Zdrada po raz drugi - Netkobiety.pl

Witaj ! Jest specjalny temat ...rozłąki,,zdrady..itd.Może tam powinnaś napisać i się wyżalić,ponieważ są tam osoby w podobnej sytuacji.

Jeśli chodzi o moje zdanie,w życiu bym nie wybaczyła" DRUGIEJ" zdrady.Jestem zdania,że każdemu należy się szansa-jesteśmy tylko ludźmi i popełniamy błędy ,lecz drugi trzeci itd...absolutnie nie.Jeśli teraz wybaczysz,to jestem pewna,że na tym mąż nie zakończy.ponieważ ciągle mu wybaczasz...

Sam tekst "to był tylko seks" świadczy o tym,że twój mąż to kobieciarz...mogę się mylić,lecz jestem wręcz pewna,że tych wyskoków było więcej.Po prostu Twój mąż  nie potrafi być wierny,lubi przygody.Skoro po tylu przejściach i odbudowaniu waszego życia dopuszcza się TYLKO seksu z inna,to ja wiem wszystko.Nie jest wart Ciebie i Twoich wybaczeń.

macie rację tylko ja nie potrafię na tym etapie podjąć decyzji. Trzymają mnie jeszcze dzieci, które bardzo to przezywają

Kochana"

Jak juz było tutaj napisane zrdadził raz ok jak kobieta nie da to facet nie wezmie" mozna wybaczyc raz "wiadomo w zyciu róznie bywa "kazdy z nas ma chwile słabosci której sie poddaje" np" osoba z nadwagą która jest na etapie odchudzania i tkwi w postanowieniu ze od tej chwili koniec z łakomstwem-az nagle przychodzi moment słabosci i sięga po jedno ciastko mysląc co to jest jedno ciastko przeciez to mnie nie zabije to zaledwie tylko pare kalori które szybko zrzuce"-skoro taka osoba sięgneła raz po ciacho to z siegnie i po drugie"potem kolejne"

Tak samo było z Twoim mezem:raz zdradził " załował" przeprosił-Ty mu wybaczyłas" było super "
Pytanie po cholere zdradził drugi raz skoro tak strasznie ubolewał nad pierwszą zdradą"
Powiem Ci ze on nie tyle co zalował tego co zrobił jak sie bał ze straci swoje dotychczasowe zycie-zone która o niego dba" dzieci które darzą go miłoscią i szacunkiem" spokojnego i poukładanego domu rodzinnego"

Teraz zdradził drugi raz" i znowu przeprosiny"błaganie" obiecanki ze to naprawi itp//"
Nie daj sie otumanic bo nadejdzie czas ze zdradzi raz trzeci" ulegnie presji" zapomni co obiecywał i wskoczy do łózka z nastepną inna kobietą twierdząc ze to przeciez jest tylko sex"

Pomysl nad tym czy warto tkwic w małzenstwie gdzie mąz składa Ci tylko puste obietnice" gdzie z jego strony jest kłamstwo i obłuda"
Masz dorosłe juz dzieci" które Cię wspierają -które równiez ubolewają nad nie wiernoscią Twojego męza a ich ojca"
Najlepszym rozwiązaniem to jest złozenie papierów rozwodowych" wiem po tylu latach bycia z sobą bedzie Ci cięzko podjąc decyzje o rozwodzie ale tez nie warto tkwic w małzenstwie gdzie mąz nie ma wobec Ciebie szacunku i sumienia"

Malami. Pytanie nie brzmi co on z tym zrobi. Ale co ty. Pamiętasz te dwa lata odbudowywania relacji i zaufania po zdradzie?
Jestes gotowa przejść to jeszcze raz? Masz sile? Bedzie trudniej. Dużo. Bo juz nie będziesz w stanie uwierzyć ze człowiek raz mógł być głupi i popełnić błąd ale sie czegoś nauczył.
Poza tym ta druga zdrada ma znacznie większa rangę. Bo twój mąż wie jak cierpialas po zdradzie. Znał konsekwencje. A mimo to uznał ze twoje cierpienie emocje ból żal są mniej warte
Niz jego napalony fiut. Pisze to. Bo jestem zdradzona żona.
Trzy lata zajęło mi poradzenie sobie ze zdrada meza. I wiem jedno. Drugi raz nie przeszlabym takiej dawki bólu żalu. Plakania bezglosnie w nocy. Uczucia nienawiści. Złości. Upokorzenia. Strachu. Porównywania sie. Zastanawiania sie w czym była taka ważna lepsza ze ja przestałam istnieć...
Malami- wiem ze nic. Nic nie mogłoby być gorsze niz to. Dlatego nie boje sie. Wiem. Jeśli mąż mnie zdradzi drugi raz ja odejdę.

