czy warto mieć nadzieję - Netkobiety.pl

Czy warto mieć nadzieję?
Cóż, sama nadzieja niczego nie zmieni, niczego nie zbuduje.

Mam wrażenie, że czekasz na jakiś ruch ze strony swego męża. Tymczasem to Ty zdradziłaś. Czemu więc oczekujesz od męża, że on będzie zabiegał o Ciebie? Może zastanów się nad tym, w jaki sposób jemu możesz pomóc? Pomyśl, czego on potrzebuje od Ciebie?

Twierdzisz, że mężowi dobrze jest w takiej sytuacji. Skąd takie przypuszczenie? Często mężczyźni w trudnych dla siebie sytuacjach "idą do swej jaskini" i nie wychylają z niej czubka nosa. To sposób na przetrwanie.

Twierdzisz, że mąż nie walczy, że nie ma w nim chęci walki. A w Tobie jest? Może zacznij od siebie. Wszak to Ty zdradziłaś.

Kobieto w rozterkach.....W żadnym razie nie zamierzam oceniać Ciebie. Myślę nawet, że to względnie naturalne, że "skusiłaś" się na coś czego nie otrzymywałaś w związku od wielu lat. Czy rozsądne, to już inny temat. Wiem, że są respondenci, którzy zarzuciliby Ci "łatwiznę". Zamiast naprawiać to co masz, dałaś się ponieść czemuś nowemu, "gotowemu". Dziś uświadamiasz sobie, że nie było warto. To jest jednak cena za uniesienia, których doświadczyłaś. Myślę, że mąż Twój wcale nie chce tego definitywnego rozstania. On po prostu hoduje "ból", którego doświadczył. I ustanowił dla Ciebie taką karę. Przy okazji raniąc siebie. W dalszym ciągu nie ma między Wami bliskości. Ta historia tak naprawdę niczego nie zmieniła, poza tym, że dała mu powody do ponownego popijania.Wiem o czym piszę, mając na myśli trzeźwego alkoholika. Osoby dotknięte tym piętnem, mają poważne zaburzenia, może nie w odczuwaniu, ale okazywaniu emocji. Bardziej nawet tych pozytywnych niż negatywnych. Wiem też, że liczenia na "samo się ułoży" to nie najlepszy pomysł. Piszesz, że tworzyliście tandem w sferze materialnej. Chyba po drodze, w tym pędzie codzienności, zgubiliście Siebie. To wcale nie takie rzadkie zjawisko. Jednak wielu partnerów uświadamia to sobie  w momencie gdy zatrzeszczą posady związku. Byłam w podobnej sytuacji, tylko po drugiej stronie. Też na etapie technicznego układania rozstania. Tylko, że ja nie czułam żalu a jedynie urażoną dumę, że się odważył. Po tej historii przeżyliśmy jeszcze wspólnych pięć lat. Względnie przyzwoicie. Ale nigdy już niestety nie zapomniałam o tym. Tak to jest z tym wybaczaniem. Wybaczyć tak, zapomnieć nie. Myślę, że moglibyśmy "dobić" do tych 25 lat związku w ten sposób, ale tym razem to ja spotkałam kogoś, kto pokazał mi, że można inaczej. I zostawiłam tamto. Karkołomne posunięcie, ale nie żałuję. Ty masz szansę to poskładać ale uważam, że warunkiem jest odzyskanie bliskości. Nie takiej od sprzątania i chodzenia na zakupy. I nawet nie takiej  od kwiatków i kolacji przy świecach. Prawdziwej. Takiej od rozmawiania bez wstydu i żenady o wszystkim. I jeszcze tylko....ostatnia rzecz która Ci pomoże to "dostrzeganie" tego piwa. Gdy zaczniesz picie stawiać na pierwszym miejscu w nawiązaniu "łączności", osiągniesz skutek odwrotny od zamierzonego. Przynajmniej na razie traktuj to jako sprawę drugorzędną. Przyjdzie na to czas później. Ale oczywiście, zrobisz jak uznasz za stosowne. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Poczytaj wątek "jest źle, mam 36 lat i rozwód" tam się spotkali ludzie z różnych "światów" i problemów i ciągając się wspólnymi siłami za uszy wyszli z dołka.
Czy warto walczyć?
Warto ale jeśli nie o związek to o siebie i niekiedy nie kosztem związku.

bags - zajrzałam na ostatnie strony waszego wątku - i wydaje mi się , że ja tam do Was nie pasuję - po pierwsze to ja jestem "ta zła" , ta która skrzywdziłam , ta z wyrzutami sumienia - po drugie - rozwód jeśli do niego dojdzie będzie na pewno traumatycznym przeżyciem dla wszystkich - ale polubowny i bez szarpaniny
strasznie to smutne to co poczytałam - tak smutne jest to, że można sobie aż tak życie uprzykrzać rozstając się , jakby nie można było kulturalnie się rozstać choćby dla dobra dzieci , dla ich zdrowia psychicznego i poczucia bezpieczeństwa i  tak nadwątlonego przez rozstanie rodziców - strasznie smutno mi się zrobiło ...

