Pogubił się tak bardzo, że nie wiem czy chce się odnaleźć. Kochałam go tak bardzo, że chciałam gubić się razem z nim. Znalazłam się na tym statku, który tonie. Nie chciałam uciekać bez niego, tylko że jego miłość to właśnie miłość do tonięcia. Miłość do mnie była na tyle silna, że chciał przekonać mnie o pięknie zachłystywania się prędkością, ryzykiem, żebym tylko była obok i czuła co znaczy żyć bez strachu. Tylko przy nim czułam własne serce. Każdy gest i spojrzenie, które sprawiały, że kochałam świat i te chwile, nic innego nie miało znaczenia. Teraz uciekam, bez niego, zostawiając mu swoje serce, bo nawet własnego serca nie potrafię z tego statku uratować. Ratuję ciało. Muszę żyć. Muszę, bo jestem odpowiedzialna za czyjeś życie. Życie, które kilka lat temu komuś dałam. Muszę wierzyć, że Bóg, w jakiejkolwiek nie jest postaci pozostanie ze mną. Ukoi duszę. I pewnie nie znajdę nigdy odpowiedzi, jaki w życiu sens, czym się kierować w nim. Może tylko kiedyś będę potrafiła pogodzić się, że tak musiało być. Ja tego nie stworzyłam. Nie mogę nawet tego oceniać, obrażając Boga.
Tak łatwo jest minąć się, tak trudno jest się zatrzymać i uratować miłość 