Tu nie chodzi o płeć czy streotypy. Tylko fakty. Ma ten mąż mózg? Używa go?
Ma szacunek i poszanowanie dla żony?
Też mógł przyjść i powiedzieć o co kaman. Nie zrobił tego. Po raz kolejny zlekceważył i poniżył.
Jedna szansa i owszem.
Druga stanie się - nie musi przepustką do notorycznego robienia Cię w bambuko. Piszę, że nie musi bo w gruncie rzeczy wróżką nie jestem, ale za duże ryzyko.
A dzieci?
Nie rób im krzywdy zostając z facetem, który Cię poniża. Pokaż im, że na takie coś nie ma przyzwolenia w Twoim życiu.

ANIMUS większość kobiet nie myśli WAGINĄ jak to sugerujesz szczerością jest fakt iż konsekwencje za czyny facetów ponoszą ich dzieci to jest szczerość-nie wybielam żadnej ze stron jednak odsetek mężczyzn którzy zdradzają jest większy niż kobiet to też jest fakt, kobiety rzadko decydują się zostawić faceta rozwalić rodzinę i bujać z kochankiem to tez fakt! łatwo jest szukać "dziury w całym" ale strasznie trudno jest się przyznać do błędu mało kto potrafi ! a kwestia odbieranie cudzego męża to tak samo jak cudzej żony są różni ludzie i różne poglądy a kompromis jeden tylko trzeba chcieć go znaleź

Magdo1983, nigdzie nie pisałem, że większość Kobiet kieruje się Waginą. Zapytałem, czym się kierują i czy aby nie organem adekwatnym do rzeczonego Fiuta (nie mylić z Aleksandrem). Nie mnie wyrokować o procentach i proporcjach. Pokazałem tylko adekwatność w skupieniu na sprawach ciała.

Dzieci są tyleż Ojców, co Matek. O Ojcach często się twierdzi, że nie myślą o dzieciach, a o Matkach się twierdzi, że mają na uwadze dobro dzieci. Pytam, o jakie dobro chodzi?

Co do odsetków zdradzających Mężczyzn to nie znam danych statystycznych. Być może jest tak, że wielu Mężów zdradza już Żony z chłopcami, ale jednak pozostali chyba z Kobietami, więc... niektóre z nich zapewne są mężatkami.

"Dziury w całym" nie ma, gdy chodzi o blachę, ale w płótnie, nawet całym, są same dziury, bo to tkanina. Kiedy pisałem o sprzężeniu zwrotnym, to właśnie miałem na myśli - relacja jest tkaniną.

Znacznie łatwiej przyznawać się do cudzego błędu, niż do swojego własnego. Osobiście nie cierpię kategorii kompromisu, bo zawsze od niego blisko do kompromitacji. Racje są podzielone, ale słuszność ma zbyt wyraźną skłonność do przeważania szali. Gdy ważę racje, zawsze patrzę na języczek u wagi.

Zielony_Domek, masz rację, że chodzi o uczciwość. Ale z tego powyżej cytatu dla mnie jednoznacznie wynika, że uczciwość jest zachowana i od niej zaczął się problem. O tym pisałem gdzie indziej, że przyznanie się do zdrady jest swoistym rodzajem przerzucania ciężaru na współmałżonka.

Zupełnie się zgadzam z Twoim rozumieniem znaczenia bliskości w relacji. Pisałem jednak o tym co się zdarza, a nie o tym co najlepsze. Dla mnie patologią jest wszystko, co sprawia cierpienie, zwłaszcza gdy to cierpienie sprawia się umyślnie, z premedytacją.

W tym wątku napisałem o tym, co pojawiło się w związku z wypowiedzią i to było ukazanie drugiej strony zaprezentowanego tu myślenia według wzoru "jak On mi tak, to ja Jemu tak", a jak "Ona mi tak, to ja Jej tak". Takie myślenie jest dla mnie chore, ale jednak się zdarza, bo przecież bym nie zareagował postem powyżej.