Wątek jest założony przez porzuconego faceta - męża a dołączyły do wspierania Jego osoby też porzucone w większości poprzez zdradę. Zanim tam trafiłem, to też miałem te wątpliwości, czy aby jestem tym złym czy może pokrzywdzonym. Wyszło na to drugie. Ciągamy się - te 400 - stron z dołka za uszy - gdzie rozwód jest raczej nieunikniony - ku lepszemu jutrzejszemu dniu. Bo albo pozwalamy sobie być ofiarą albo walczymy o własną godność... w tym wypadku po porzuceniach, zdradach w różnym wydaniu. Mimo, że one są "tematem przewodnim" to każdemu pomagamy znaleźć światełko w tunelu ku szczęściu.
tylko zacząć trzeba od siebie i określenia się kim jestem/byłem w związku...

Oboje boicie się tego samego: okazania swych uczuć. Bo czymże innym jest stwierdzenie męża o tym, że tylko geje okazują emocje?

Czy jest sens okazywania uczuć, mimo lęków i obaw? Moim zdaniem tak, jest to sensowne.
Czy można reaktywować związek, mimo zdrady? Można.

zawsze myślałam, że przejawem nietolerancji wobec gejów , bo mąż jest generalnie nietolerancyjny

i cholernie trudne waląc głową w bardzo mocny mur

nie reaktywować, tylko zbudować - na całkiem nowych zasadach bo te co były do tej pory zapędziły nas w grę "każdy sobie rzepkę skrobie" i "każdy ciągnie w swoja stronę"

wierzę , ale jak wydobyć tą chęć z męża? żeby chciał tak jak nie chce?

dziękuję , przyda się 

mam wrażenie że okazywanie uczuć nie rozwiąże wszystkich naszych problemów

ciężko mi z siebie cokolwiek wykrzesać pozytywnego - borykam się z depresją od kilku ładnych miesięcy , nie mam wsparcia w nikim poza grupą terapeutyczną - leków brać nie mogę, ponieważ prowadzę samochód - ogólnie ciężko mi się czasem nawet uśmiechnąć, tak mnie wszystko przytłacza - o entuzjazmie nawet nie ma co marzyć

czasem się zastanawiam, czy przypadkiem nie należę do tych osób które powinny być same , może ja się nie nadaję do stworzenia prawdziwego, ciepłego związku
kocham moje córki (jedna już od niedawna dorosła), potrafię im to powiedzieć, potrafię je tulić - ale okazywanie uczuć mężczyznom przychodzi mi z ogromnym trudem - może ja nie potrafię...

tak to chyba wygląda niestety

umiejętność powiadasz
może i umiejętność - częściowo
najpierw trzeba się pozbyć lęku - przed wykorzystaniem , przed skrzywdzeniem, przed odrzuceniem , przed nieodwzajemnieniem ... mnóstwa lęków , jak to zrobić ?
siedzenie "w skorupie" zawsze było bezpieczne , wiele w życiu przeszłam i nie jest bezzasadne , nie wzięło się znikąd - jestem raczej ostrożna i niewylewna trochę wskutek doświadczeń, a trochę z natury
mąż tez ma swoje powody , też jest człowiekiem tak już ukształtowanym

żeby się nauczyć, najpierw trzeba się pozbyć lęków
żeby pozbyć się lęków - trzeba zaufać
trudno zaufać, kiedy jedna strona zdradziła , a druga zawiodła oczekiwania w inny sposób
pojawia się lęk
koło się zamyka

Świetnie rozumiem Ciebie. Mam ten problem....jeszcze. Dopiero uczę się. Mam jednak nauczyciela, który potrafi tylko w ten sposób. Okazywać i "wyciągać" ode mnie. Też jednak nie jest mi łatwo. To pancerz. Hodowany przez lata.....gruby jak diabli. Boli gdy usiłuję się przebić.
Jednak myślę, ze w tej sytuacji.....nie masz chyba nic do "stracenia". Jeżeli nie spróbujesz będziesz sobie to "wyrzucać". Sama nie potrafisz, a jeszcze miałabyś uczyć okazywania emocji męża. Wiem, że zabrzmi to dla Ciebie jak - niewykonalne. Widzisz inne rozwiązanie aby dotrzeć wzajemnie do siebie? Myślę, że nie. Oczywiście możesz się poddać, zapiec w bólu, poargumentować, że zawsze wszystko sama...Tylko, że to "łatwizna". Tyle już zrobiłaś aby dojść tutaj. Nie szkoda tego wszystkiego? Ktoś w tym duecie musi się przełamać, a mąż Twój czuje się zraniony przez Ciebie więc to nie będzie on. Oczywiście, że może się nie udać. Będziesz jednak wiedziała, że zrobiłaś wszystko co mogłaś. Myślisz, że nie warto?

ok, ale jak to zrobić kiedy on nie dopuszcza mnie do siebie ? jak okazywać uczucia w takiej sytuacji?

