Pasożyty kontra wyrodne matki - o pracy zawodowej kobiet - Netkobiety.pl

Nie jestem za tym żeby kobieta pracowała lub nie. Ona ma zdecydować w jaki sposób będzie się spełniać w życiu jednak jak we wszystkim potrzebny jest umiar. Obowiązki domowe i przy dzieciach powinny być wykonywane wspólnie.
Co do wyrodnych matek to chyba minęły już czasy kiedy mówiło się tak o tych, które oddają dzieci do żłobków.

Znam osobę, która najpierw używała argumentów że małe dzieci, potem, że ciężka sytuacja na rynku pracy,... itd dziś ma pełnoletniego bezrobotnego, którego chyba dalej wychowuje Dziś ma poczucie, że coś jej uciekło - nie może pozwolić sobie na takie życia jak przy dwóch pensjach, gdy jej mąż chorował, to lęk, a co będzie jak go po powrocie do pracy zwolnią, że jej świat trochę ograniczył się do telenoweli i promocji w supermarkecie. Patrząc z boku, wcale opiekowanie się dziećmi nie spowodowało, że jej dzieci są super inteligentne, rozwinęły jakieś specyficzne umiejętności. Z czasem wychowanie zmieniło się w dawanie kasy, karmienie, ubieranie, zebrania w szkole... w końcu nastoletnie dzieci nie potrzebują takiego matkowania jak przedszkolaki.
Chyba zaczęła jej dokuczać rzeczywistość, bo... na starość poszła na studia.

BaboOsiadła niestety tak jest, gdy kobieta pracuje - jest tą wyrodną, co to nie dba o gniazdo rodzinne, a gdy nie pracuje, to jest leniem, ale chyba warto dla siebie pracować, by czuć swoją wartość, by czuć się niezależnym, by móc się rozwijać.

Myślę, że praca kobiety-matki powinna być wspólną decyzją obojga małżonków.
Nie można założyć, ze każda matka jest w stanie pogodzić pracę zawodową z wychowywaniem dziecka, tak samo jak nie można założyć, że zawsze praca zarobkowa męża przyniesie rodzinie więcej korzyści od ograniczenia wymiaru tej pracy i podzieleniu między oboje rodziców trudów wychowania.
Jeżeli mężczyzna (lub kobieta) zarabia dużo i robiąc karierę zapewnia rodzinie środki do życia i bezpieczną przyszłość, to partner(ka) powinna poświęcić swój czas wychowaniu małego dziecka. Będzie to z korzyścią dla wszystkich.
Osobiście uważam, że podczas pierwszych lat swojego życia, dziecko powinno mieć jak największy kontakt z przynajmniej jednym z rodziców. Z całą pewnością wpłynie to pozytywnie na jego rozwój.
Jeżeli jednak pobyt matki w domu ma oznaczać wyłącznie jej zabawę w internecie i oglądanie telenowel, to nie przyniesie to dziecku wiele dobrego i taka kobieta powinna pójść do pracy (tyle, że jej się z pewnością nie będzie chciało ).

I to uroczą .
A poważnie: mężczyzna i tak zawsze ulega kobiecie, więc prawdziwa demokracja jest w małżeństwie wykluczona już na starcie .

Jak nie ulega, to znaczy, że sytuacja jest krytyczna i aby ocalić kobietę przed nią samą mężczyzna musi się jej sprzeciwić .

Mój facet rozwiązuje problemy "liniowo" najpierw jeden, potem drugi, ....po męsku, najlepiej cudzymi rękami .
Rzecz w tym, że w ten sposób najprostsze rzeczy należałoby latami organizować, prosty przykład wyjazd: wiadomo, że co roku są wakację, na moje pytanie kiedy jedziemy, std. odp "nie wiem", no dobrze - narzucam od 8.07, na pytanie gdzie? std. odp. "nie wiem", rzucam kilka propozycji, "ale ja nic nie wiem, o tych miejscach", podejmuję decyzję. Trzeba wyrobić dziecku nowy dowód, po drodze pada kilka "nie wiem", ale załatwiamy sprawy w urzędzie. W tzn międzyczasie ja załatwiam wiele innych spraw, on czeka, przecież nie będzie robił "wszystkiego", a jak dowód nie będzie na czas, no to po co cały wysiłek? Rozmawiamy już o samej wyprawie "nie wiem, bo nie mam mapy, bo..." Być może udałoby mu się rozwiązać nurtującego problemy i doprowadzić do wyjazdu... w 2020r, o ile by nie zapomniał, tak jak wyjazdu na spływ kajakowy

Demokracja, demokracją - ale jak jest układ dwojga ludzi, to na skutek demokratycznego głosowania kto wygrywa?

