BEZRADNOŚĆ! - Netkobiety.pl

Chyba jednak nikt nie ma takiej sytuacji:(

Witam,dziękuję za odpowiedź.
Próbowałam już,to co zastawałam to koniec świata,nie skacze,powiedziałabym ze naprawde nie dbam tak jak wcześniej o dom, bo nie starcza mi czasu,a 5letnie dziecko też w brudzie nie może przebywać bo takie nawyki nasiaknie:/
Gotować przestałam w tygodniu bo córka w przedszkolu,i co z tego jadł byle co a jak juz gotował to na taką godzine ze ja musiałam coś sobie wczesniej zorganizować. ale nic dziwnego jak ja wstaje 5rano to nie bede do 16 na obiad czekać...jemu pasowało bo o 12je sniadanie po wypiciu trzech kaw przed kompem od zejścia ze snu nocnego. Po prostu masakra. Na podłodze może leżeć wszytko potknie sie i nie podniesie,tak wyniósł z domu tam mamunia wszytko sprzatała i pod nosek posuwała. Teraz jeszcze doszły demony z przeszłości. Powiem tak: on ucieka bo to chyba o to chodzi,przed ślubem było ich dwóch i ma pretensje ze nie umiałam wybrać. wygladało to tak ze był ktos inny przed nim on sie pojawił to dopiero po kilku miesiacach zakonczyłam tamto tyle ze to teoria bo tamten ani razu nie był u mnie(mieszkał daleko).i pretensje przez 5lat zamyka sie wsiąka a jak wybuchnie to jest wałkowanie zmory z przeszłosci ja mu weto ze on te 5lat zmarnował ale jak grochem o sciane nic nie dociera przeprosimy sie dwa dni jest fajnie póżniej znów go nie ma wsiąka ucieka i koło sie zamyka. My jesteśmy tylko na papierze...Już go dzisiaj separacją straszyłam,co wiem ze to i tak nie działa. Chyba dla samej siebie pójde do specjalisty abym była zdrowa psychicznie...

czytając twój post to jak bym widziała siebie z przed kilku lat. z tą tylko różnicą że mój mąż coraz bardziej zagłębiał się w oparach alkoholu. znosiłam to przez długi okres czasu aż wreszcie powiedziałam dość. odeszłam. mój mąż stracił darmową sprzątaczkę. nie było już podaj przynieś pozamiataj. teraz jestem wolna za to on on sam boryka się z trudnościami dnia codziennego.
pozdrawiam

Za cztery dni wraca i chyba powiem dość albo terapia albo sie rozstajemy. Już na samą myśl mam dość że znów bedzie w domu siedział,miałam nadzieje że jednak zostanie,wymówka że coś tam warunki jakieś,tylko w plecy na tych jedno dwutygodniowych wczasach...przyjedzie i bedzie mnie wku...na każdym kroku swoją wegetacją...Sam fakt że jak wyjedzie jak juz sie zmusi gdzieś poszukać pracy mnie przeraża że ulge czuje...

Bo Ty gadasz i straszysz, a nic nie robisz.

Chcesz mu zrobić terapie wstrząsową, to zrób, a nie tylko o tym gadasz.
Po postach widać, że jesteś konkretna, ogarnięta i zdeterminowana, żadne tam pitu pitu. W takim razie, jak mąż wróci po 4 dniach witasz go pozwem rozwodowym na stole i Twoimi walizkami w przedpokoju. Oznajmiasz, że masz dość, nie dość, że jest bezużyteczny w domu to jeszcze na niego nie zarabia, odwracasz się i wychodzisz.

Lepszego sposobu szokowego nie znam.

