej, wnikliwiej, bo jst co ratowac. A to nie takie proste powiedziec od dzisiaj nie dam sie tak traktowac. Bo po prostu brakuje sil. ten ktos wykancza psychicznie. z kolei odejsc to tez nie jest rozwiazanie, bo sama mowisz, ze go kochasz.

każdemu łatwo powiedzieć " uciekaj od niego" ...postawmy się  w sytuacji niekochanej... Tak, to prawda nie potrafimy tego zrobić, wyobrazić sobie jak w rzeczywistości czuje się ta kobieta.
Uciekając pokażesz swoją bezsilność, kochasz go? więc próbuj walczyć o niego...nie chowaj głowy w piasek..
Niekochana odpowiedź na pytania Pani ekspert. Jeżeli ukażesz obraz swojego męża, łatwiej będzie określić  w czym tkwi źródło jego stosunku wobec ciebie a także dobrać odpowiednie rady...
Pozdrawiam Ciepło ;**

sięgając do początków naszej znajomości...zawsze był o mnie zazdrosny, czas spędzaliśmy zawsze razem ale był troskliwy i kochany. Wiedziałam, że lubił się ze mną pokazywać. Kontrolował się, nie było żadnych kłotni ani wybuchów. Nie mieliśmy dzieci, żadnych obowiązków, pewnie wiedział, że w każdej chwili mogę odejść. Wszystko zmieniło się po ślubie...Jaki jest dla innych, hm jest raczej towarzyski i lubiany ale potrafi być niemiły  i uszczypliwy. Jego kumple to nasi młodsi sąsiedzi, myśli, że czują przed nim respekt bo on ćwiczy na siłowni (to jego pasja) i pewnie się go boją bo on taki silny. Z dziećmi nie ma dobrego kontaktu chociaż one bardzo go kochają. Rozmawia kilka minut dziennie, gdy one cos chcą zawsze jest zajęty, patrzy w komputer, nie skupia się na ich problemach, nie bawi się z nimiWspólne spacery albo wyjazdy-owszemale i tak nie poświęca im czasu. Ma dobrze płatną pracę (fizyczną), nie ma żadnego kierowniczego stanowiska ale takie mu się marzy. Lubi rządzić i jest dumny gdy inni sie go boją. Rzadko mnie chwali np. za wygląd, sam gdy wraca z siłowni, przegląda się w lustrze no i ja muszę go na siłe wychwalać, jaki to on nie wspaniały. Romantyzmu zero. Mimo, że nie raz mówiłam o kwiatach, sama upominam sie o prezenty, nie pamieta nawet o rocznicy czy ważnych dla nas świętach. Jeżeli ja jestem posłuszna, nie marudzę, że coś mi się nie podoba- jest ok, potrafi być kochany, przytula mnie kilka razy dziennie, pisze miłe smsy, oglądamy wspólnie film. W domu nie pomaga nic, mimo, że ja także pracuję (oprócz wakacji). Nigdy sam nie zrobił choćby kolacji, no chyba że ja się zbuntowałam ale wtedy to był powód do obrażania. Wie, że ja potrzebuję czułości i podczas gdy nie odzywa sie do mnie, jest tak chłodny i oziębły bo wie jaki mi sprawia ból. Ja nie umiem się długo gniewać, bo po prostu potrzebuję bliskości. Jego ojciec na pewno nie ma szacunku do żony, jest nawet gorszy niż mój mąż bo wybuchowy i strasznie nerwowy. Mąż był przez ojca odtrącony gdy pojawił się młodszy brat. Odczuł on to dotkliwie, nie raz to wspomina. Mimi to ma niesamowity do niego szacunek, matka może dla niego nieistnieć Takie to wszystko zawiłe, kocham go bardzo..Wczoraj oglądałam zdjęcia z czasów studiów, byłam taka radosna, świat należał do mnie. Kompleksy? nigdy by mi to nie przyszło do głowy. A teraz? Ciągle jakieś diety bo może jestem dla niego za gruba. moje piersi też nie są tak duże jakby sobie życzył. Ja się przez niego wykończę!

