Mój synek nie żyje.... Co dalej? - Netkobiety.pl

Matko , aż się popłakałam jak przeczytałam co napisałaś. Musi być Ci strasznie ciężko, ja jestem w 4 miesiacu ciazy i nie wyobrażam sobie przeżyć tego co Ty teraz. Bądź silna. Jeśli nie uda Ci się samej z tym poradzić, spróbuj terapii z psychologiem. Może to przyniesie jakąś drobną ulgę. Trzymaj się !

Nie napisze nic pocieszającego, bo twojego bólu nie da sie pocieszyć Pewnie też nigdy on nie minie, ale nauczysz się z tym żyć. Bardzo ci współczuję, chciałabym jakoś móc cię wesprzeć, ale nie potrafię. Wspierajcie się z rodziną i nie pozwólcie żeby tragedia odsunęła was od siebie. Ściskam mocno, choć to pewnie w tej sytuacji niewiele znaczy

Bardzo wam dziękuję. Wiem, że ze swoim bólem muszę poradzić sobie sama. Wiem, że nawet najszczersze słowa współczucia go nie zmienią... Chyba piszę tu po to, żeby się wygadać, albo spotkać kogoś, kto przeżył coś podobnego.

Wydaje mi się, że mam wsparcie w mężu, chociaż on chyba wolałby, żebyśmy w ogóle nie rozmawiali o tym co się stało; żebyśmy wymazali z pamięci ostatnie miesiące i żyli dalej jak przed ciążą. Ja tak nie potrafię.... Może dlatego, że patrzę na siebie w lustrze i moje ciało na każdym kroku przypomina mi, że miało nas być pięcioro... Ale, jak zaczynam wieczorem płakać, to po prostu mnie przytula i mówi, że mnie kocha. Jest obok, chociaż przeżywa to wszystko zupełnie inaczej.

W dzień jest dobrze; dzieci mają uśmiechniętą mamę, która teraz jeszcze częściej je przytula i powtarza, że bardzo je kocha. Gorzej jest wieczorami, kiedy maluchy już śpią.

Funkcjonuję w miarę normalnie, bo muszę. Mam dwoje małych dzieci, mąż za miesiąc znów wyjeżdża do pracy; muszę się ogarnąć, bo moje dzieci nie mogą cierpieć przez to, że ich mama nie potrafi się odnaleźć... Tylko ta pustka i smutek, kiedy robi się cicho w domu. Dopóki dzieci dokazują, jest ok, ale jak pójdą spać od razu łapie mnie przygnębienie... Dziś mi się wydaje, że nic tej pustki nie wypełni...

Pitagoras, myślałam, że jestem silna. Przez trzy miesiące ciąży, kiedy walczyliśmy o życie synka znosiłam z uśmiechem wbijanie igieł w brzuch (w sumie miałam 10 zabiegów wewnątrzmacicznych), leżałam grzecznie w szpitalu i spełniałam wszystkie zalecenia lekarzy. Kiedy okazało się, że Marcinek nie żyje, rozmawiałam z lekarzami, którzy próbowali go ratować i mówiłam im to samo, co próbuję sobie cały czas wytłumaczyć; że tak pewnie było lepiej dla mojego synka, że On już nie cierpi, a my ze swoim bólem sobie poradzimy, że mam dla kogo żyć, a maleństwo zawsze zostanie w moim sercu. Codziennie staram się racjonalizować to co się stało, ale wieczorami dopada mnie irracjonalność. Zawsze byłam optymistką, a teraz nie umiem...

Pewnie macie rację. Trzeba to przeczekać...

jak tu sobie poradzic:(

Cassiopea, śledziłam Twój poprzedni wątek i podziwiałam Twoją siłę. Milczałam, bo nie umiałam nic mądrego napisać. Teraz tymbardziej nie umiem, ale jakoś już nie potrafię milczeć. Chciałabym Cię po prostu przytulić i pozwolić się wypłakać. Choć po przespaniu się z tematem, mam kilka myśli, którymi się z Tobą podzielę.

