Dziwna JA czy dziwni ludzie obok mnie? O co chodzi... - Netkobiety.pl

Cześć dziewczyny. Jestem tu, że tak powiem "nowa". Długo szukałam jakiegoś forum. Nie chciałabym , żebyście zaraz mnie skreśliły, kiedy przeczytacie moją historię. A właściwie nie chciałabym, żebyście pomyślały, że na pewno macie do czynienia z jakąś cholernie głupią osiemnastolatką, która ma problemy "swojego wieku", ale na prawdę nie wiem co robić... i bardzo prosiłabym was o pomoc.Nie mam odwagi powiedzieć tego komuś kogo znam, a właściwie to chyba nie mam komu...
  Wszystko było dobrze w moim życiu, kiedy przyjaźniłam się z pewną dziewczyną: przedszkole razem, podstawówka, połowa gimnazjum.. Nagle ta "przyjaciółka" okazała się kimś zupełnie innym niż myślałam..Z przyjaciółki stała się moim wrogiem numer jeden. Od tego czasu minęło już 2 lata, poszłyśmy do zupełnie innych szkół licealnych, rzadko się spotykamy, jeżeli już to w autobusie, albo gdzieś przypadkiem... Nadal patrzymy na siebie wzorkiem jakbyśmy chciały się nawzajem zabić.. W gimnazjum to ona zaczęła się kolegować z dziewczynami, których ja nie potrafiłam wtedy zaakceptować( dzisiaj, myślę, że zrobiłabym inaczej...), coraz częściej kłóciłyśmy się. Tak bardzo czułam się wtedy przez nią oszukana, że powiedziałam( chyba do końca życia będę to rozpamiętywać): " Nie sądziłam, że kiedyś to powiem, ale nienawidzę cię".. Ona wyszła z mojego domu i od tej zaczął się koszmar.. żałuje tych słów.. ale wtedy tak czułam, byłam głupia, tak mi się wydawało.. ale z drugiej czy ona po tych słowach miała prawo zniszczyć moje życie? Obrobić mi dupę w naszej rodzinnej miejscowości? Może to śmieszne.. ale mimo, że minęło już ponad 2 lata to ja cały czas mam mieszane uczucia.. z jednej strony dałabym wszystko, żeby wrócić do tych momentów, kiedy wszystko między nami układało się dobrze, kiedy razem płakałyśmy, śmiałyśmy, przegadałyśmy całe noce... ale z drugiej czuje do niej wstręt, obrzydzenie, że nie raz przez nią płakałam, że tak bardzo chciała, a właściwie wydaje mi się, że nadal chce zniszczyć moje życie. Można kogoś lubić i zarazem nienawidzić? To jest chore prawda? A może to JA sama wmawiam sobie coś takiego.. ale ja nie potrafię o tym zapomnieć!!! Cała moja miejscowość mi o tym przypomina... mieszkam w niedużym miasteczku, więc spotykam ją i jej "nowe przyjaciółki" która bardzo dobrze utrudniają mi życie, a przecież nic im nie zrobiłam.. zastanawiam się co by było gdybyśmy się nadal kolegowała? Czy to moja wina? Jej? Co by było gdyby...
Poszłam do liceum i niby wszystko jest okey.. ale cholera.. no nie do końca.. Mam fajną klasę i wiem, że to dziwne... ale praktycznie wcale nie spotykam się z ludźmi po szkole, boje się, ze jak komuś zaufam, to ten ktoś znowu mnie upokorzy, zostawi, obrobi mi dupę.. ( już nie wierzę w przyjaźń). W szkole nie jestem bardzo nieśmiała( tzn raczej rozmawiam z większością osób), ale jednak czuje się przy niektórych taka MALUTKA..( głównie przy takich laskach typu "Ę,Ą":/) Trzymam się głównie z dziewczynami, które są spokojne i raczej takie jak ja trochę nieśmiałe, ale z drugiej strony chciałabym kiedyś ( w liceum to już nie możliwe) na studiach spotkać ludzi z którymi będę mogła zawiązać jakąś fajną paczkę, z którą będziemy się spotykać po szkole, będziemy się razem bawić na imprezach itd.. Ale właściwie boje się, że jak pójdę za 1,5 roku na te studia to znowu trafię na ludzi z którymi tak nie będzie.. Ja nie wiem co jest ze mną nie tak?! kurde przecież nie jestem głupia, ani nie jestem jakąś rozhisteryzowaną nastolatką, która myśli tylko o facetach i imprezkach( chociaż wiecie co.. czasem myślę, ze gdybym taka była to miałabym więcej znajomych). Ale nie chce taka być, nie chce się podpasowywać pod czyjeś towarzystwo, że mam być taka sraka i owaka... Ale nie mam przyjaciół. Mam znajome, koleżanki... może to ja jestem dziwna, bo nie potrafię zaufać ludziom:( może.. ale wiecie jak to jest kiedy mieszka się w małym miasteczku i kiedy praktycznie CAŁY CZAS rozpamiętuje się przeszłość? nie da się o niej zapomnieć..dlatego za półtora roku planuje iść na studia do Wrocławia czy Warszawy:) ( mam to szczęście, ze mam taką możliwość) i zacząć nowe życie.. moze wtedy zapomnę o przeszłości, raz na zawsze.. bo na razie coś mi się wydaję, że cały czas, dopóki się nie wyprowadzę z rodzinnej miejscowości to będą mnie otaczac ludzie, których nie chce znać!! o których chce zapomnieć!... Boże, gdyby był lek, który sprawia, że się zapomina o złych rzeczach;) niestety nie ma... Bardzo chce się dostać na TE STUDIA... bo np kocham Warszawę i może wtedy będe miała lepsze życie, znajomych.. bo przyjaciół to już pewnie nie.. czasem w nocy wyje w poduszkę... bo chciałabym mieć przyjaciółkę... ale niestety już w to nie wierzę...