Jeżeli rozmawiamy o rodzinie z dziećmi, którymi trzeba się opiekować, to nie da się uciec od tematu równouprawnienia, bo ktoś musi zostać w domu i zaopiekować się dziećmi. Z pewnych względów np. karmienie piersią to kobieta jest typowana do tej funkcji. Układ jest wygodny - ona zajmuje się dzieckiem i domem, on pracuje. Niestety ten schemat zostaje gdy dziecko idzie do przedszkola, szkoły: ona pracuje + zajmuje się domem, on pracuje.
Kiedyś widziałam program o życiu na wojskowym lotniskowcu. W amerykańskiej armii, gdy kobieta decyduje się iść do wojska, to równouprawnienie nakazuje, by pracowała tak samo jak facet, więc te dziewczyny dźwigały ciężkie skrzynki, wykonywały inne pracy jak faceci, ale ciekawa scenka była z porządkami, bo okazało się, że tutaj już nie ma równouprawnienia, to dziewczyny musiały sprzątać wspólny pokój.

Ja nie dawno urodziłam synka (ma 4 miesiące) i planuję pójść do pracy.. mieszkam na wsi w domu rodzinnym, mój partner zagranicą mimo iż  dużo zarabia dokucza nam ta odległość w Polsce nie zarobi by nas utrzymać i spłacić kredyt na dom więc musielibyśmy oboje pracować.. na razie mam przeciwskazania bo po pierwsze na wsi nie ma żłobka (więc musimy ten dom nasz zostawić i wyprowadzić się do mieszkania do miasta) drugi dzieci do żłobka dopiero przyjmują od bodajże 25 tygodnia życia więc jeszcze jest za mały.. niania która miała by do nas na wieś przyjeżdżać pilnować życzy sobie od  1200 zł miesięcznie plus koszty dojazdu.. więc bardzo nam się nie opłaca ..! a w mieście wcale nie mniej chcą.. jednak nie potępiam tych kobiet które siedzą w domu, bo wiem ile w nim pracy, czy w ogródku czy z dziećmi..
Jeszcze jedno bardzo skłania mnie do pracy, teraz gdy jestem jeszcze młoda że tak to nazwę łatwiej mi coś znaleść myślę o przyszłości.. los może się później różnie potoczyć, jeśli zostałabym sama z dzieckiem chcę móc na nas zarobić i nie szukać na już pracy bo np. 20,30 lat nie pracowałam a teraz naglę chcę..
Dla mnie teksty wyrodna matka bądź leń nie działają.. bo załóżmy że kobieta sama wychowuje dziecko/dzieci i pracuję to jest supermenką bo ogarnia to wszystko, daje dzieciom chleb ale jeśli już ma męża/chłopaka to wyrodna bo zamiast dzieckiem opiekować się oddaje obcym? To tak jakby te dzieci w pełnych rodzinach potrzebował więcej ciepła i miłości i mamy w domu a te z rozbitej nie, a przeważnie jest na odwrót..
Mnie wychowała tylko mama i jakoś z tego powodu nie ucierpiałam, szybko dorosłam od zawsze byłam skazana na siebie, mama w pracy to samemu trzeba było wybrać się do szkoły, wrócić, ugotować coś (gimnazjum,liceum) posprzątać, odrobić zadanie i nikt tego nie robił za mnie chociaż miałam starszą siostrę która też się uczyła ale i pracowała by pomóc mamie..

Bo przez jedną upartą babę i poprawność polityczną trzeba przerabiać okręt, dostosowując do potrzeb dwóch płci. No chyba, że nie masz nic przeciwko wspólnym prysznicom np. .

