bezradnosc i poczucie "zyciowej klaustrofobii" - Netkobiety.pl

Widać że bardzo się starasz polepszyć swój stan życia, tylko że niestety te przeciwności losu potrafią wszystko zepsuć. Ale nie wolno się poddawać. Na pewno masz jakiś potencjał w sobie tylko trzeba go odkryć. Warto byłoby z kimś podzielić się swoimi myślami. Jeśli nie żona to może jednak psycholog będzie dobrym rozwiązaniem? Nie bój się pomóc sobie. Mam nadzieję że uda Ci się podnieść z tego okropnego dołka.

Dziekuje za cieple i mile slowa, które dodaja odrobine otuchy, to dla mnie bardzo wazne, tak jestem potwornie zakompleksiony i nie wiem jak moge to zmienic. Jakis ogólny paraliz mnie dopadl i nie potrafie jasno myslec, jedno co wiem to to , ze obecny stan mnie wykancza. Myslalem o zmianie miejsca zamieszkania, ale jak spojrze wstecz to przeprowadzalismy sie z zona po kilkanascie razy, rózne miasta w Polsce i w koncu dobici brakiem jakich kolwiek perspektyw w Polsce zdecydowalismy sie na wyjazd za granice. Poniewaz zona ma fach w reku zdecydowalismy, ze ona pierwsza wyjedzie. Tak sie stalo, ze los sie do niej usmiechnal i pojawila sie szansa w postaci otworzenia wlasnego biznesu, w tak zwanym miedzyczasie dowiedzielismy sie, ze nie mozemy miec dzieci z zony przyczyny. Poczulem sie przez nia odepchniety i pozostawiony sam sobie, rzucilem sie w wir "przyjemnosc", lacznie z kompromitujacy i naglym wybuchem uczucia do praktykantki w mojej ostatniej pracy. Chodze do psychologa, ale mam wrazenie, ze krece sie w kólko. Nie zawsze rozumiem co do mnie mówi , ale przynajmniej mam miejsce gdzie moge wyplakac moje poczucie zalosci. Co do kursu to mieszkam w malym miasteczku i nie ma tu zbyt wielkich mozliwosci wyboru. Nie ma szkoly w której bylyby organizowane lekcje angielskiego z polskim nauczycielem. Obecnie uczeszczam  na kurs,  który nazywa sie Adults Opportunity, ale okazuje sie, ze jest dla mnie za trudny.Chodze równiez na angielski, ale tak jak wspomnialem jest prowadzony tylko w jezyku angielskim.  Mysle , ze problem tkwi w jezyku, wszystkiego musze sie domyslac i lapac kontekst, ale nie zawsze jestem pewien czy faktycznie dobrze zrozumialem, wiec powoduje to we mnie wzmorzone poczucie "ofiary losu", która nie moze byc niezalezna. Powrót do Polski bylby dlamnie porazka, bo nie mam nic, zadnego zawodu, doswiadczenia zawodowe jest pobierzne i nie jestem niczego pewien na tyle by móc dzialac samodzielnie. Dodatkowo musialbym zamieszkac z rodzicami a to moze sie skonczyc jeszcze wieksza depresja. Niestety nie mam wlasnego mieszkania ani nikogo u kogo móglbym sie zatrzymac. Dodatkowo podczas kursu przekonalem sie, ze nic nie umiem i nic o sobie nie wiem, jakie sa moje mocne strony, umiejetnosci, co chcialbym robic w zyciu, kompletny brak pomyslu na siebie. Obecnie jestem na utrzymaniu zony, która pewnie ma mnie dosc bo ciagle wyjezdzam lub zostaje, zona mówi, ze powinnienem sie skupic na jezyku, ale jej zdanie zawsze musze wymusic i nie czuje, ze jest ze mna szczera, ciagle mi mówi zebym wzial sie w garsc i przestal sie mazgaic. Zamknac przeszlosc i isc do przodu.  Rozumiem , ze moje zachowanie moze byc dla niej meczace. Sa takie dni kiedy mysle zeby ze soba skonczyc, bo nie widze dla siebie zadnego rozwiazania.

