Czy XXI wiek będzie wiekiem kobiet? NIE, kobiety do tego nie dopuszczą - Netkobiety.pl

Dziwne, że musiała w ten sposób podkreślać swój autorytet w świecie o patriarchalnej mentalności?

Henryk VIII Tudor, miał 6 małżonek, niektóre z nich skazywał na śmierć, jak mu było wygodnie i generalnie cnotliwością nie grzeszył. Podobnie zresztą jak wielu wielkich tego świata, którzy zmieniali partnerki jak rękawiczki- więc rozwiązłość zarzucać wpływowym kobietom, podczas gdy przykłady mężczyzn pokazują to samo? Hipokryzja?

Vlad Palownik, jego przypominać chyba nie trzeba, ble, ble, ble....

I wiele, wiele innych mężczyzn w historii.

Odpijać piłeczkę dalej? Chyba nie ma sensu.

Nie musiała, wierz mi Piękny-Nick, naprawdę nie musiała. Po pierwsze żyła w społeczeństwie w którym kobiety miały bardzo wysokie prawa i przywileje w porównaniu np. do antycznej Grecji czy Starożytnego Rzymu. Kobiety w egipskim społeczeństwie były naprawdę wyzwolone. Miały możliwość dziedziczenia. Synowie np. z reguły dostawali w spadku po rodzicach ziemię, córki domy, meble lub klejnoty (choć oczywiście nie było to regułą). Kobiety egipskie mogły i dziedziczyły również majątki ziemskie, powiem więcej - zachowały się dokumenty, mówiące o dziedziczeniu przez kobiety całych nomów.

W Starożytnym Egipcie kobiety miały prawo wybrać sobie np. zawód i dbać o własną karierę. Kobiety wychodzące za mąż, miały prawo do rozporządzania wniesionym do małżeństwa posagiem, który...był jej własnością (niespotykane nigdzie indziej), choć oczywiście mogła go ofiarować małżonkowi.

Rozwód był formalnością (i to zarówno dla mężczyzny jak i kobiety), należało w gronie rodzinnym po prostu oznajmić "On nie jest już moim mężem" ,lub "Ona nie jest moją żoną". Mało tego, jeśli rozwodu zażądała kobieta, mąż musiał zwrócić jej wspomniany wyżej posag, który wniosła do związku i który powierzyła jego "opiece" (od początku do końca małżeństwa uważany był za JEJ własność, a mąż jedynie nim rozporządzał). W przypadku rozwodu - dzieci pozostawały zawsze pod opieką matki.

Zupełnie inaczej było np. w starożytnej Grecji, a szczególnie w demokratycznych Atenach. Tam kobiety były zamknięte w "pokojach kobiet", zwanych gyneceum. Czasami wolno im było wychodzić z domu by np. odwiedzić przyjaciółki. Jeśli mąż sprowadzał sobie hetery - przeważnie ucztowano w pomieszczeniu zwanym andron - kobiety musiały siedzieć w gyneceach, wraz z córkami, niewolnicami i przyjaciółkami. W przypadku rozwodu, też jak w Egipcie był formalnością, wystarczyło po prostu w gronie rodzinnym zakomunikować o chęci rozstania, ale...taka możliwość przysługiwała jedynie mężczyznom. W czasach Peryklesa (za namową jego kochanki Aspazji), wprowadzono przepis, który by ukrócić plagę rozwodów - gdyż rozwodzący się mężczyźni, żenili się głównie po to by zdobyć posag żony - potwierdzał co prawda łatwość rozwodu dla mężczyzn, ale...zmuszał ich do oddania żonie całego posagu. To niewątpliwie zahamowało "plagę rozwodów", ale niewiele poprawiło pozycję kobiet. Mężczyźni znaleźli bowiem inną "furtkę", mianowicie jeśli małżonek publicznie oskarżył żonę o niewierność, mógł zachować jej posag, w ramach zadośćuczynienia. Kobiety musiały więc bardzo się pilnować i nie wzbudzać podejrzeń.

Jeśli zaś to kobieta chciała rozwodu, no to tu już zaczynały się schody. Musiała udać się do urzędnika zwanego archontem eponimem i przekonać go by zechciał zająć się sprawą jej rozwodu. Dlaczego? Kobieta nie mogła bowiem uczestniczyć w procesie sądowym. Ciekawym jest tu przypadek Fryne.