Przecież napisałem, że nie mam nic przeciw samorozwojowi, tylko zależy czyim kosztem.

Żeby rodzina miała za co tego kotleta kupić .
Przez Ciebie zachciało mi się jeść .

Jeżeli robi to swoim kosztem, to ok. Jeżeli płaci za to rodzina, to chyba jej na tej rodzinie za bardzo nie zależy.

Rozumiem to.

Oglądałem . Usnąłem w kinie . Na szczęście do dziewczyny, z którą byłem na tym seansie, dzwonił co chwilę jej syn. Dlatego nie spadłem z krzesła .

Wcale tak nie myślę.
Jedną z podstaw funkcjonowania rodziny są pieniądze. Jeżeli kobieta w imię samorozwoju świadomie i egoistycznie naraża rodzinę na ich brak, to taką kobietę obrażę z czystym sumieniem. Nie ma to jednak nic wspólnego z mierzeniem jej wartości pieniądzem.

Lekarstwo łyka się przez krótki czas choroby. Znam panie, które zawsze zarabiają "psie pieniądze", w domu całymi godzinami narzekają na swoja pracę i żyją na koszt męża.
Sam przez pewien czas zarabiałem na dom i robiłem równocześnie za sprzątaczkę, praczkę i posługaczkę mojej kobiety. Z powodu pracy była poza domem po kilkanaście godzin dziennie, jej zarobki nie wystarczały na jej kosmetyki, a szansa, że to ulegnie kiedyś zmianie była zerowa. Po ponad roku usiłowałem się z nią rozstać. Łyknęła tabletki i wyszło na to, że próbowała popełnić samobójstwo, bo ja nie pozwalałem na jej samorozwój i samorealizację. Jeżeli wg Ciebie tak wygląda ten samorozwój, to ja go nazywam tylko egoizmem.

A czy ja komuś tego zabraniam ?
Czym innym jest jeden nocleg na świeżym powietrzu , bo "ucząca się" załatwiania noclegów pani "nie dała rady", a czym innym stała miejscówka pod mostem, zapewniona przez "samorozwój " owej pani.

Bardzo często powtarzam, że najważniejsze, to umieć wyznaczyć sobie w życiu priorytety.

Averyl, mogę się podpisać pod całą Twoją wypowiedzią .

Mam przyjaciółkę, która pomimo wyższego wykształcenia doskonale spełnia się i realizuje w domu, mało tego, jest w tym naprawdę dobra. Co to znaczy? Zarządza całym gospodarstwem domowym, łącznie z finansami i podejmowaniem wszystkich kluczowych decyzji dotyczących rodziny, mieszkanko ma czyściutkie, zadbane, wspaniale gotuje - często dwa dania z deserem, w kuchni lubi eksperymentować, piecze chleb, ciasta, robi przetwory na zimę, organizuje doskonałe przyjęcia, grille, bardzo dba o dzieci, o ich wychowanie i wykształcenie, chucha na męża, dogadza mu jak umie, do tego szyje, pilnuje remontów, dba o działkę i wykonuje mnóstwo innych czynności, które związane są z domem i rodziną. I byłoby jej fantastycznie, gdyby nie fakt, że wciąż narażona jest na ataki ze strony innych, tych podobno szczęśliwszych, którzy nie rozumieją jak to możliwe, że ona się w tym odnajduje.

Czy naprawdę, aby się rozwijać, koniecznie trzeba pracować zawodowo? Otóż nie, ważne, aby robić coś, co sprawia człowiekowi radość, a przy tym jest ogólnie pożyteczne. Leniom i pasożytom mówimy nie, ale w czym gorsza jest praca w domu od siedzenia za biurkiem? Dla mnie jedyną różnicą jest to, że za tę pierwszą nie płacą.

Bardzo często te hasełka o rozwoju mające dokuczyć gospodyniom domowym padają z ust... np. kasjerek w Biedronce. Żeby było jasne, nie mam nic do pracy kasjerki ani do samej Biedronki, no ale o jakim rozwoju i samodoskonaleniu się może być mowa?