Masz gdzie odejść? Jest taka możliwość?

po twoim ostatnim poście niekochana zatkało mnie... nie wiem co powiedzieć
yhh ten facet to skończony drań;(

Witaj ,

Twoj opis jego relacji z ojcem, a jednoczesnie jego uwielbienie dla niego nie wroza niczego dobrego ....Podobnie jak jego zaborcze zachowania i reszta tla sytuacji jakie przedstawilas. Zachowaj spokoj. Wydaje mi sie ze powinnas powoli planowac uniezaleznienie sie od tego czlowieka - zarowno finansowym jak psychicznym.Zabezbiecz srodki finansowe, poszukaj adwokata, poradz sie  i zaplanuj rozwod na Twoich zasadach i o czasie jaki Ty wybierzesz. A potem znajdz kogos na Twoim poziomie intelektualnym, emocjonalnym i z normalnym ego bo ten facet ewidentnie nie spelnia oczekiwan. Zreszta sadzac z tego co piszesz nie sadze by spelnial czyjekolwiek oczekiwania.

Pozdrawiam

Niestety ,nikomu na siłę nie da się pomóc ,każdy idzie swoja drogą . To nie zależny od nas czy nas posłucha czy nie , jak będzie chciała cierpieć to zostanie z mężem .  Większość kobiet tak właśnie robi , cierpią bo twierdzą że tak ma być .

Strasznie się cieszę, że jest weekend a my w miarę normalnie ze sobą rozmawiamy. Oczywiście nie ma żadnych wielkich uniesień ale przynajmniej nie dochodzi do kłótni. I znowu wyszło tak jak on chce, nadal jestem posłuszna, gotuję sprzatam i nie wychodzę z domu. Bo do kogo? Jedynie do pobliskiego sklepu na zakupy. Wczoraj wieczorem oglądaliśmy wspólnie film, widziałam, że mąż ma dobry humor, trzymał mnie za rękę. Skorzystałam z okazji i zapytałam, czy mogłabym wyjechać w weekend nad morze ( on ze mną nie chce, przecież ja to takie nudne towarzystwo) no i oczywiście się nie zgodził, bo przecież tam tylu facetów...i na pewno każdy by mnie podrywał a ja każdemu bym uległa. Powiedział "nie będziesz miała po co tu wracać".Dodam, że wakacje mam od 20 czerwca i nigdzie nie byliśmy bo on w tyg. pracuje no a w weekendy to trzeba przecież popić. Chciałabym odejść ale bardzo go kocham i teraz gdy ze mną normalnie rozmawia, to ciężar spadł mi z serca. Tak bardzo go kocham, boję się że sama nie poradzę sobie, nie mam przyjaciół. Na rodzinę też nie mogę liczyć. On kontroluje wszystkie moje wydatki, mamy wspólne konto ale nic przed nim nie ukryje i oszczędnści też wspólne. Przyznam szczerze że spodobała mi się wypowiedz aby powoli się uniezależnić, to nie było by tak nagłe jak odejście i byłoby pewnie potem łatwiej podejmować decyzje. Ja bardzo przywiązuję się do ludzi, trudno mi uwierzyć, że jest na świecie ktoś, kto mógłby go zastąpić, kto dałby mi prawdziwe szczęście o jakim marzę......

Po 30 to trudno znależ kolejną miłość

ardzo chciałabym mieć więcej swobody i wolności, po prostu boję sie jego reakcji, dla n iego żona musi być w domu i wiernie czekąć. Przed ślubem było cudownie, potrafił płakać ze szczęścia, że ma mnie. Dokąd ja pójdę? mamy wspólne mieszkanie, gdy ja odejdę to tylko na stancję i z dziećmi. Nie wiem czy dam radę finansowo. W mojej rodzinie panuje przekonanie, że z każdego kryzysu można wyjść a nie rozwody i rozstania. To kobieta powinna sie poświęcać i ratować związek a facet jak to facet, należy mu się wszystko. ..Powoli zacznę wprowadzać zmiany i zobaczymy jak to będzie. Jak on posunie się za daleko, to wtedy nie będę miała wyjścia i ucieknę....

Niekochana25p , dobrze , powalcz o zmiany , ale postaraj sie tak czy inaczej o plan awaryjny, pamietaj ze cale zycie przed Toba, nie pozwol by jeden zwiazek przekreslil Twoja przyszlosc.

Trzymaj sie dzielnie.Musisz , dla samej siebie.

Niekochana masz rację, nie uciekaj od razu ale spróbuj SIĘ zmienić uwolnić się z pod jego presji uświadom przede wszystkim SOBIE że jesteś wartościowym człowiekiem i masz swoje zdanie. Wiem że da się to zrobić bo byłam w sytuacji trochę podobnej do twojej . Dopóki ja dawałam sobą manipulować robił to, ale teraz już wie że nie może ,że sobie na to nie pozwolę czasem jeszcze wścieka się gdy coś jest nie po jego myśli ale ja generalnie mam to gdzieś...Nie jest już w stanie zepsuć mi humoru swoimi kąśliwymi uwagami ,a gdy się bardzo irytuje mówię mu że zachowuje się jak kretyn i jest mi go żal co irytuje go jeszcze bardziej tylko że ja się tym nie przejmuję , zajmuję się swoimi sprawami.