Ostatnio spotkałem się z ciekawym rozumieniem błogosławieństwa. Błogosławić - to czynić kogoś lepszym. Nie lepszym od siebie, ale lepszym w ogóle. Przekleństwo jest czynieniem kogoś gorszym. Proponuję spojrzeć na słowa i myśli w ten sposób, a zaraz okaże się, czy swoich bliskich czynimy lepszymi, czy gorszymi. A jak przeklinamy ich i dzień ich poznania to niby jacy potem mają być? Są tacy, jakimi czyni ich przekleństwo. Radość i błogosławieństwo daje radość i dobro.

Proponuję formułę: "BŁOGOSŁAWIĘ CIĘ" lub "BŁOGOSŁAWIĘ CI" i sprawdźcie jak to działa.

Wszystko dobrze, End_aluzja, ale cały czas piszesz tu o swojej sytuacji. To także może być ważne dla Małami77 i nie kwestionuję Twojego prawa do podzielenia się swoim doświadczeniem. Proszę tylko, byś pamiętała, że sytuacja każdego może być odmienna, a nawet bardzo różna. Z tej odmienności właśnie dla mnie wynika duża ostrożność w sugerowaniu jakiegoś wyjścia i zupełne zawieszenie czegoś, co jest nazywane "radą". Dlatego od radzenia się powstrzymuję.

Szanuję Twoje wybory i wybory innych Osób. Każdy ma prawo do swoich emocji, swoich przeżyć i wyznaczania swoich granic. Granice jednak dobrze jest oznaczyć. Państwa znaczą je ziemią niczyją i słupkami z godłem państwa. Ludzie znaczą swoje granice słowami i ostrzeżeniami.

Jeśli ktoś, pomimo ostrzeżenia, zdecyduje się granicę przekroczyć, wtedy można go potraktować jako przemytnika. Są jednak w każdym państwie takie sytuacje, jak azyl. Dlatego ośmielam się zwrócić uwagę na to, że inaczej traktuje się kogoś, kto przekracza granicę i prosi o prawo do azylu i wybaczenie, a inaczej kogoś, kto uzurpuje sobie prawo do przekraczania granicy bez pytania i prośby.

Skoro prawo  te sytuacje rozdziela, to dlaczego nie mielibyśmy też tego rozróżniać.

Natolinka przypomniała mi o pewnej rozmowie z młodą szesnastoletnią dziewczyną, która od dziesięciu lat żyje w poczuciu winy po rozwodzie swoich rodziców. Miała sześć lat kiedy jej rodzice wzięli rozwód. Od tamtego czasu jej życie się zmieniło. Nie śpi w nocy więcej niż 4 godziny i to z przerwami, bo zasypia i budzi się. Nie ma przyjaciół, nie ma dobrego kontaktu z Matką, Ojciec nie poznaje Jej na ulicy i nigdy się od tamtego czasu nie pojawił w ich domu.

Ostatnia szansa w takich przypadkach nie jest dana tylko Jemu, ale ta szansa dana jest wszystkim, bo nikt nie jest właścicielem ani zarządcą szansy.

Nie wiem, co Natolinka miała na myśli, gdy pisała, że "będziesz się zachowywała jak dawniej", ale chcę zwrócić uwagę na to, o czym pisałem już powyżej: zmiana zachowania może polepszyć lub pogorszyć relację. Chodzi o taką zmianę, która spowoduje rozwój relacji, a nie symboliczne i faktyczne rozejście oraz destrukcję. Często potocznie takie słowa rozumie się jako izolację seksualną i szantaż emocjonalny, a to niechybnie prowadzi do eskalacji problemu.

Psychologowie w takim przypadku mówią o "przepracowaniu problemu", czyli dojście do przyczyn, przeanalizowanie i podjęcie działań pojednawczych dla wspólnego dobra i obustronnych korzyści.

