"wspaniałe" dzieciństwo, "wspaniali" rodzice, czyli o pozorach - Netkobiety.pl

Z pozoru w miarę spokojna rodzina, która wychowała rozpieszczoną jedynaczkę.
Oczywiście tylko z pozoru...

Przestałam tłumaczyć rodzinie i liczyć na zrozumienie (oraz akceptację) podejmowanych przeze mnie decyzji. Nie pytam ich o zdanie, bo jest ono dla mnie nic nie warte (nie są dla mnie żadnym autorytetem). Smutne... Również czuję przymus spotkań z nimi, zapętliłam się w okowy powinności. Jednak nie obwiniam ich za nic. Mam świadomość, że robili wszystko z miłości do mnie, jednak niekoniecznie oni mieli świadomość, że tak bardzo skrzywili mi psychikę.
Dostałam bardzo ważne pytanie, po co mi ich akceptacja i jedyna odpowiedź jaka do dzisiaj przychodzi mi do głowy, to żeby zaspokoić swoje dziecięce potrzeby, których (racjonalność podpowiada) i tak się nie da już zaspokoić.

Też w głębi ducha wiem, że mogę wszystko. Niska samoocena (bynajmniej nie okazywana na zewnątrz) skutecznie jednak temperuje te bohaterskie zapędy.
W życiu jakoś sobie radzę. Z życiem łatwiej niż ze sobą.
Jestem typem zadaniowca, mam zadanie to wykonuję je najlepiej jak potrafię (wypruwając z siebie flaki), osiągam zamierzony efekt (który tylko w moim mniemaniu i tak jest gorszy niż ten, który byłabym w stanie osiągnąć gdybym jeszcze bardziej się postarała - deprecjacja) i tak mi się życie kręci od zadania, do zadnia. Największy problem mam z nawiązywaniem poprawnych relacji z ludźmi. Nad tym cały czas pracuję.

Perfekcjonizm - nie. Ze zbyt wielkim dystansem podchodzę do życia i mam to gdzieś jak to wygląda na zewnątrz. Bardziej umiłowanie do psychicznej autoagresji. Z zewnątrz dostaję pochwały, a z wnętrza karę.

Kto klasyfikuje poprawność? Oczywiście ja. Chce się dobrze czuć z ludźmi i nie uciekać przed nimi, gdy tylko pojawiają się emocje. Problem z relacjami, chyba jest bardziej złożony niż mi się obecnie wydaje.

Ja nie obwiniam swoich rodziców za swoje dzieciństwo choć nic w nim normalnego nie było oprócz tego że miałam co jeść zimą było ciepło a i do szkoły chodziłam bo to był obowiązek. Oczywiście państwo tak chciało nie oni. A już napewno nie stary.
  Teraz mam swoją rodzinę i kiedy myślę o dzieciństwie o tym co było kiedyś to choć czasem chce się płakać to mówię sobie że mam to gdzieś. Było minęło . To już nie wróci. Czas leczy rany ale nie pozwala zapomnieć. A szkoda bo nie ma co miłego wspominać. Mówili że hitler się znęcał nad ludźmi a ja gestapo to miałam kiedyś w domku rodzinnym.

  Wychodząc z rodzinnego domu czułam ulgę że to sie skończyło . Chciałam miłości akceptacji i ciepła rodzinnego i myślę że mi się to udało. Choć nie zawsze jest pięknie i kolorowo , choć czasem są złe dni w których trzeba iść na kompromis nie zgadzając się z daną sytuacją to i tak jest lepiej niż było. Nie ma już płaczu po nocach i strachu w dzień. Braku akceptacji wartości w siebie we własne siły. Teraz jestem Ja Tu na swoim, w swoim życiu . Też mi się kręci życie od zadania do zadania. Jak mam coś wykonać to musi być porządnie zrobione. Wszystko na swoim miejscu.

