brak osobowości, czyli jestem idiotką! - Netkobiety.pl

chyba rozumiem o co Ci chodzi...juz o tym pisałam w swoim wątku, to sobie zobacz.

Ja się tak często czuję, chociaż teraz jest lepiej, bo staram się zauważać i podkreślać swoje dobre cechy. Może nie jestem przebojowa i nie zawsze bryluję w towarzystwie, nie każdego olśniewam swoją osobowością, ale mam wiele zalet, które uważam za cenne.

Zawsze moje koleżanki czyms się wyróżniały w tłumie, a ja zawsze byłam taka nijaka i to bardziej się odnosi do charakteru, ale myślę, że dużo można samemu zmienić...np otworzyć się i zmienić nastawienie do ludzi, a oni wtedy inaczej zaczną nas spostrzegać. Ja się więcej uśmiecham, jestem bardziej towarzyska i ludzie wtedy dostrzegają też wtedy moją inną stronę, tę ciekawszą...

A z drugiej strony trzeba też się pogodzić z tym, że niektórzy rodzą się z takim błyskiem w oku, którego nie da rady się nauczyć...co nie zmienia faktu, że nam też niczego nie brakuje, bo każdy na swój sposób jest wyjątkowy, tylko trzeba się cenić, trzeba znać swoją wartość i nie być "pipą grochową", o swoje też trzeba umieć walczyć, a to jest moim zdaniem przejaw tego charakteru, osobowości o której piszesz;)

I jedna kwestia jeszcze! Brak charakteru nie równa się bycie idiotą!!! Osobowość ma każdy (to tak na marginesie);)

Witaj

Czytając ten post zdaje sobie sprawę,że czuje podobnie do Ciebie,ale widzisz,my sami w sobie jesteśmy wyjątkowi mimo naszych różnych wad,dlatego trzeba je zacząć akceptować.Wiedz,że jesteś wyjątkowa,BO JESTEŚ INNA,NIEPOWTARZALNA.Twoją osobowością jest Twoja WYJĄTKOWOŚĆ.Pozdrawiam

Witaj,
czasem też tak się czuje - taka byle jaka.
Ale myślę, że to po prostu niskie poczucie własnej wartości.
Ja staram się z tym walczyć - założyłam sobie magiczny kajecik gdzie wypisałam wszystkie swoje zalety i codziennie rano sobie czytam i nie ma tam nic o przebojowości, nic o tym ile znajomości nawiązałam - ale proste: uczynna, punktualna, słowna itp itd.
I pomaga
Staram się przełamać też swoją nieśmiałość, więcej się uśmiecham, więcej staram się sama z siebie do ludzi zagadać - wtedy czuję, że oni też chętniej ze mną rozmawiają i dostrzegają, że jestem wartościowym człowiekiem.
Bo podstawa to uwierzyć w siebie.
A to że nie jestem właśnie przebojowa? I nie mam miliona znajomych, nie chodzę codziennie na jakieś spotkanie i nie otacza mnie wianuszek ludzi? Ale potrafię wrócić do domu, zrobić sobie pyszną herbatkę i czytać książkę nauczyłam się po prostu żyć w spokoju i doceniać to.
Kiedyś jak byłam młodsza to myślałam, że trzeba być "kimś" w życiu i żeby wszyscy mnie lubili i uważali, że jestem "świetna" - teraz wolę dzień po pracy tak jak opisałam powyżej.
I z każdym dniem czuje, że nie jestem byle jaka - tylko po prostu jestem sobą i taka moja OSOBOWOŚĆ.
Pozdrawiam

Hej, chyba najlepiej odzwierciedliłaś mój problem

Nie ma czegos takiego, jak brak osobowosci, ja tez zawsze bylam niesmiala i robilam sobie z tego powodu wyrzuty ale teraz zrozumialam ze ja mam poprostu lagodny charakter, ktory wiele osob sobie ceni...

Próbowałam walczyć, ale się poddałam. Może coś by pomogły treningi asertywności, by chociaż nie czuć się takim "popychadłem". Nie wiem, czy swój charakter nazwałabym łagodnym - myślę, że jestem nadwrażliwa (i łatwo się denerwuję) oraz inni czują do mnie dystans (to wiem z terapii grupowej; tak swoją drogą nie spotkałam jeszcze terapii psychologicznej, która by mi pomogła)

"Brak osobowości" miał oznaczać metaforę (prosiłam byście się nie doszukiwali w tym terminie błędów logicznych) - to jest właśnie nijaki styl bycia, nijakie zainteresowania, wycofanie społeczne