Tak jak większość Ci radzi- zostaw Go póki jesteś młoda!!!!Nie trać młodości!!!!Nie warto!!!!

Mam nadzieję,że po wizycie u psychologa odmienisz swoje życie.Zyczę Ci tego z całego serca!!!Jesteś młodziutka i wykształcona!!!Ja osobiście najwięcej żałuje ,że zaraz po ślubie nie rozwiodłam się-byłam w nieudanym związku 13 lat -  o te 13 lat za długo!!!Przyznaje się jestem samotna i czasami to doskwiera ale mam wspaniałego syna i wierze głeboko,że jeszcze się los do mnie uśmiechnie i znajdę tą drugą połówkę!.Jestem starsza 2 razy od Ciebie i mam jeszcze marzenia!Trzymam kciuki za ciebie!!

Wszyscy trzymamy kciuki!
Walcz o siebie, a totalnej samotności nie zaznasz - masz dwie wspaniałe córki. Teraz są małe i pewnie za wiele nie rozumieją, ale później mieć takie dwie przyjaciółki to skarb!

Najważniejsze, żebyś była dzielna i nie dała się dalej dominować. Powodzenia!!!

Mnie się wydaje, że nie zaśmiecasz, bo w końcu to forum powstało i dlatego, żebyśmy się tu mogły po wyżalać i podzielić swoimi uczuciami, emocjami oraz przeżyciami.

uważam że brak tu jednej uwagi... wątek nieco nieaktualny, ale może komuś da to do myślenia: mianowicie przemoc ekonomiczna, psychiczna czy fizyczna wobec kogokolwiek jest przestępstwem. w przypadku małżeństwa mówimy o znęcaniu się. autorce wątku- psychoterapię i to długotrwałą, jesteś już i tak na dobrym etapie, bo potrafisz porównać co teraz i kiedyś. mężowi psychoterapię, plus wspólną terapię tzw. rodzinną. nie jest ważne jakie to on ma problemy, ważne są w tej chwili twoje problemy- i da się je rozwiązać, wiem to z doświadczenia. są też pary które wychodzą z tego obronną ręką- inne się rozchodzą. taki stan rzeczy nie powinien trwac dłużej ponieważ sama się godzisz na to by cię krzywdzić. taka toksyczna miłość tylko wyniszcza. Miłość z definicji jest oparciem, empatią i związkiem. a mnie to przypomina syndrom sztokcholmski...

No Moniko, rzecz to niesłychana się stała. Pomóc to musisz sobie sama, bo raczej nikomu nie powinno zależeć na Tobie bardziej, niż Tobie samej. Skoro Ci Basi brakuje to może weź się z nią spotkaj (jeśli nie chce to nie wiem, co z niej za przyjaciółka).
A na brak sił to pomaga uprawianie sportu i myślę, że tu może tkwić przyczyna
Pozdrawiam

Hej, istnieja ludzie, ktorzy musza z innych wypijac krew, by sami mogli funkcjonowac, jak pijawki. 

To jest takie ponizanie, gnojenie, brak szacunku, manipulowanie innymi, upodlanie czlowieka.

Czytajac twoje wpisy moge powiedziec, ze twoj maz ma wiele cech psychopatycznych, leczenie psychopatow jest bardzo trudne (terapia) i  niewiele owocne.
Sadze tez, na podstawie twoich wypowiedzi, ze ty od niego nie odejdziesz, choc POWINNAS JAK NAJPREDZEJ, POKI MASZ JESZCZE SILE PSYCHICZNA, z czasem, w tym zwiazku, bedziesz jej miala coraz mniej. Do tego stopnia, ze gdy bedziesz chciala odejsc to juz nie odejdziesz.

Ja wiem o czym mowie, ja sama bylam do tego stopnia zniszczona przez podobnego mezczyne, ze bylam jak mrowka, ktora on mogl w kazdej chwili rozmiazdzyc butem.
Moja kolezanka pomogla mi, kiedy ja sama juz nie mialam sil: zwijaj manatki i jedziemy do mnie. Spalam u niej na lozku polowym pol roku, w tym czasie chodzilam do psychologa 2 razy w tygodniu (odratowala mnie psychicznie, moje pczucie wartosci i godnosci siebie...), dostalam tez w koncu mieszkanie, poznalam dobrego i szanujaceo mnie i nasze dziecko, czlowieka.
To nie jest wielka milosc, jak z tym pierwszym, ale spokojna wspolnota, wzajemne wspieranie siebie.
I to wlasnie przy nim dopiero moglam rozkwitnac jako kobieta i czlowiek w ogole...