Fabienko, dziekuje za post, przepraszam, ze jestem chaotyczny, trudno mi uporzadkowac pewne sprawy tak zona wie, mówi ze sie domyslila, ale ja mysle, ze ktos zyczliwy jej powiedzial. Rozumiem , ze musi byc je ciezko, ale jak tylko sie dowiedzielismy, ze nie mozemy miec dzieci, to mnie odepchnela zarówno psychicznie jak i fizycznie. Zona unika tego tematu a ja czuje sie zagubiony, samoptny i pusty. Myslalem , ze bede mógl byc ojcem, to miaja byc rola mojego zycia, cos co pomogloby nadac mi pewne ramy,  ogarnoac sie. Poczulem sie zagubiony w tym wszystkim, emigracja z duzego miasta w Polsce do malego miasteczka które ma malo do zaoferowania, wszyscy sie znaja, wszyscy o sobie wszystko wiedza, czuje sie tu jak bym sie cofnal w czasie i wrócil do PRL-u. Mentalnosc tubylców jest momentami trudna do ogarniecia, choc z drugiej strony tuaj jest wiekszy luz, nie liczy sie jak wygladasz, ile masz dyplomów, ale co umiesz, co masz w "srodku". Pierwsze lata pobytu tutaj musiale sprzatac, pomyslaem ok, naucze sie jezyka i pojde do szkoly zdobede zawód itd, ale chyba zabraklo mi cierpliwosci i pokory. Nie wytrzymalem tam, nie moglem nawiazac kontaktu z lokalnymi, sprzatalem najlepiej, ale nikt tego nie docenial, a nie potrafilem dostosowac sie do standardów, które polegaja na unikaniu pracy. Wyzwiska w moim kierunku i brak poczucia akceptacji, spowodowaly podjecie decyzji o zmianie pracy. Poznalem kolege, który pracowal w organizacji pomagajacej emigrantom. Zaczalem sie angazowac, coraz bardziej i bardziej, postanowilismy zalozyc cos wlasnego. On lepiej mówil po angielsku ja mialem lepsze rozeznanie wsród potrzb emigrantów, pochodzace min., z wlasnego doswiadczenia. wyslano mnie na szkolenie, na którym nie moglem sie odnalesc, czulem sie tam nie na miejscu , za glupi, nie moglem nawiazac kontaktu z grupa a w dodatku zaczalem myslec , ze wyslano mnie tam celowo
( paranoja). W zasadzie do kolegi z pracy nigdy nie czulem, w sensie odbierania na tych samych falach, ale szedlem w to glebiej i mocniej. Polacy którzy mnie otaczali krytykowali, i wylewali frustravje, a ja  im w tym nie przeszkadzalem, przyjmowalem wszystko. Pracowalem bez umowy za male pieniadze, nie potrafilem sie upomniec o siebie,  bo jestem nic nie warty.Czulem sie jak jego pies, który zrobi wszystko co pan kaze. Pomimo tego, ze nie pracuje tam juz rok, to nadal nie moge sie otrzasnac, pozostaje w ciaglym poczuciu kompromitacji i wstydu, bardzo mnie to paralizuje, poszedlem do szkoly bo myslalem, ze mi to pomoze, a z jednej str., pociaga mnie to a z drugiej , powoduje, ze mnie ogarnia mnie wstyd, ze wszyscy sie tam ze mnie smieja i maja mnie za glupca, który nie widzi pewnych oczywistosci. Czy jest jakas szansa porozmawiac z Toba na priv?. Pozdrawiam i dziekuje Fabienko

Witaj Rennio, dziekuje za post jednak wizja powrótu do kraju napawa mnie przerazeniem, poza tym wiazalaby sie z rozwodem .Widzisz nie jestem pewien swoich uczuc, czuje ogromny chaos, (oststnio wyczytalem , ze to typowe dla DDA), nie chce podejmowac pochopnych decyzji. Kocham zone, w jakims sensie moge na niej polegac, jednak najbardziej przeszkadza mi mysl, ze nie jest ze mna szczera, ze sie mna bawi. Tylko nie wiem czy dobrze ocenilem sytuacje i faktycznie moge tak powiedziec, ze jest cyniczna manipulatoraka, której zalezy na tym zeby miec kogos na starosc, a taki naprawde nic do mnie nie czuje. Moze  w tym momencie to ja staje sie cynicznym manipulatorem przywiazanym do nogi zony, bez zadnych talentów i umiejetnosci, bo przeciez jestem pusty i glupi. Na niczym sie nie znam i nic nie umiem oprócz uzalanie sie nad soba. Jestem zyciowym nieudacznikiem. To co bym chcial jest dla mnie nie osiagalne, bo nie znam jezyka i dodatkowo nie umiem pisac esejów wiec o kursach i studiach moge zapomniec. Wiec podsumowujac jestem zagubiony we wlasnych emocjach, myslach ocenach. Czy ktos z was mial kiedys podobnie jak z tego wyszedl?, jak naauczyc sie asertywnosci i zalezec tylko od siebie, jak nie patrzec na siebie przez pryzmat ocen innych. Jak wyznaczyc sobie cele i wiedziec czegosie chce, jak zyc tu i teraz i stac sie dojrzalym emocjonalnie facetem?:(

hej Fabienka, jak mozna sie z Toba skontaktowac na priv?