Fryne, słynna z piękności kurtyzana grecka z IV wieku p.n.e., urodzona w Tespiach beockich, ale zamieszkała w Atenach, gdzie najpierw sprzedawała kapary, potem grała na flecie a na koniec zdobyła sławę i fortunę jako kurtyzana. W rzeczywistości nazywała się Mnesarete, lecz dla białości jej cery nadano jej przydomek Fryne - co po grecku znaczy "ropucha". Na święcie Posejdona w Eleusis rozpuściła włosy i weszła nago do morza, co natchnęło Apellesa do namalowania jej jako Afrodyty Anadyomene (czyli wynurzającej się z morskiej toni). Podobno była tez modelką do posągu Afrodyty z Knidos - dzieła Praksytelesa. W Delfach - świątyni boga Apollona, gdzie przyszłość przepowiadała słynna kapłanka zwana Pytią - ufundowała sobie swój własny złoty posąg. Zdobyła tak wielką fortunę że zaproponowała Tebańczykom pokrycie kosztów odbudowy murów miejskich, pod warunkiem jeśli umieszczą nad bramą wjazdową napis: "Wzniesione przez Aleksandra, odbudowane przez kurtyzanę Fryne". Tego było już za wiele, została publicznie oskarżona o bezbożność i sądzona przez sąd ateńskiego areopagu. Jej obrońca, sławny mówca Hypereides, gdy skończyły mu się argumenty by ocalić jej życie (za bezbożność jedna była tylko kara - śmierć), po prostu zerwał z niej ubranie i pokazał ją nagą sędziom ze słowami: "Czy takie ciało zasługuje na śmierć?". Została uniewinniona, lecz straciła cały swój majątek.

W przypadku rozwodu jednak dzieci ZAWSZE pozostawały pod opieką ojca, a żona odchodziła do domu ojca, lub...innego męskiego opiekuna jej rodziny. W porównaniu z Egiptem, to właśnie w Grecji panowała "patriarchalna mentalność".

Nawet harem faraona, był czymś zupełnie innym niż znane nam z opowiadań czy historii owe miejsca odosobnienia kobiet. Haremy władców egipskich nie były odizolowane od świata. Były to pełne życia, otwarte miejsca, które kobieta mogła opuścić, lub przyjąć swych krewnych.

I jeszcze jedna rzecz - Hatszepsut nie była pierwszą (jak się powszechnie sądzi), kobietą/faraonem na tronie Egiptu. Przed nią panowały już Merneit (XXX wiek p.n.e.), Nimaathapi (XXVIII wiek p.n.e.), Heteferes (XXVI wiek p.n.e.), Nebet (XXIV/XXIII wiek p.n.e.), Nitokris (XXII wiek p.n.e.), Neferusobek (XVIII/XIX wiek p.n.e.), Ahhotep (XVI wiek p.n.e.) i wiele innych. Żadna nie próbowała upodabniać się do mężczyzn - Hatszepsut była pierwszą kobietą, chcącą rządzić jako mężczyzna.

Bardzo ciekawe, tylko jak te rozwody maja sie do wspolczesnego swiata?

Po raz kolejny nie zostałem zrozumiany.

I wtedy i teraz zachowania kobiet nie zmieniły się nawet o jotę.

Kobiety nie muszą naśladować "męskich zachowań", niech naśladują "zachowania innych kobiet", ja jestem za tym aby kobieta pozostała kobietą, a nie babo-chłopem, by potem jej wypominać dlaczego ci "wredni mężczyźni", zmusili ją do zachowań antykobiecych. Masło maślane.

Lotte, AdrianieDąbrowski - mnie chodzi o to, że jest problem, a tym problemem jest wzajemna niechęć (mówiąc łagodnie), kobiet względem siebie. Czy sądzicie że gdybym nie napisał tego tematu - problem by zniknął, rozwiał się, rozpłynął? Ja sądzę inaczej. Uważam że o takich sprawach należałoby mówić głośniej i więcej, inaczej...nic się nie zmieni. Kobiety nadal będą się prześladować, a feministki zwalać to na mężczyzn. To jest chore wg. mnie.

Nie jestem żadnym mizoginistą. Co to jest mizoginizm? Definicja z Wikipedii: "Mizoginia lub mizoginizm - nienawiść albo silne uprzedzenie w stosunku do płci żeńskiej. Często bywa też przyrównywany do antykobiecego seksizmu lub mizoandryzmu. Generalnie jest uważany za stosunek mężczyzny wobec kobiet, ale niewykluczona jest sytuacja, w której również kobieta może cechować się postawą mizoginistyczną". Oto definicja mizoginizmu.

Zastanawiam się dlaczego zawsze ludzi o odmiennych poglądach oczernia się, wmawiając im nieprawdę w żywe oczy? To jest dla mnie niezrozumiałe.