Mądrze piszą wyżej, że to jest coś co musisz przepracować sama w sobie. Ale nie samotnie! Uważam, że mąż powinien Cię wspierać, być przy Tobie. Jestem pewna, że dla niego też nie jest to łatwe doświadczenie, ale musi zrozumieć, że próbując poradzić sobie ze swoim bólem w samotności (co typowe dla mężczyzn), rani Ciebie. Musicie tutaj znaleźć jakieś wspólne rozwiązanie i jeśli wyjaśnisz mężowi co czujesz i czego potrzebujesz, to uda Wam się to.

Kolejna sprawa to dzieci. Ja nie udawałabym, że wszystko jest ok. Nie wiem w jakim są wieku, ale pewnie miały świadomość, że nosisz ich braciszka i że jest on chory. Nawet maluchy rozumieją więcej niż nam się wydaje i myślę, że nie powinny widzieć Cię jako kogoś, kto nad stratą dziecka przechodzi do porządku dziennego - nawet jeśli to tylko maska, tak jak jest to u Ciebie. Powinny wiedzieć, że bardzo synka kochasz, choć nie może być z Wami, że tęsknisz, że jest Ci ciężko, dlatego czasem jesteś smutna. Nie myśl, że dzieci nie widzą Twoich emocji. Nie daj im myśleć, że to np ich wina. Poza tym właśnie powinny wiedzieć choćby po to żeby wiedziały, że one są tak samo ważne, że to co dzieje sie z dzieckiem, jest zawsze wielkim bólem, albo wielka radością dla mamy. Że choć cierpisz z powodu ich brata, to cieszysz się, że oni są zdrowi i radośni. Porozmawiaj z mężem jak możecie dzieciom przekazać wiedzę o tym co się wydarzyło. Bo uważam, że zasługują na tę wiedzę, a nie na obciążenie, którym jest to teraz i będzie coraz większym, jeśli to przemilczycie.

Dziękuję wam za wasze posty.

Nocnalampka, moje dzieci mają 3,5 roku synek i 2,5 roku córka. Wiedziały, że mamusia ma w brzuszku dzidziusia, a teraz wiedzą, że mama ma chory brzuszek, a dzidziuś jest w niebie. Na cmentarz zabiorę je dopiero wiosną, jak na grobku stanie pomniczek. Poza tym najpierw sama chcę oswoić to miejsce, żeby moim dzieciom kojarzyło się ze spokojem. Wiem, że dużo rozumieją, ale myślę, że są jeszcze za mali na tłumaczenie czym jest śmierć. Te pytania pewnie się pojawią z czasem...

Mój mąż się na swój sposób stara mnie wspierać, ale to nie jest typ człowieka, który "musi coś zrozumieć". On ma swój punkt widzenia i nie ma powodu, żeby go zmieniać. Ma trudny charakter i nie bardzo potrafi rozmawiać. Gdyby nie ta ciąża, pewnie już nie bylibyśmy razem, bo od dawna mamy problemy z porozumieniem. Ale to nie ten wątek... W każdym razie, jak zaczynam płakać wieczorem, po prostu mnie przytula. Stara się być obok mnie.

Viggo, muszę przetrwać. Mam dla kogo. Usłyszałam kiedyś, że żeby się poskładać, najpierw trzeba się rozsypać. Chyba właśnie powoli się rozsypuję...

Nie wyobrażam sobie, co przeżywają kobiety w takiej sytuacji jak moja, dla których miało to być pierwsze dziecko.... Ja mam to szczęście, że w dzień moje dzieci skutecznie odwracają uwagę od smutnych myśli.

Dziś sobie rysowaliśmy serduszka i w serduszkach pisaliśmy nasze imiona. Pamiętali, że trzeba też wpisać Marcinka i, że on jest aniołkiem i mieszka w niebie. Dla maluchów wszystko jest takie oczywiste. Zazdroszczę im tej beztroski...

W przyszłym tygodniu mam wizytę u psychiatry. Zaraz po Nowym Roku skończy mi się urlop macierzyński, a nie czuję się teraz na siłach wracać do pracy (biuro obsługi Klienta; 10h uśmiechania się do ludzi i rozwiązywania problemów frustratów, którzy marzą o tym, żeby się na kimś wyżyć). Może lekarz pomoże mi się szybciej poskładać...

