porzucona - Netkobiety.pl

ją Ci powiem co masz robić. Ogarnij się sama i szybko zapomij o tym psychicznym gościu. To jest chore co on robi a jeszcze chorsze (jeste takie słowo w ogóle? ) że Ty to tolerujesz i chcesz z nim być. Zastanów się co on robi, dojdz do jakiś wniosków, pomysł czego oczekujesz od życia i wejdz w nowy związek jak już będziesz gotowa.

Nie musicie przepraszac..dziekuje za pomoc.Najgorsze że to ja obwiniam siebie, a żeby wrócił zrobiłabym wszystko...

Jak znam życie,to raczej wróci.Ale żeby zazdrosc nie zatrula Wam zycia, cos z tym musicie zobić.Jemu teraz wydaje sie,ze jak zerwie, to nie bedzie sie meczyć.
Moze ma kompleksy ?

Powinnaś teraz zadbać o własne samopoczucie... Jeżeli wróci to Ty mu postaw ultimatum dotyczące chorej i przesadnej zazdrości. Dusiłaś się w tym związku. Dlaczego sobie pozwalałaś na to? Rozumiem miłość, ale nie taka "zatruta". Podstawą związku jest zaufanie. Więc musi Ci ufać, ale osobiście byłbym na takiego kogoś bardzo zła. Takie wyzwiska za nic nie znaczące smsy? Tak chyba nie zachowuje się zakochany chłopak.

Cześć Wszystkim!
Jestem nowa, od kilku dni przeglądam te forum i mam nadzieję, że w dobrym topicu  piszę.
Nigdy wcześniej nie pisałam nigdzie, a szczególnie nie w takiej sprawie, ale potrzebuję wsparcia i się wygadać.
Na początku września zostawił mnie mój narzeczony po 7 latach. Byliśmy bardzo ze sobą zżyci, zakochani po uszy, choć tak jak wszędzie były kłótnie.
Może zacznę od tego, że mieszkaliśmy ze sobą od prawie 6 lat. Ostatnie pół roku było dla nas ciężkie, najpierw ja straciłam pracę, później on. Mieliśmy załamke, ale on szybko znalazł bardzo dobrze płatną pracę a ja łapałam dorywczo i nie było już tak źle. W czerwcu zdecydowaliśmy się wynieśc pod miasto na czas wakacji, bo ja mogłam pracować z domu, a on dojeżdzał. Odwiedzali nas znajomi, było miło, ale on uciekał w nałogi i tylko czekał kiedy przyjadą znowu by z nim palić. Dodam, że on jest ode mnie starszy o 6 lat, ma 37, ale zawsze zachowywał się jak dzieciak, w sumie my razem lubimy się zawsze wygłupiać. razem słuchamy tej samej muzyki, chodzimy w te same miejsca, mamy dokładnie takie same zainteresowania więc nigdy mi to nie przeszkadzało. Niestety pod koniec sierpnia z tymi znajomymi wyjechalismy na urlop (przed wyjazdem prosilam, żeby nie palil, bo nie chce takiego zwiazku) cały spędził na paleniu. W czasie powrotu wscieklam sie na niego, przyznam, że mam wybuchowy charakter, rzucilam w niego pierscionkiem. Całą droge powrotna sie nie odzywalismy. Przywiozl mnie do domu pod miastem, a sam pojechal do mieszkania, bo mial rano isc do pracy. Po dwoch dniach zadzwonil, że juz sie wyprowadzil i to koniec, po czym zaproponowal, że jesli nie bede prosila o powrot i plakala to przyjedzie zaraz i pogadamy. Rozmowa przeszla fatalnie, prosilam, tlumaczylam, ale on byl nieugiety, powiedzial, że sie wyprowadzil szybko, bo gdybym byla w domu zostalby i nadal by bylo fatalnie.  Onsię wypalił, nie kocha mnie, mimo, że dopiero był zakochany strasznie, chce miec teraz spokoj, żyć sam i przez rok się z nikim nie spotykać. Dodam, że zostawiał mnie bez grosza przy duszy, z kredytami, ktore rozdzielil na pol i odjechal. Kilka dni jeszcze po tym mielismy kontakt, bylo raz dobrze, raz gorzej. Spotkalismy sie po tygodniu, bylo milo, nawet podziekowal mi za spotkanie i nie byl juz taki zaborczy. Niestety powiedzial, że jestem jego zwykla znajomą i tyle. To mnie bardzo zezłościło, zaczęły się złe smsy, rozmowy, chciałam by wytłumaczył swoje zachowanie. Od tej pory nie chce mnie widziec, nie chce miec kontaktu, to on zadecyduje kiedy sie zobaczymy. Wiem, że nikogo nie ma. Moje zycie zaczęło się wbrew wszystkiemu układać, rodzina i przyjaciele mi pomogli. Ale nie rozumiem, co się stało, jak można tak przekreslić życie i osobę, która wyciągała z depresji, były wsparciem i jedyną przyjacółką (on nie ma nikogo, prócz tych znajomych z którymi utrzymuje kontakt niestety) Pewnie zapomniałam o wielu aspektach, staram się zapomnieć o wszystkim co złe i iść dalej, ale ciężko bez tego jedynego.
Przepraszam, za chaotyczność, ale cięzko się skupić