A pozew o rozwód pisałam już kilka razy tylko nigdy nie ujrzał światła dziennego...Niewiem co mnie blokuje dotychczas wszystko co zamierzałam osiągałam...Albo to jeszcze nie kres mojej cierpliwości i wytrzymałości albo jestem po prostu tchórzem i nie potrafie tej granicy przekroczyć.Wiele razy myślałam sobie,niech mnie zdradzi to bede mieć zielone światło do rozwodu...Tylko że nigdy go o to nie podejrzewałam,nigdy nie dawał powodu,no bo w sumie w domu to jedynie z telewizorem mnie zdradza.Mało co wychodzi to jak pozna niedoszłą kochanice:)Śmieszne ale już dość łez leciało za ten nasz czas,teraz sie tylko do złego śmieję.Także niewiem już mam mętlik w tej mojej rozczochranej. Dziś mi wiadomość dnia przedstawił,że praca jest na miejscu, w sobote idzie na spotkanie,jak zjedzie z wyjazdu na którym bedziemy w plecy,a jednak miałam cichą nadzieje ze tam zostanie i sie ogarnie...A na miejscu to ja wiem,wyjdzie jak zawsze...Wogóle to musze historie wyczyścić przeglądarki bo to szpieg jest i zawsze przeszukuje cały komp. także pewnie w piątek ostatni post,bo nie bede miała nawet jak napisać. A chyba by mnie zabił jakby tu wszedł:/ Co do wstrząsu,to naprawde chciałabym nim wstrząsnąć,tylko jak pisałam wyżej chyba jeszcze nie potrafie,chyba mam nadzieje że nie bede musiała aż tak drastycznie. Ne chodzi o mnie bo dość krwi mi już wypił,tylko on nie patrzy nigdy na dziecko,nie rozumie że pewnych rzeczy,słów nie powinno soe odbywac w obecności 5letniej córki...Chcę ją chronić i tak musze robić za ojca i matke i wypełniać te braki. Tak nieraz sobie myślę,za 15lat ona bedzie miała swoje zycie a ja? tez swoje tylko zmarnowane...Albo  dalej sie bawić w meczennice i do tego przywyknąć tylko czy sie da przywyknąć do tego ze na okrągło ci ktoś krew wypija...Dziękuję za pomoc,nawet podtrzymanie na duchu to jest bardzo dużo,bo jakąkolwiek decyzje ja musze podjąć i do niej dojrzeć.Pozdrawiam.

Wiem to samo mi mówi moja najblizsza z rodziny osoba,że to moję zycie. W sumie w naszym wypadku jak on teraz był w domu pół roku a 5lat w rozjazdach to pewnie córka różnicy by nie zobaczyła,ale widze ze im starsza tym bardziej jej ojca brakuje czy on jest czy nie. Leży na sercu bo jak są jeszcze jakieś uczucia to za wszelką cene człowiek chce to ratować. tyle ze czasem sie nie da,kolejna szansa,kolejna,kolejna itd...i wracamy do punktu wyjścia. Bardzo czesto porównuje sie z moja teściową,stwierdzam ze przed ślubem i zajściem w ciąży to był cudowny facet,dbał troszczył,rozmawiał kochał a teraz ja siue poprostu czuje przezroczysta i potzrebna tylko do zachcianek, Przytula to mnie córka jedynie....a miłość do dziecka jest ogromna ale niestety nie wystarczająca. Wiem ze jakbym już nic do niego nie czuła to by mi wszytko wisiało i dawno było by po wszystkim,mam tu prace swoje mieszkanie przyjaciół,to on wiecej by stracił niż ja...chodzi o to ze ja niebo wywracam żebysmy wreszcie żyli szcześliwe-razem jak rodzina a nie ja+córcia i on sam gdzies tam z boku samowystarczalny. Pije tak jak pisałam już tylko piwko,ale bywało ze miesiącami dnia nie opuścił,bo przeciez to nie alkohol ale tym sie tez można uchlać i to nieżle a strasznie namolny jak pijany mam taką awersje na to jego niby popijanie ze jak widze ze kupił to mnie az rogi i ogon rośnie. Teraz to sie mogę postawić,jakoś więcej odwagi mam jak pracuję,bardziej niezależna i powiem co myśle,ale tu grochem o sciane to też wiele nie daje. Przynajmniej już nie duszę w sobie. Dziś tak bardziej na smutno bo cała w stresie jestem bo za kilka dni już zjeżdza rrrrrrrrrrrrrr.
no i sam ten fakt ze juz sie stresuje jak wróci zamiast sie cieszyć,zła jestem o to wszytko bo naprawde miałam nadzieje ze pomoże w utrzymaniu rodziny a tu jeszcze koszty,i na spokojnie próbuje go naprowadzić żeby myślał żeby jednak został ale wyczuje w końcu ze ja chce i bedzie że go zmuszam moja wina jak nie wyjdzie i tak dalej,już sie nie wtrącam chce osobnego życia niech ma. Znów straszny zawijas ten post ale późno już a ja od 5 na nogach,trzeba chyba dziś już odpuścić i po prostu iść spać aby mieć siłe jutro pracować:)
Dzięki dziewczyny,zawsze to lżej na sercu jak sie wyrzuci z siebie:) Dobrej nocy wam życze.

