Czy to już samotność? - Netkobiety.pl

Hej. Tym razem będzie o nudnej, lekko zdesperowanej " starej pannie":). Mam 25 lat, pracę którą lubię, może nie wymarzoną ale ważne, że jest i przynosi mi satysfakcję.Skończyłam studia,wyjechałam do miasta i mieszkam sama. Mam wiele znajomych, przyjaciół prawie wcale. Większość moich koleżanek już " ustatkowała się" że tak to nazwę- są po ślubie, mają dzieci albo mieszkają ze swoimi facetami. Zostałam sobie taka mała ja w wielkim świecie. Taka mała ja...no właśnie. Nie raz zdarza mi się nie spać nocami analizując to jak potoczyło się moje życie i dlaczego jestem takim człowiekiem a nie innym. Dochodzę do wniosku, że jestem ciepłą i serdeczną osobą, która ma wiele niecodziennych pasji, sporo ambicji , tematów do rozmowy z facetami. Mam świadomość swojej atrakcyjności i to jakie wartości sobą reprezentuję. Może i nie jestem "typową dziewczyną", którą interesują nowości ze świata mody, stylu itp. Od łażenia po galeriach handlowych wolę wsiąść na rower i aktywnie spędzać czas na łonie natury,fotografować...Ogółem od szpilek wolę trampki. Nie sprawia mi problemu brzydka pogoda, jak pada nie zamykam się w domu popadając w chandrę tylko idę pobiegać. Lubię czuć, że żyję. Nie bywam kapryśna, nie lubię zarozumiałych, wrednych, złośliwych ludzi i w opozycji do nich na siłę staram się zabijać ich swoją uprzejmością- ażeby pokazać im, że mimo wszystko świat jest piękny. Heh, dziewczyna ideał ktoś by pomyślał..no właśnie.. Problem tkwi w tym, że moje wszystkie związki, relacje z facetami leżą..Nawet jeśli poznam kogoś, kto jest ciekawą i wartościową osobą to znajomość zamyka się w relacji kolega-koleżanka albo chodzi tylko o seks. Co oczywiście mnie nie interesuję. Ba zdarzają się faceci, którzy będąc w związkach proponują mi seks bez zobowiązań, miałam nawet raz propozycję trójkąta hah.. od razu ucinam takie znajomości. Znajomi, nawet płci męskiej dziwią się, że taka fajna dziewczyna, dobry materiał na kobietę jest ciągle sama i sama...wielokrotnie dają mi to odczuć poprzez docinki, żarty które niestety coraz mniej mnie bawią. Bardzo często miewam wrażenie, że faceci mają mnie za taką uroczą dziewczynę ale no niestety nic więcej, i traktują hmmm z dystansem. Jest to ciężkie dla mnie. Naprawdę zależy mi by mieć bliską osobę, partnera-przyjaciela, który myślałby poważnie o życiu, chciałabym miec kogoś z kim mogłabym wspólnie planować przyszłość. Zastanawiam się czy mój problem tkwi we mnie samej, czy na świecie występuje deficyt wartościowych prostolinijnych i poważnie myślących facetów. Ostatnio zauważyłam coś co mnie niepokoi. Cała moja pewność siebie, poczucie wartości raptownie spada, gdy facet, którym jestem zainteresowana daje mi odczuć, że jestem nijaka, zwykła, że nie mógłby się związać z kimś takim jak ja -ułożonym, nie imprezującym, dojrzałym. Może brakuje mi pewnego luzu typowego dla imprezowiczek, wyzwolonych hejterek. Sama już nie wiem jak określić obecne wśród studentek trendy i zachowania. Mimo, że nie mam depresyjnej natury to ogarnia mnie nieopisany smutek gdy widzę dwoje zakochanych ludzi, spacerujących, trzymających się za ręce, mają takie radosne oczy. Już niepamiętam kiedy doświadczyłam podobnych przeżyć. NIbys pełniam się w życiu, ale bycie singlem na dłuższą metę jest naprawdę przykre. Może ma ktoś podobnie..bardzo chętnie porozmawiam,podniosę na duchu, jak również posłucham wszelkich porad:)