Witaj Milionek
Bardzo dziękuję za ciepłe słowo
Udało mi sie w dwa dni po powrocie do pustego mieszkania znaleźć stałą pracę i wszystko zawodowo zaczyna mi się układać.
Rodzina spłaciła mi wszystkie kredyty, więc odetchnęłam, jedyni na kogo mogłam liczyć
Nie ukrywam, że nie wiem, jak można kogoś zostawić i to w taki sposób, znaliśmy się na wylot.
Musiałam się podnieść, ja i moja rodzina, która go strasznie kocha.
On nawet z nimi nie chce utrzymywac kontaktu, co boli bardzo, bo on na nas mógł zawsze liczyć.
Zawsze był rozpieszczany i oczkiem w głowie wszystkich -chłopak do rany przyłóż, a teraz...
Nie wierzę, że ludzie z dnia na dzień stają się takimi potworami.
Nie wiem co i jak zrobić, by zmądrzał.
Staram się nie pisać do niego, a jesli już to tylko o sukcesach, niech wie, że jestem super
Pomaga mi czytanie tego forum a z drugiej strony boli, że jest pełno takich przypadków.

Pozdrawiam miło

To wspaniałe mieć w ciężkich momentach wsparcie.
Zaczęłam odnawiać stare kontakty, każdy daje mi dużo siły.
Niestety wszyscy nas znali i nie mogą uwierzyć w to co się stało, byliśmy parą idealną.
Ciężko się tego słucha, ale stoją za mną i mogę na nich liczyć.
Wiem, że mój ex się gdzieś pogubił, miał ciężkie dzieciństwo, a to mocno wpłynęło na wszystkie jego związki, z których uciekał tak samo jak ode mnie.
Wiem, że mogę mu pomóc i sprawić, by było dobrze, ale on też musi tego chcieć
Może on mnie przekreślił, ale ja nie umiem tak zostawiać, może naiwna jestem )
Ja wierzę, że to jest ktoś mi pisany, związek bez kłamstw, zdrad, ufaliśmy sobie w 100%.
Ciągle liczę na happy end, bo nie ma rzeczy niemożliwych i wszystko da się zbudować jeśli się tylko chce, ale muszą chcieć dwie strony.
Nie wiem skąd we mnie tyle optymizmu, bo to najgorsze 1,5 miesiąca jakie miałam w życiu, chyba dobrze jest wygadać się osobom postronnym, dziękuję

Marta, bardzo mi miło Joanno
Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby nie los, który sprowadził ludzi wspierających mnie.
Nawet chciałam skończyć z życiem, ale to pokazałoby tylko słabość...
Wiem sama, że jestem też cholerą i mocno mu zalazłam za skórę, ale dlaczego nie mówił?
Mnie nauczył mówić o uczuciach, a sam nawet nie dał znać...
Poprosił, abyśmy pobyli jakiś czas bez siebie, ale ciężko z dnia na dzień odciąć pępowinę, uczucie...
Wszyscy mi mówili, żeby odpuściła, nie odzywała, a może zatęskni i wróci.
Jestem osobą otwartą i nie umiem oszukać i udawać, że mnie nie interesuje.
Chciałabym mieć tę siłę, by odpuścić, ale nie umiem, pękam i piszę, ale już nie żale, a tylko dobre dla mnie rzeczy.
Sam mi radził bym teraz zadbała o siebie i choć jemu jest ciężko, to z drugiej strony jest mu coraz lepiej...
Nie wiem co to ma znaczyć i jak się z tym czuć, może to kryzys wieku średniego ;P
Zastanawia mnie tylko jak to rozgryźć, bo wiem, że może być dobrze, ale trzeba bardzo popracować nad tym i nie uciekać.

Doskonale zdawalam sobie sprawe jak to wyglądalo z boku,że to byla...jest toksyczna milosc bo nadal go kocham.Ale nie wyobrazalam sobie zycia bez niego...bo to mialo byc na cale zycie, tak mowilismy a z dnia na dzien wszystko się zweryfikowało.

Nic nie szkodzi .Ciesze się, że moj post kogos zainspirował do podzielenia sie problemami i wygadania.I ciesze się,że jest jakis odzew i pomoc

Znam to...przed oczami mam tylko te miłe chwile, a nie widze tego co bylo złe i nie do przyjęcia.Takie troche sadomachistyczne podejscie...ciągłe  rozmyślanie.

Bo widzisz wy mężczyźni jesteście w większości egoistami.

Ja bym własnie o tym dobrym chciala zapomniec a pamietac tylko zle...wtedy może myslalabym bardziej racjonalnie i moze udaloby się mi uwolnic.A tak..wiem ze jeden sms i wróce.

Czytając coraz więcej takich i podobnych wynurzeń, utwierdzam się tylko w przekonaniu że wy kobiety naprawdę zakochujecie się w draniach, stare powiedzenia nie kłamią :] Pewnie dlatego tak się dzieje, że ciężko jest wam odróżnić zdecydowanie i pewność siebie dojrzałego faceta od zaborczości i agresywności sfrustrowanego typa.

Ha...mi juz na drugi dzien zaczal pisac, że mnie kocha i nie wyobraza sobie zycia beze mnie...a jak mu powiedzialam ze lepiej bedzie sie rozstac to powiedzial ze jakbym przypadkiem byla w ciąży to mam mu z brzuchem nie przychodzic...Nawet się nie załamałam, jedynie zrozumiałam jaki on naprawde jest.I ciesze się z tego

Owszem były nic nie znaczące. I chyba nikt nie daje ci prawa do obrażania ludzi prawda?Tak myslalam..