  Teraz to moje życie i moje sprawy żadna przeszłość nie może mi tego zniszczyć ani zabrać.

Nie zrozumieliśmy się. Wszystko robię tylko dla siebie (nie bez powodu zaznaczyłam na początku, że jestem rozpieszczoną jedynaczką, czyt. egoistką)
W ogóle nie zwracam uwagi na to jak widzą mnie inni. Sprawiam wrażenie osoby pewnej siebie. Często nawet nie liczę się z niczyim zdaniem, tylko robię tak jak ja chcę. Dopiero zaczynam się uczyć pokory.
Największym katem dla siebie jestem ja sama. Dobrze wiem, jak sobie "dowalić" bym czuła się gorzej. Oceny innych nie przebijają się przez skorupę, którą wyhodowałam przez te lata.
Wszystko to wynika prawdopodobnie z tego, że w dzieciństwie rodzice mnie nie chwalili (za to chwali się mną).

Drogi N4VV, gdybym znała odpowiedzi na te pytania, to pewnie problemu by nie było, albo przynajmniej nie byłby tak przytłaczający.
I zgadzam się, że problem jest we mnie. Tylko we mnie.

Xelfi, nawet nie wiesz jak bardzo pokrzepiający jest Twój post. To znaczy, że jest światełko nadziei, by stworzyć coś z niczego, czyli ciepło rodzinne nasączone miłością i akceptacją.

Moja wiara w to, że jednak oni zrozumieją jest naiwna, a ja za każdym razem popełniam ten sam błąd i próbuję się tłumaczyć. I za każdym razem upadek, frustracja, pytania do siebie samej "dlaczego".
Tak bardzo zawsze wierzę, że kiedyś staną po mojej stronie. Bezwarunkowo. Chciałabym przestać wierzyć, próbuję, ale nie potrafię. Byłoby łatwiej.

Wiem, że nie robili tego celowo, chcieli jak najlepiej. Ale zagłaskali kotka na śmierć. Moi rodzice mają wiele fantastycznych cech i potrafię jeszcze czasem czuć się przy nich dobrze. Czasem.

A jednak... Świadomość, że ludzie tak mi bliscy stają zawsze po stronie osoby polemizującej ze mną - tak jakby był to ich nawyk, tak to odbieram; nawet w restauracji kiedy kelner podał mi niedopieczone danie i poprosiłam o wymianę, im żal było tego kelnera... A co, przecież mogłam zjeść i nie narzekać a potem siedzieć na kiblu ze sraczką, ale to nic. Nie znajduję słów.
To jest straszny ciężar. Świadomość, że nikt nie jest po twojej stronie. Uczucie osamotnienia.

Doskonale te rzeczy zobrazowałaś. Czuję dokładnie to samo.
Chociaż muszę się pochwalić, że dawno nie usłyszałam od siebie samej "jesteś beznadziejna"

Niech spadnie na mnie bomba, albo nie wiem co, żeby mi mózg przekręciło w inną stronę i żebym potrafiła inaczej spojrzeć na to wszystko. Próbuję, staram się, ale kiedy chcę patrzeć do przodu i stwierdzam, że nie mogę zrobić kroku do przodu, to mnie krew zalewa. Czuję się dosłownie jakbym wrosła w ziemię, chcę się uwolnić, marzę o tym i stawiam sobie cele, ale nie potrafię ich realizować. Szczególnie ostatnio.

Uma, chcesz już zawsze wierzyć w bajki? Tworzyć historie jak pięknie mogło by być?

Czyli skoro nikt nie jest po Twojej stronie, to znaczy że "wszyscy" to Twoi bliscy, rodzina, rodzice?

Good job!

Potrafisz, tylko jeszcze o tym nie wiesz.

Jasne, że będzie mi się chciało. Jestem ciekawa co Twoim zdaniem oznacza coś dziwnego i bezsensownego, bo zaraz może się okazać, że większość moich decyzji jest tak postrzegana.