Ja nie jestem mizoginistą gdyż nie odczuwam uprzedzenia czy niechęci do płci pięknej. Ja je po prostu uwielbiam. Uwielbiam patrzeć na kobiety, z nimi przebywać rozmawiać. Powiem więcej, od jakiegoś czasu staram się namówić kobiety do rozmów na tematy polityczne. Nie udaje mi się to nie tylko w kontaktach ze znanymi mi osobiście kobietami, lecz także z dziewczynami na forach internetowych (wielu forach). Doszedłem do wniosku że moje poświęcenie jest zbędne - kobiety nie znoszą polityki (ja zresztą też nie cierpię tego bagna). Nie obchodzi ich wiele spraw, a jeśli już, to jedynie powierzchownie, bez wgłębiania się w zagadnienie. Faceci zaś bardzo chętnie lubią politykować i rozprawiać o polityce, politykach itd.

Nie rozumiem też tego fenomenu. Nie rozumiem jak wprowadzić parytety, w sytuacji gdy wolne kobiety, w wolnym kraju nie chcą rozmawiać na tematy, które w jakiejś tam mierze dotyczą także ich samych. Zupełnie nie wiem o co więc chodzi feministkom?

Ja myślę Adrianie że powinieneś już wziąć się do roboty, przed tobą dłuuuga praca. Tylko żebyś w końcu nie uznał iż jest to jedynie "syzyfowy trud".

Pozdrawiam.

Dlaczego nijak. To jak wg. Ciebie byłoby "właściwie"?

Zresztą to nie są "moje tezy", ja tylko przytaczam tekst. Linku podać nie mogę, gdyż "nie mam uprawnień". Gdybym go podał, może nie atakowalibyście mnie za "grzechy niepopełnione".

Ja tylko napisze, ze przez wszystkie lata jak jestem kierowca, nigdy w życiu nie spotkałam się z tym aby kobiety kłóciły się o sytuacje na drodze. Za to widziałam wielu mężczyzn, a i ze 3 razy nawet z kijami baseball'owymi, okładających się wzajemnie bo jeden drugiemu zajechał drogę. W takim razie gdzie ta męska solidarność?

I w ogóle co ma piernik do wiatraka?

A w "dowody" historyczne, nawet nie chce mi się zagłębiać .

XX30 i Huxley, z przykrością muszę stwierdzić - to nie jest tylko moja opinia. Gdyby to było tylko moje zdanie, nie poświęcałbym czasu na takie głupoty. To widać, niekiedy jest przykryte "grubą warstwą pudru", ale jak poobserwujesz pewne sceny z udziałem kobiet, które ze sobą "współpracują", to...ręce opadają.

Co ciekawe, ja lubię obserwować takie sytuacje, nie wnikając (chyba że już muszę), i nie wtrącając się w rozmowę, lub wzajemną "wymianę uszczypliwości", po płaszczykiem serdeczności.

I to nie jest opinia którą wyrobiłem sobie teraz, niedawno - to jest obserwacja którą widzę od "małego", i nie wśród moich pań (a przynajmniej - nie tylko), ile wśród kobiet które znam jedynie z widzenia - jak choćby moje pracownice.

Żeby jednak udowodnić iż nie jest to moja osobista opinia (nie chcąc cytować i przytaczać masy linków na ten temat), ograniczę się tylko do jednego filmiku (tu jest to pięknie opisane/opowiedziane:

http://www.youtube.com/watch?v=wczceHOFkLM&feature=player_embedded

Pozdrawiam.

Bzdura, to były regentki, zasadnicza różnica też w naszej kulturze.
Regentka może rządzić jak król, ale nie ma tej samej tytulatury, tych samych insygniów. Analogicznie u nas Jadwiga była 2 lata KRÓLEM Polski.

Dalej też podajesz dużo historycznych ciekawostek, ale nie do końca sprawdzonych i potwierdzonych naukowo - Waleria Messalina np. nie poszła pracować w burdelu, a wyzwała na swoisty pojedynek najsłynniejszą rzymską kurtyzanę: rywalizowały, która z nich zaspokoi więcej mężczyzn. Messalina wygrała.

Erzsebet Bathory jest obecnie pośmiertnie oczyszczana z zarzutów i aktualnie najpopularniejszą tezą jest, że jej rzekome mordowanie setek dziewcząt to spisek hrabiego Thurzo, jej politycznego przeciwnika.

Fredegundy nie znam, ale na ile znam wczesnośredniowieczną moralność, bardzo się dziwię, że nie została świętą. Cyryl, który podburzył tłum do bestialskiego rozszarpania Hypatii na strzępy, z zazdrości o jej popularność i polityczne wpływy, został świętym.

Ogólnie moje przedmówczynie mają rację. Równie dobrze można założyć temat, że faceci to świnie, bo Aleksander Wielki w napadzie szału zabił swojego najlepszego przyjaciela, bo Henryk VIII zabijał nie tylko żony, ale i politycznych przeciwników, nawet jeśli wcześniej twierdził, że ich kochał (Tomasz Morus), bo Hitler i Stalin w ogóle zabijali jak leci niemalże.

Owszem, bywają kobiety-mizoginki, ale to żadna zasada odnosząca się do ogółu.