Bardzo dobrze Ciebie rozumiem i wiem ,co to strata dziecka........stracilam swoje ukochane prawie dorosle chore syna 4 lata temu i czas tu nie odgrywa specjalnie roli,ale przyzwyczaja i oswaja nas  zyc ze swoja strata!Najgorsze sa swieta,daty szczegolnie bliskie.......tak naprawde kazdy rodzic po stracie potrzebuje pomocy,potrzebuje wsparcia,potrzebuje drugiego czlowieka,przytulam !Proponuje Ci zajrzec na strone  DLACZEGO.ORG.Pl lub BY DALEJ ISC tam znajdziesz pomoc i wsparcie takich matek jak Ty! Krysta

Zgadzam się, nie mam dziecka i nigdy jeszcze nie miałam, więc wiem, że będąc z boku nie poczujemy tego co Ty, nie możemy idealnie się w to wczuć. Jednak to zrozumiałe, przeżyłaś ogromną stratę i jak piszą poprzednicy, np dorota.f pozwól sobie na wszystkie emocje z tym związane. Ja gdy traciłam np kogoś z rodziny, to niepotrzebnie też czasem jakby grałam silną, myśląc, że to pomoże mi lepiej sobie z tym poradzić. A to nieprawda, bo wtedy to przyszło potem ze zdwojoną siłą i rozpacz była jeszcze bardziej dojmująca. To normalne, że czujesz rozpacz, smutek i wiele innych emocji, pozwól sobie na nie. Nie udawaj, że jesteś silna i że jest wszystko ok, bo to na dłuższą metę nic nie daje. Bardzo współczuję Ci straty dziecka i przytulam :*

każdy pewnie współczuje, zycie.
dobrze ze poszłaś do lekarza!

A czy nie poradził Ci konsultacji z psychologiem, warsztatów, grupy wsparcia? Przecież powinnaś móc gdzieś się wygadać. Najlepiej pod okiem specjalisty. Słyszałam, że leki działają najlepiej, gdy brane są równolegle z uczęszczaniem na rozmowy z psychologiem.
No a już tym bardziej by Ci się to przydało, bo tak jak piszesz, nie masz z kim o tym rozmawiać.

To najbliższa Tobie osoba. Wyobrażam sobie, że jest mu trudno.
On zastosował wyparcie, jako sposób na poradzenie sobie z problemem, ale ponieważ Ty wymagasz innego, powinien Cię wspierać.

Mój mąż tęż miał podobny problem. Bał się i nie chciał ze mną rozmawiać, ale wiele razy mu tłumaczyłam, że to dla mnie ważne i w końcu trochę się przełamał. Ja jestem po dwóch poronieniach. To zupełnie inny problem, ale emocje do Twoich targały mną podobne, choć zapewne w mniejszym nasileniu.

Tu niestety Ty musisz zacząć temat. Nie bój się do nich mówić, opowiadaj o swoich emocjach i problemach. Nie poruszanie tematu przez nich, to bezpieczne chowanie się od niego, często w dobrej wierze. Myślą, że Cię chronią, nie rozdrapując tego, co jeszcze świeże. To Ty musisz im dać sygnał, że taka metoda Cię nie interesuje i że chcesz móc się im wygadać, bo chcesz z tym walczyć na świeżo właśnie, a nie odkładać i przeciągać w nieskończoność. Bo przecież czasami to wystarczy; wylać to z siebie, oczyścić się trochę i móc się do kogoś przytulić.

Witajcie znów

Minęło już trochę czasu i muszę wam powiedzieć, że powoli wszystko wraca na swoje miejsce. Co prawda zawsze już będzie nas o jedno za mało, niezależnie od tego ile jeszcze dzieci uda nam się mieć, ale myśl o tym nie jest już tak paraliżująca....

Dziś byłam na cmentarzu i w zakładzie kamieniarskim wybierać pomniczek. Ciężkie przeżycie, bo bardzo dokładnie przypomniał mi się pogrzeb, i twarz mojego synka w tej maleńkiej trumience Chyba już zawsze na myśl o tym będą mi wilgotniały oczy...

Jak poradziliście sobie ze stratą maleństwa? Udzielałam się chwilę na forum dlaczego.org, ale ja chyba zupełnie inaczej przezywam swoją stratę... Poza tym ogrom bólu na tym forum był nie do udźwignięcia.... Może tu są osoby po stracie dziecka? Jak daliście sobie radę???

dorinka, napisałam

Jak sobie radzisz? Nadal przyjmujesz leki uspokajające?