Otóż to . Kobieta, która zajmuje się domem, równocześnie ma przecież możliwość uczyć się języków, chodzić do kina, do teatru, na wystawy, może skończyć jakiś kurs, czytać, interesować się światem, poznawać okolicę, spotykać ze znajomymi. To nie jest tak, że jest to równoznaczne z ograniczeniem rozwoju intelektualnego ani tym bardziej z zamknięciem się w czterech ścianach mieszkania. Wokół jest mnóstwo możliwości, które kobietę rozwijają i nadają jej życiu smak - wszystko zależy od jej własnych wyborów, konkretnej sytuacji i konkretnej kobiety.

Wróćmy do mojej przyjaciółki. Ona naprawdę twierdzi, że często z góry przygotowuje się na pełne zdziwienia i wyrzutu pytania o jej sytuację zawodową, ale gdyby robiła dokładnie to, co robi, ale po ugotowaniu potrawy zrobiła jej parę fotek, wrzuciła do sieci na swojego bloga i zgarniała za to kasę, bo reklamodawcy chcieliby gdzieś obok umieszczać swoje reklamy, to już byłoby to ok? Ja tego nie ogarniam...

A dziękuję, Yogi .
Tu, czyli w przypadku Twojego znajomego, ponownie dochodzimy do sedna problemu - ważne, aby robić w życiu coś, co jest pożyteczne, a przy tym jednak stale się rozwijać. Nikt nie musi za to płacić, choć oczywiście tak zawsze byłoby lepiej .

Myślałem, ze napisałem. Z tą demokracją w związku jest jak z radziecką demokracją . Oboje głosują, ale to kobieta liczy głosy . Facet toleruje to dopóki wynik głosowania nie zagraża samej kobiecie i rodzinie. Podnosi głos dopiero w sytuacji krytycznej (dlatego często w małżeństwie jesteśmy tacy małomówni ).

Tekst o lotniskowcu miał być żartem, ale odpowiem poważnie: Bo w trakcie budowy tego lotniskowca nikt nie przewidywał służenia na nim kobiet.
Teraz trzeba ponieść duże koszty, by w imię poprawności politycznej, kobiety chcące służyć na lotniskowcu (a jest ich wielokrotnie mniej od inwalidów chcących pracować na takiej jednostce) mogły swoje marzenia zrealizować.
Averyl: ja nie dyskryminuję kobiet. Ja tylko uważam, że w pewnych zawodach lepiej sprawdzają się kobiety, a w innych mężczyźni.
Nawet dla Ciebie dziwnie brzmi: wychowawca (mężczyzna) w przedszkolu/żłobku. Oczywiście w ramach równouprawnienia pojawiają się i tacy. Jednak przedszkola/żłobka nie trzeba przebudowywać na ich potrzeby. A niektóre miejsca wymagają kosztownych przeróbek.
Podam przykład mojej logiki: Kiedyś oglądałem program w którym jakaś gmina chwaliła się przeznaczeniem kilkunastu milionów złotych na przystosowanie obiektów gminy dla potrzeb ludzi na wózkach inwalidzkich. Zgadzam się, że idea była piękna.
Po chwili reporter zapytał ile osób na wózkach mieszka w tej miejscowości. Padła odpowiedź: pięć, z czego trzy mieszkały na wysokich piętrach i nie miały praktycznie możliwości samodzielnego opuszczania mieszkania.
Z całym szacunkiem, ale jeśli chodzi o pomoc tym niepełnosprawnym, to te kilkanaście milionów można było wykorzystać dużo efektywniej dla zainteresowanych.

A czy Ty chcesz służyć na okręcie? Tutaj nie ma znaczenia ilość wszystkich kobiet, ale ilość kobiet zdecydowanych na taką służbę. A tych jest kilka (jeśli nie kilkadziesiąt) razy mniej niż inwalidów marzących o dalszej służbie na okrętach.

Pomiędzy punktem startowym, a punktem z którego nigdzie się nie wyjdzie, jest ogromna różnica. Wyraźnie napisałem o sytuacji, gdy "samorozwój" polega wyłącznie na wyrwaniu się z domu, przez znudzoną kobietę (mężczyznę). Wybacz, ale praca kasjerki w markecie z wizją wykonywania tej samej pracy przez najbliższe 30 lat, nie jest dla mnie żadnym dążeniem do samorealizacji czy samorozwoju .