Czyli szczescie jest mozliwe...
TAKZE DLA CIEBIE...ale ty musisz najpierw odejsc...on sie juz nie zmieni

Zyczac tobie wszystkiego dobrego...

aroniafy

Kochana witaj,
1/ pierwsza rzecz to niesamowita niespojnosc nazywasz siebie Niekochaną i piszesz, że bardzo kochasz - czyli godzisz się, że tylko ty dajesz.
2/ mąż zabija twoje uczucie dzien, za dniem moim zdaniem to co czujesz to nie milosc - to strach , strach przed ocenianiem, samotnoscia , odrzuceniem , strach przed zyciem samej z dziecmi, przed problemami, przed nieznanym, itd...
Sama nazwij swoj strach, ty go czujesz najlepiej. Potem postaraj sie z nim oswoic, zobacz co chce ci powiedziec.
3/ nie staniesz sie z dnia na dzien z ofiary, wojownikiem na to nie licz ale mozesz lepiej poznac siebie i to jak pragniesz by wyglądało Twoje życie. A gdy już będziesz wiedziała, zacznij przygotowania. Psycholog i to forum to świetny początek do zmiany.

4/ To nie mąż jest twoim wrogiem, to twoj strach, gdy zrobisz z niego znajomego przyjaciela - ruszysz do przodu.

Ja, przezylam strachy najgorsze na swiecie. Czy czegoś żałuję w moim życiu, tak, że pozwoliłam moją biernością na tak dluga agresje ze strony prawie ex, godząc sie na zło pozwalałam by było tak długo i niszczyło.

Kochana otrząśnij się to jest dobry moment - masz do wygrania swoje życie.
Nie wiem, czy będziesz z mężem czy bez ale jesteś odpowiedzialna za swoje szczęście, a on też pewnie chce abyś była szczęśliwa tylko mu się coś kierunki i sposoby popie...przyły:)

hej:)
przeczytałam tą Twoją historię
smutną bardzo
czasami trzeba mieć odwagę....oswajać myśli....jak je człowiek oswoi nie są takie przerażające...okazuje się, że coś czego się baliśmy, nie jest takie straszne...podobno jak zamykają się drzwi...gdzieś otwiera się okno...dawno, dawno temu to usłyszałam gdzieś
nie wiem czy mam rację, ale czy trwanie w związku w którym człowiek jest traktowany jak czyjaś własność, jak i tak jest samotny...ma jakiś sens?
powiem...a raczej napiszę ...tak....tez były momenty gdy wydawało mi się, że jestem w sytuacji bez wyjścia....kilkaset kilometrów od domu rodzinnego, tak naprawdę sama...bo okazuje się, że człowiek sam musi podjąć taką decyzję....ze znajomymi, osobami które pomogły...ale jednak sama...i udało się.....jestem z dziećmi, samodzielna, szczęśliwsza....
no dobrze.....czasami samotna....

Zobaczysz jak bardzo będziesz żałowała za kilka lat swojej 'bezsilnosci' czy juz dosadniej nazywając głupoty. Lęk przed nieznanym, samotnością. Twoim motorem napędowym wciąż jest cierpienie. Chociaż znajac zycie prędzej ktos Cie wyciagnie z tego. Moze jakis romansik...
5 lat to raczej tu słowa nie pomogą, tłumaczenia. Żadna historia Ci nie pomoże i żadna rada. Ty po prostu chcesz by było tak jak jest, bo boisz się, że może być gorzej bez tego co masz. I to jest jedyny problem.

Jeśli nawet, to będzie szczęście chwilowe. Uzależniasz nawet poczucie własnej wartości od drugiego człowieka, więc to jest jedna wielka droga do porażki. Albo jesteś sobą i sie cieszysz z tego kim jesteś, co osiągasz, albo cała Twoja wartość odbija sie w oczach innych ludzi. To drugie nie jest prawdziwe, nigdy. I zmienia sie wraz z humorem drugiej osoby, jej zmianą zdania, oceną. A ludzie oceniają, ludzie sie zmieniają. My jednak musimy znać swoją wartość, która sie nie zmienia pod wpływem innych.