Dość niedawno było tu pisane, a Ty się udzielasz, więc jeśli chcesz możemy porozmawiać o twojej stracie.

strasznie mi przykro co więcej mogę powiedzieć:(

Cass buziaki, moja dzielna współmatko :* :* :*

Cass...sciskam :*

Jusia...lacze sie z toba w bolu. Stracilam moja dzidzie w 12tym tygodniu ciazy i ciagle o niej mysle, tym bardziej nie wyobrazam sobie twojego bolu. Nieopisana strata...
Jest tutaj na forum watek "Smierc meza", udziela sie tam Becia, kobieta ktora stracila meza i corke w krotkim czasie...poczytaj jej posty, dodaja sily... Nie chce sie wypowiadac za ta kobiete ale moze napisz do niej, na pewno nie odmowi ci pomocy i dobrego slowa. To taka ciepla, empatyczna kobieta, czytam czasem jej posty bo i mi pomagaja.
Przytulam cie...

jusia, ja to kiedyś pisałam. Ból nie minie nigdy. Z czasem tylko przestanie przesłaniać ci cały świat....

Bardzo mi przykro, chociaż słowa w żaden sposób nie ukoją Twojego bólu.... Mój synek był na świecie tylko 16 godzin, a ja zbierałam się ponad pół roku. Twoja córka spędziła z Tobą 12 lat; masz prawo do bólu i rozpaczy. Masz prawo wrzeszczeć i wściekać się na świat. Myślę, że wręcz powinnaś wykrzyczeć ten ból, bo niewykrzyczany zacznie cię zabijać od środka....

Co najważniejsze TO NIE TWOJA WINA. Chociaż to straszne i niesprawiedliwe, wypadki się zdarzają, a my nie jesteśmy w stanie im zapobiec....

Jeśli czujesz, że sama sobie nie radzisz, możesz spróbować psychologa (kiedy będziesz na to gotowa). Ja chodziłam do psychiatry i dostawałam leki uspakajające i wyciszające. Takie, które ułatwiały mi funkcjonowanie.

Ciąża teraz to zły pomysł. To nowe maleństwo nie zastąpi Twojej córki. Najpierw powinnaś przeżyć żałobę, potem myśleć o kolejnym dziecku.

Jeśli będziesz miała ochotę/potrzebę, pisz. Ja swoją rozpacz mam już oswojoną. Mogę spróbować ci pomóc oswoić Twoją.....

ściskam cię mocno. Dasz radę.

Jusiu, jest takie forum "dlaczego.org". To forum na którym spotykają się rodzice po stracie dzieci; nie tylko maleństw ale również tych starszych. Możesz spróbować również tam poszukać wsparcia. Dla mnie na tym forum było za dużo bólu, ale może Tobie pomoże

Mój mąż po stracie Marcinka zastosował klasyczne "wyparcie". Chwilami miałam wrażenie, że wolałby, żebyśmy ostatni rok wymazali z pamięci. Faceci przeżywają stratę zupełnie inaczej, ale też przeżywają.

Nie jesteś sama. Niestety jest nas - kobiet po stracie dziecka - zdecydowanie za dużo. A najgorsze jest to, że każda z nas musi znaleźć swój sposób na przeżycie tego koszmaru. Wierzę, że Ty też swój sposób znajdziesz

Pisz do nas dużo. Może jak się wygadasz, będzie chociaż trochę lżej

Witajcie Kochani...

Zbliża się Wszystkich Świętych, a zaraz potem pierwsze urodziny mojego synka.... Wiecie, strasznie trudno mi uwierzyć, że to już rok minął. Dziś przeczytałam swoje wątki sprzed roku i znów się poryczałam.

Z perspektywy tego roku muszę powiedzieć, że ból nie mija... On rzeczywiście z czasem przestaje przesłaniać świat, ale nie mija. I cały czas jest żal, że akurat mojego maleństwu się nie udało... Jest pustka w sercu, której nic nie wypełni. I chociaż na co dzień funkcjonuję zupełnie normalnie, a za 3 miesiące urodzi się Tomek, to mam bardzo silne poczucie, że czegoś nam brakuje...

Za to wierzę bardzo mocno,że mój mały Aniołek opiekuje się nami i tym razem wszystko będzie dobrze. Przy Marcinku anioły się zagapiły....