To bardzo proste: jeżeli praca zawodowa kobiety oznacza dla rodziny jeżdżenie polonezem zamiast mercedesa, to jest to wyrzeczenie akceptowalne. Jeżeli obciążenie dodatkowymi obowiązkami domowymi męża, skutkuje brakiem pieniędzy na kupno dla dziecka butów, czy jedzenia, to jest to zwykły (parszywy) egoizm.

Jaki rachunek? Rodzinę zakłada się na całe życie, ale administrator na czynsz za mieszkanie, całego życia czekać nie będzie. Dlatego w każdym momencie, rodzina powinna przeprowadzić kalkulację i dostosować swoje potrzeby do możliwości.
Jeszcze raz podkreślę: czym innym jest odmówienie sobie wystawnego jedzenia, wakacyjnych wyjazdów itp. na poczet sfinansowania nauki, która w przyszłości przyniesie całej rodzinie bezpieczeństwo finansowe, a czym innym ograniczanie potrzeb dziecka, by kobieta (mężczyzna) mogła realizować się w swoim hobby (bo tylko tak mogę nazwać pracę nie przynoszącą konkretnych pieniędzy i nie rokującą zmiany tego w przyszłości).

Chyba nie rozumiesz tego, co napisałem wcześniej. Kobieta z którą byłem, zarabiała 1/3 kwoty, którą płaciłem swojej pracownicy i nie robiła w domu niczego. Ja zajmowałem się jej żywieniem, opieraniem i ubieraniem.
Praca, którą wykonywała, była zgodna z jej zainteresowaniami i marzeniami. Tylko, że za pieniądze otrzymane za tą pracę, nie mogła nawet opłacić swoich kosmetyków (dosłownie). Nic też nie wskazywało, by w perspektywie najbliższych dwudziestu lat, jej płaca uległa znaczącej poprawie.
Poza tym (mówię to obiektywnie) nie nadawała się do tej pracy. Kilka razy musiałem wyciągać ją z poważnych kłopotów, mimo, że nie miałem ani odpowiedniego wykształcenia, ani znajomości tematu. W uproszczeniu można powiedzieć, ze nadawała się do tej pracy jak człowiek pozbawiony "słuchu" do śpiewania w operze.
To były jednak jej marzenia, dlatego przez ponad rok to wytrzymywałem.

To po co wchodzisz w związek, jeżeli chcesz wszystkie decyzje podejmować sama, nie przejmując się zdaniem drugiej osoby i konsekwencjami Twojej decyzji dla tej osoby ?
Piszę o ograniczeniu Twojej woli obiektywną sytuacją materialną.
Oczywiście za swoją pracę otrzymasz jakieś wynagrodzenie. Jeżeli jednak Twoja decyzja o podjęciu pracy zawodowej spowoduje konieczność wydania kwoty znacznie większej, niż uzyskana z tej pracy (na Twoje dojazdy, opiekę nad dzieckiem itp.) i doprowadzi do załamania domowego budżetu, to będzie to z Twojej strony zwykły egoizm i głupota.

Tak na marginesie, to miło mi Cię zobaczyć .

Nie uważam, żeby decyzja kobiet o rozpoczęciu bądź powrocie do kariery zawodowej była niekorzystna dla domowego ogniska.
Teraz postaw się w roli kobiety, która przez kilka lat zajmowała się dzieckiem/dziećmi, domem, poświęcała swój czas i stwierdziła, że teraz ona chce zrobić coś dla siebie.
Dzieci z powodzeniem mogą pójść do przedszkola (nawet jest to dla nich wskazane).
Nie słyszałam, żeby ktoś szedł do pracy, która generuje więcej kosztów, niż zysków (myślę o materialnych kosztach).

Dobra, wróćmy do tematu- kobieta podejmuje decyzję, że chce pracować, mąż/partner kręci nosem. Ma do tego prawo, ale nie ma prawa zabronić żonie/partnerce podjąć tę pracę.
W tym momencie, gdy on stwierdza, że ona nie musi się zatrudniać, lepiej, żeby została w domu, to podejmuje za nią decyzję. Czyż nie mam racji?