Mala mi... Kiedys o tym pisalam. Myslalam, ze jak mnie maz zdradzi, bede umiala wybaczyc, bede umiala byc wielkoduszna i wspanialomyslna, bede umiala dac szanse... Maz mnie zdradzil, a wlasciwie nawet nie wiem co to bylo - chyba wlasnie SEKS. Dwa lata mi zajelo, zanim wyszlam ze szklanego pudelka i zaczela zauwazac, ze wokol mnie istnieje SWIAT. Kolejny rok minal, zanim zaczelam myslec racjonalnie. Tak. Dalam szanse. Nie zaluje. Wiele sie zmienilo na lepsze. Jedyne czego zaluje, to ze juz nie potrafie ufac w 100% a tylko w 99,99%, tak samo wierzyc, kochac, byc szczesliwa... I brak tego 0,01% uwiera mnie strasznie w pupe. I wiem, ze ten malenki atomik mojej osobowosci umarl bezpowrotnie raczej przeistoczyl sie w malenkie ziarenko goryczy i egoizmu, ktorego smak bede odczuwac juz do konca zycia, nawet jesli to zycie mialabym dzielic z kims innym. Wiem, ze moj maz odchorowal rowniez ta zdrade, ze za swoja glupote, bo nawet nie slabosc, zaplacil wysoka cene. Nie wiem, czy umialabym pogodzic sie z jego druga zdrada, czy mialabym sile i odwage, zeby mu wybaczyc, zeby jeszcze raz przez to wszystko przejsc. Wszystko we mnie krzyczy, ze nie. Ale prawda jest taka, ze nie wiem. Dlatego powiem ci, jesli masz w sobie wystarczajaco duzo odwagi i sily, wiary ze jest o co walczyc - podejmij to ryzyko. Dla mnie jestes wielka, jesli potrafisz byc na tyle wielkoduszna, zeby swoje urazy odsunac na bok i dac kolejna szanse. Tylko blagam, nie rob tego w imie dzieci, bo dzieci sa szczesliwe, kiedy rodzice maja ze soba dobre relacje. Calym sercem jestem z toba.

gejsza.... to co ty musiałaś w życiu przejść, jesli uważasz, że dla miłości trzeba znosić wszystko?/
ja wiem, że mozna kochać -zawsze i na zawsze

ale nigdy nie wolno pozwolić na pewne rzeczy

kochaj blixniego swego jak siebie samego.. nie zamiast

dopóki nie potrafisz pokochać siebie samej, twoja miłośc do kogos nie będzie pełna

jesli rani cię ktoś, kogo kochasz to pozwolenie na to jest dowodem na to, że go nie kochasz i nie chronisz przed tym, by stał się złym człowiekiem..
masz obowiązek "chronić go" przed przemocą - tą stosowaną przez niego również
bo miłość sprawia, że stajemy się lepszymi ludźmi...a nie gorszymi.. prawda??

a taka miłość - "znieść wszystko"  - sprawia - że obiekt naszej miłości przestaje być człowiekiem a staje się bestią...

Mówił zapewne przy pierwszej zdradzie że to ostatni raz
I tak będzie w kółko...Oby nie,dla dobra dzieci i autorki.
Ja do tej pory jestem idealistką w życiu nie wybaczyłabym zdrady,taki człowiek według mnie nie jest nic wart,gdyby na prawdę kochał,nie pomyślał by o zdradzie,a co dopiero żeby to zrobił!

End-aluzja, wybacz, generalnie się zgadzam z tym, co napisałaś, ale diabeł tkwi - jak zwykle - w szczegółach.

Nie dla miłość trzeba znosić wszystko, ale ... miłość pozwala wszystko inaczej znosić, pojmować, rozumieć, reagować.

Nie można kochać inaczej niż zawsze i na zawsze.

Słowo "pozwolić" ma w sobie zakodowaną wolę. Czyżbyś chciała za kogoś decydować, co ten ktoś ma czuć i na co pozwalać? Czy to nie uzurpacja, z którą sama być się nie zgodziła i nie pozwoliła na taką "rzecz" wobec siebie? To jest właśnie logiczny wymiar "miłuj bliźniego swego jak siebie samego" i nie pozwalaj sobie na to, na co innym nie pozwalasz.

Jak chcesz chronić kogoś przed tym, by nie stał się "złym człowiekiem"? Ja znam tylko jeden sposób: nie oceniam ludzi w kategoriach "źli" i "dobrzy". Moje życie stało się znacznie lżejsze i radośniejsze, odkąd przestałem nawet czyny ważyć na szali zła i dobra. Pozwalam sobie mówić tylko o czynach niezgodnych ze słowami, a więc zdradzających niespójność osobowości. Pozwalam sobie na wyrażanie własnych emocji i mówienie o nich otwarcie, więc gdy ktoś mnie chce zranić to zanim to zrobi mówię mu o tym, że to mnie zrani i mówię, w jaki sposób mogę na to zranienie zareagować. Mogę, bo wcale nie muszę. Nic nie muszę.