Dziękuję za wsparcie , zrozumienie i rady , dziewczyny - spróbuję jutro coś zmienić w swoim zachowaniu , na lepsze. Dziś już pora spać- mąż pewnie posiedzi jak zwykle  w weekend do 4 przy piwkach , nie ma na co czekać.
Dobranoc

nie tylko TERAZ - zawsze tak żyliśmy 
od zawsze: raz w tygodniu robiliśmy wspólnie zakupy, raz w tygodniu wspólnie sprzątaliśmy dzieląc się obowiązkami , czasem obejrzeliśmy razem jakiś film w tv , czasem sex,  sporadycznie szliśmy z córką do kina
nie mamy wspólnych zainteresowań, nie mamy wspólnych znajomych - garstka którą mieliśmy wykruszyła się kiedy przestaliśmy brać udział w życiu towarzyskim wskutek leczenia jego nałogu , a potem budowy domu i wyprowadzki na peryferie
znajomych mamy osobno , każdy ma swój świat - początkowo tylko on line , a  z czasem znajomości przekształciły się w realne już w rzeczywistym świecie po latach - ludzie poznani na  spotkaniach integracyjnych ... nigdy z podtekstami , tylko znajomości
żadne z nas nie chciało uczestniczyć w "świecie" drugiego tłumacząc zbyt odległą tematyką , nudą na wyjazdach
od lat każde z nas ma swoje życie
wspólny zbiór jest niewielki , czasem miałam wrażenie, że jesteśmy lokatorami w jakimś domu , zamienione tylko "cześć, czy chcesz też kawę" raz na dzień w kuchni dużego domu gdzie każde ma swój pokój , naprawdę wiem jak to zabrzmi, ale naprawdę bywało, że nie odzywaliśmy się do siebie prawie w ogóle przez kilka dni

to prawda - moja wina ,  nie zrobiłam nic żeby to zmienić , ale on też nie - pasowało mu takie bezemocjonalne życie - sam to potwierdził na terapiach , mówił o tym ze jest samcem alfa - jeśli stado jest najedzone i zadbane  to jemu więcej nie potrzeba , że jeśli coś działa według niego to nie ma sensu niczego zmieniać

no i stało się - spotkałam po latach takiego życia człowieka  opiekuńczego, troskliwego , dbającego , empatycznego, ciepłego, pamiętającego o datach i prezentach  - po prostu straciłam głowę - wiem, poszłam na łatwiznę , nie da się tego usprawiedliwić - powinno się zakończyć najpierw jeden związek, by zacząć kolejny , ale - stało się , nie da się cofnąć czasu

ani nie wybaczy , ani nie zapomni - znam go , jest bardzo pamiętliwy

i kolejny raz zadaję sobie pytanie - czy w kontekście takiego życia od lat obok siebie , wykształconych nawyków , trudności i niechęci w zmianie zachowań nie lepiej powiedzieć sobie "kocham cię, ale nie mogę z tobą być" - dając tym samym  szansę sobie i jemu na lepszą przyszłość, na znalezienie osoby która da takie prawdziwe szczęście i spełni nasze oczekiwania?

jesteśmy mimo wszystko przyjaciółmi , pomimo tego że zaufanie z perspektywy małżonków zostało zniszczone - nie ma u nas kłótni, ani krzyków, ani złośliwości - kiedy rozmawiamy o rozstaniu obojgu jest nam smutno, przeraża nas bycie samemu po tylu latach , układanie sobie od nowa życia
ale
często myślę , że  tak będzie lepiej? czy to pójście na łatwiznę, czy realne spojrzenie na sprawę?