Bardzo mi miło . Ale gdzie mnie zobaczyłeś ?

Ja sobie nie wyobrazam decydowania z mezem o mojej pracy,  o operacji chirurgicznej, o metodzie leczenia w razie mojej choroby, o tym czy zdecyduje sie na eutanazje jesli bede w sytuacji bez wyjscia, o tym czy podwiaze jajowody czy nie, o tym jak pofarbuje wlosy i obetne, jak bede sie ubierac, gdzie pojechac na samotne wakacje, i ile wydac na rzeczy ktore chce kupic od samochodu po tusz od rzes. Tak samo jak nie decyduje z mezem o moich krokach zawodowych.
Nie wyobrazam sobie decydowac wraz z mezem. Pytac o rade, owszem. Ale w takich tematach to ja jestem krolowa a maz doradca krolowej. Nie on ustanawia prawo, tylko daje rady z ktorych moge skorzystac albo nie.

Ja tam jestem za tym, żeby kobieta pracowała. Matka "wyrodna" tak samo jak i ojciec, nie jest powiedziane, że mąż MUSI pracować, a kobieta może ale nie musi itd...

Powiem tak, zostanie z dzieckiem te kilka lat zanim dorosnie troszkę to luksus, nie każda kobieta może sobie na to pozwolić. Chcemy czuwać nad maleństwem osobiście a nie zostawiać je w rękach obcej osoby. Jednak w tym przypadku mąż musiałby wystarczająco zarabiać żeby utrzymać całą rodzinę...
Luksusem jest też żeby kobieta mogła pracować , nawet te 50% , bo znów kłania się sytuacja w której musiałaby z mężem wystarczająco zarabiać aby było ich stać na opiekunke. A darmową instytucja babci też niestety nie każdy posiada, więc to też luksus, żeby bacia (nie stara i w dobrej kondycji) była i zajmowała się 8 godzin dzieckiem.

Dlatego wszystkim mamom polecam prowadzenie swojej małej ale również opłacalnej działalności ,wystarczy kilka godzin dziennie nie 8 czy 10 ale 2-3 kiedy już dzieci śpią lub mamy kogoś kto nam pomoże przy dziecku.Ja nie mam nikogo do pomocy a z czasem mogłam zarobić również na opiekunkę i wyjazd do klientek na 5-6 godzin raz lub dwa razy w tygodniu chociaż bez tego tez można ,wystarczy internet komputer i troszkę chęci.

Widzę, że Yogi też lubi kabarety.

Jestem za tym żeby kobieta pracowała. To jest zabezpieczenie w razie śmierci lub kalectwa męża, oczywiście gdyby pan okazał się odpadem atomowym, opcja zaplecza finansowego zwiększa pewnosc kobiety, że może sobie poradzi sama. Nie ma nic gorszego od zależności finansowej od pijaka, przemocowca, zdradzającego. Liczy się też swoja emerytura, nawet skromna, ale swoja.

Niestety mężczyźni nadal nie bardzo garną się do partnerstwa w zakresie zajmowania dzieckiem, ewentualnie brania zwolnień. Chciałaś dziecko, to się nim zajmuj. Kobiety liczą na to, że mężczyzna natychmiast przestawi się na owe partnerskie tory, a mężczyźni liczą na to, że kobieta na tyle ile może sama odchowa dziecko i jakimś cudem wróci do pracy. Im dłuższa przerwa na wychowanie dziecka, tym ten powrót mniej możliwy - niestety. Każdy wie co się dzieje na teraźniejszym rynku pracy. Wychowanie dziecka nie może spoczywac tylko na jednych barkach, bez dzielenie się obowiązkami oraz rozumnej współpracy ani rusz.

Na forach toczone są burzliwe dyskusje, czy wydłużony macierzyński to dobra opcja, czy może zaszkodził samym kobietom. Okazuje się, że dobra dla budżetówki, dla reszty zła, bo nadmiernie obciąża pracodawcę, a ten zatrudni kogoś kto tych kłopotów sprawiał nie będzie.