serce i rozum - Netkobiety.pl

Musisz mu to wytłumaczyć że jest infantylny nie śmieszny bo faceci tego czasem nie rozróżniają ,myśli pewnie że szpanuje i ci tym imponuje.. Daj mu jasno do zrozumienia żeby dorósł ,że życie to nie tylko wygłupy.Stanowcze ultimatum i jak mu na tobie zależy to myślę że ogarnie i się uspokoi ,może spoważnieje .. ;/

Jestem w podobnym wieku, co Ty, mój chłopak też jest ode mnie trochę (niewiele) młodszy. Jesteśmy razem od czterech lat, wciąż borykamy się z jego nieogarnięciem życiowym, które - wydaje mi się - wynika jednak z jego charakteru, a nie wieku.
Twój chłopak może być jeszcze niedojrzały emocjonalnie, ale jest też druga opcja - że po prostu taki jest, i się nie zmieni!
Podaj jakieś przykłady jego nieodpowiedzialnosci, łatwiej będzie wtedy coś powiedzieć.

Jego nieogranięcie polega na tym, że zawalił studia i powtarza rok, a poza tym koło marca obiecał, że znajdzie sobie pracę i nie będzie na garnuszku rodziców, skoro już nie studiuje w pełnym wymiarze.... ciężko mu z tym idzie. A jesteśmy razem prawie rok. Rozmawiam z nim często na ten temat i on doskonale wie, jakie jest moje zdanie i że kiedyś mogę od niego odejść, jeśli nic się nie zmieni. Trochę się zmienił - mam wrażenie (i chcę, by tak było), że jeszcze nie ma żadnego doświadczenia w szukaniu pracy. Dlatego najpierw próbował z ulotkami, potem z call center... zrobił sobie książeczkę sanepidu... coś próbuje, w sumie przechodzi podobne fazy jak ja, tylko kilka lat wcześniej. Mam nadzieję, że jednak pokaże mi w końcu, że da sobie radę w życiu, choć czas przemawia mu na niekorzyść. Tymczasem siedzi i nerdzi, ogląda seriale, gra... i mu nie przeszkadza, że pół roku minęło, a on nie ma dalej pieniędzy, nie pojechaliśmy razem na wakacje, jak chcieliśmy. Ech. Dałam mu już ultimatum, ale daję też więcej czasu, bo nie potrafiłabym go teraz zostawić. Oj. Ciężko, ciężko...

Póki co wszystkie radzicie, bym jednak słuchała rozumu. Może jednak jest jakaś nadzieja? <wzdech>

Upsss, powiem Ci tak: ja dalej jestem w tym związku, choć radykalnej przemiany mój chłopak nie przeszedł. "Symptomy", o których piszesz bardzo przypominają mi początki mojego związku. Nie chcę Ci mydlić oczu - moim zdaniem nie masz co liczyć na nagłą metamorfozę (choć życzę Ci tego z całego serca). Zmiany pewnie będą, ale malutkie, stopniowe. Takie, które trzeba nauczyć się dostrzegać i za które trzeba głaskać po głowie, bo w odczuciu Twojego faceta będą niemalże kamieniem milowym.
Nie powiem Ci, co masz zrobić. Powiem Ci tylko, że gdybym miała jeszcze raz wejść w ten związek, ze świadomością tego, jak będzie wyglądał, to zrobiłabym to. Choć czasem (nawet dość często...) mam wątpliwości, czy dobrze robię, to jednak bardzo dużo się przez te 4 lata nauczyłam o życiu i o sobie. Poza tym po prostu go kocham A co będzie dalej - zobaczymy.

Dodałabym do tego jeszcze: ... wiedząc, że może się nie zmienić.
Bosa, to nie zawsze kwestia dojrzewania. Czasem to po prostu taki charakter...

Gorzej,jaki mu to do 40stki zostanie.Ale to już pesymizm.

I słusznie.
Wysłałam Ci priv.

Dzięki za ten wpis - bo ja widzę takie drobne zmiany, bardzo drobne. I z jednej strony się cieszę razem z nim, pomagam, uczę pisania różnych dokumentów do rekrutacji, a z drugiej znów jak wracam do rodziców, to są uporczywe pytania "i co, dalej to samo? znalazł coś lepszego wreszcie?"... I znów mam doła, że jednak nie potrafię go zmotywować na tyle, że presja, żeby go zostawić, bo nic nie wart. Tymczasem on jest naprawdę wiele wart, bo jest uczciwy, wierny, z zasadami. Z drugiej strony też racja, że na rynku pracy kiepsko. Poczekam jeszcze. Dzięki za wszystkie komentarze:)