Miłość sprawia, że staję się bardziej człowiekiem, może nawet staję się lepszym dla samego siebie, ale to wcale nie znaczy, że staję się szmatą najlepszą do użycia przez każdego, kto chciałby wykorzystać moje człowieczeństwo. Jeśli ktoś staje się bestią to najprawdopodobniej dlatego, że stworzyłem w nim bestię przez źle pojętą uległość wobec jego uzurpacji. W taki sposób przecież pojawiły się na świecie feministki, które unieszczęśliwiły zapewne więcej Kobiet w każdym pokoleniu niż zdołali to uczynić sadyści obecni w każdym pokoleniu.

Zatem wybrałaś "życie na huśtawce"... bo CZYIM dobrem kierowałaś się dokonując tego wyboru? Dla dzieci NA PEWNO lepiej... o ile to życie nie zamieni się w karuzele pretensji i żalów. Wtedy 2 lata dochodziłaś do Siebie - to zważ, że i teraz trochę potrwa.
Czy chociaż powrót obwarowałaś jakimikolwiek warunkami? Choćby terapia małżeńską? BO, obietnicę o tym, że nie zdradzi to JUŻ wiesz, że możesz "pod pociąg włożyć"?
Trzymaj się

Kopa w d.u.p.e!!! Dostał już swoją szansę i ją ZMARNOWAŁ. Zdradził Cię raz, drugi, zdradzi i po raz dziesiąty. Dochodziłaś do siebie zbyt długo, nacierpiałaś się, zaufałaś na nowo. I Ci podziękował. " To tylko był seks"- co to za tłumaczenie w ogóle?! Wątpię, żebyś po raz kolejny potrafiła zaufać, będziesz kontrolować, myśleć, wariować
Zacznij żyć bez niego, dla samej siebie i dzieci! A przyjdzie czas, że o nim zapomnisz, dasz sobie radę bez niego.

przyjaciółko forum - bardzo ci dziękuję za twoje słowa

Nie mam zamiaru Cię wkurzać ale nigdy tego nie zapomnisz.Ale życzę powodzenia w 2014.

Czy jego powrot do domu obwarowany byl jakimis uzgodnieniami, warunkami czy po prostu zla owieczka wrocila do domu, bo... bo tak??

Jesli wrocil i nie musi robic wiele, aby byl, to wrocisz tu, na forum, juz niedlugo-jak dowiesz sie o kolejnej dla niego a dla Ciebie 3 zdradzie...

Obym sie mylila...

stara się, śpimy osobno, nie mogę się z nim kochać, pyta się czy może mnie przytulić dotknąć. Nie wiem, dzisiaj na przykład zrobiłam mu awanturę bo sam pojechał do innego miasta po kurtkę i nie odbierał o de mnie telefonu. Jednak po 10 minutach oddzwonił i się tłumaczył , że rozmawiał z kolegą. Zaś w domu był na mnie zły, że robię mu awanturę o nieodebrany telefon. Chyba mnie poniosło.

Czytajcie na potęgę, kobiety które wybaczacie zdradę!!! Może w końcu zrozumiecie, że nie warto.
Facet, który kocha, nie zdradza.

Pewnie TAKĄ:

I CO dalej zamierzasz? BRAK zaufania (w pełni zrozumiały!) sprzeczki, awantury...
Odłożyć sprawę "ad acta"?
A może wykorzystać zaistniały stan do przeprowadzenia jakiejś terapii małżeńskiej? JASNO zdefiniować reguły PONOWNEGO wspólnego zamieszkania? BO jak na razie to - zdaje się wróciliście do "starego" systemu" a ON się RACZEJ NIE SPRAWDZIŁ...?

Nawet o tym nie myśli.

Teraz powinny obowiązywać TWOJE zasady. To Ty ustalasz czego od niego oczekujesz i zaznaczasz na co na pewno się nie godzisz. To on musi się do nich dostosować. Nie ma mowy o kompromisach i uległości z Twojej strony. On musi wiedzieć, że kolejnej szansy nie będzie (i tak uważam, że dostał o jedną za dużo). Szczerze? Nie bardzo wierzę, że cokolwiek się zmieni, ale jeśli zdecydowałaś się spróbować, to musisz być twarda i stanowcza.
To on ma się teraz postarać - podwójnie, to on ma pokazać, że mu zależy, starać się odbudować zaufanie, to jego w tym rola, aby wszystko wróciło do względnej normalności.