w zupełności zgadzam się z marusią 17 dodam tylko od siebie że to może być tylko chwilowe picie jednego piwka. ktoś kto pije często nie tak szybko zmienia swoje przyzwyczajenia. to że teraz pije tylko jedno piwo to nie świadczy o tym że nie wróci do tego co było wcześniej. wiem to z własnego doświadczenia. mój mąż też mówił że piwo to nie alkohol. a co to niby jest??? napój energetyczny?

ja cie rozumiem doskonale, tez pracuje w domu, we wlasnej firmie i wiem, jak to jest.
on nie zauwazy swoich problemów- ale ty mozesz swoje. tak naprawde do niczego ci nie jest potrzebny. wiem, ze to brutalne stwierdzenie, ale prawdziwe. tkwi sie w takich związkach, bo ma sie nadzieje, ale ona nic nie daje.
za to mam nadzieję, że cię zainspiruję historią moich rodziców - rozwiedli się, gdy miałam 10lat. Ojciec pił, moja mama stwierdziła, że nie chce takiego życia. Powiedziała mu wprost- albo się ogarnie, albo won. O dziwo, podziałało. Najpierw chlał, szalał sobie sam. Ale po jakimś roku go olśniło. Poszedł na terapię. Ozdrowiał. Wrócił do mojej mamy - w sumie dwa lata nie byli razem, teraz nie są małżeństwem, ale nie narzekają, dalej są ze sobą, a to już 17 lat Jednak wierzę, że gdyby moja mama nie trzasnęła mu drzwiami - pewnie by już dawno zachlał się na śmierć. Rozwód więc nie jest ostatecznością. Jednak moim zdaniem nie powinnaś podchodzić do niego też jak do szansy na naprawę wszystkiego. Po prostu powiedz mu stop. Jak zawalczy - jego wygrana. Jak nie- jego strata. Jest dorosły i  ma prawo wyboru.
Jednak ty masz prawo do szczęścia swojego i swojego dziecka, a bierzesz za dużo na siebie. I właśnie to wasze szczęście musi być twoim celem, bo neistety nie da się czuć i robić wszystkiego za siebie i męża. Zacznij dbać o siebie. Jak masz za dużo obowiązków - odpuszczaj sobie. Nie pierz jego rzeczy, nie sprzątaj po nim, wyrzuć telewizor z sypialni - pracujesz i masz prawo do odpoczynku, a on ot musi szanować. Zacznij stawiać granice- bez płaczu, ale mów spokojnie i jasno: od dziś jest tak i tak, bo ja tego potrzebuję. Wyznaczaj mu zadania - jak nie zrobi, niech nie liczy na nic od ciebie. A jak dalej nic nie będzie robił- kopa na drogę.

Hej,ja tylko na chwile,pewnie to ostatni post przez dłuzszy czas.
Mam nadzieje że jak już napisze to z dobrą wiadomościa,że dało sie uratować moje małżeństwo:)
Zobaczymy...
Ale wiem jedno-koniec obojętności na jego obojetność:) Albo zacznie ze mną żyć albo do widzenia.
Jednak mam jeszcze nadzieje,że w końcu sie zmieni,napewno nie od razu ciężkie prace przede mną,ale wierze że sie uda.
Dziś mam ostatni wieczór samej,więc musze to wykorzystać,napełnić sie dobrymi myślami i spokojem,jak to mówią przygotować do bitwy:) W końcu z jakiegoś powodu go wybrałam na męża. tylko musze sobie przypomnieć z jakiego;)
Dziękuję dziewczyny za wsparcie i rady,trzymajcie kciuki.
Pozdrawiam was gorąco.