kiedy słyszę za ścianą jak  radośnie luźno rozmawia z tymi ludźmi - to wiem, ze u nas tego nie ma i być może nie będzie już bo nie sprawia mu radości spędzanie ze mną czasu tak całkiem na luzie , stracił zaufanie i szacunek , kontroluje się

i do tego sprawa uzależnień

rozum mówi: daj spokój , nie dasz rady, nie wchodź w to drugi raz tym bardziej że on mówi że nie chce
serce mówi: ale nie jest mi obojętny - tylko co to jest ten brak obojętności? wyrzuty sumienia, lęk o to żeby się nie stoczył, przyzwyczajenie , troska... miłość?  tak, można kochać wiele osób na wiele sposobów

pewnie mi zarzucicie, że za dużo filozofuję - ale czy nie na tym polega szukanie odpowiedzi? czy nie na poruszaniu wielu aspektów, wielu emocji , wielu wspomnień , wielu rozwiązań ?
nic nie jest tylko czarne ani tylko białe , jest jeszcze cała gama innych odcieni
nikt nie powiedział, że jeśli się kogoś kocha to najlepszym wyjściem jest być z nim bez względu na wszystko inne
nigdzie nie jest napisane , że tylko zdradzony cierpi i wątpi , wszak nie ma dymu bez ognia
nigdzie nie jest napisane, że jeśli mąż jest po prostu dobrym człowiekiem to mam z nim trwać - dobrych ludzi na świecie jest wielu i nic z tego nie wynika

boję się
boję się najbardziej tego, że podejmę ten trud a to i tak nic nie zmieni , boję się tego trudu - to dla mnie heroiczny trud mając tak ogromny żal w sobie za te wszystkie lata braku uwagi i opieki , wszystko krzyczy "on miał już swoje szanse" , nigdy nie pamiętał o walentynkach , zapominał o urodzinach , nie dbał o to co czuję , nie byliśmy blisko
boje się też tego , że nie wybaczy - że zawsze będzie patrzył na mnie z taką rezerwą i brakiem "tego czegoś" oczach , że nie będzie chciał dołożyć swojej cegiełki i zbudować czegoś nowego , bo jeśli miałoby być to "stare" to ja nie chcę
a na teraz on nie chce walczyć o ten związek, poddał się

na dziś uczucie najbliższe mi - to zwątpienie - w siebie przede wszystkim , bo nie wiem czego chcę

jutro terapia - zobaczymy

czy również wtedy , kiedy w telefonie ma 29 połączeń do i od "Monia gra" , historię sms skasowaną na bieżąco , i oznajmił mi kilka dni temu że na zlot z gry wybiera się z końcem stycznia ? piszę to w kontekście informacji, którą mi przekazał na terapii , czyli że nie czuje się już w obowiązku dochować mi wierności i być może kiedyś skorzysta ...

edit: te 29 połączeń ma od wigilii , bo od wtedy ma nowy telefon ....

nie wdeptujemy się w ziemię - staramy się być wobec siebie uprzejmi jeśli już coś wspólnie robimy...

uważam, że nie masz racji

razem, bez dziecka? wiem, że czułby się skrępowany - nie jest otwarty wobec mnie

nie da się debatować jak być bliżej siebie , bo on mówi, że nie chce być bliżej mnie

wole nie czekać aż mnie zdradzi i pozna to uczucie osoby zdradzającej a ja uczucie osoby zdradzonej - a wszystko zmierza do tego, że jednak nie będzie sobie żałował
też nie myślałam, że byłby do tego zdolny - a jednak , niestety

kocha chyba jeszcze  i ja kocham - ale widać to nie wystarcza

oko za oko?
wiem jak to zabrzmi w moich ustach w kontekście tego co ja zrobiłam, ale nie jestem w stanie przebrnąć emocjonalnie przez jego zdradę mieszkając z nim pod jednym dachem i śpiąc w jednym łóżku , kochając , wiedząc , mając świadomość że emocjonalnie jest już teraz z kimś innym i czekając że może się obudzi a może nie
czy jest tu jakaś kobieta , która kocha i potrafiłaby to zrobić?

Nie "oko za oko", tylko gość pewnie czuł się źle i z kimś poflirtuje i być może zobaczy, że jest do bani i wtedy do Ciebie wróci.

Czy twój romans coś mężowi zabrał? Pewnie niewiele, bo i tak daleko od siebie byliście. Dalej jesteście daleko, on się zaangażował gdzieś-tam, ale być może wróci.

NIE jest pozamiatane -- wciąż mieszkacie pod jednym dachem. Tak długo jak macie ze sobą kontakt tak długo jest szansa na odbudowanie.

A zrobiłaś mu dzisiaj kawy, czy jej od Cieibe nie przyjmie? Napisałaś mu, że go kochasz -- np. "Rób co chcesz, ale ja Cię i tak kocham"?

On podjął decyzję o rozstaniu, byś TY się nie męczyła? Pokrętne uzasadnienie.

no tak stwierdził - faktycznie od jakiegoś czasu chodzę jak z krzyża zdjęta , kiedyś nie pokazywałam emocji w ogóle , teraz chodzę nieszczęśliwa i ryczę od dłuższego czasu - nie potrafię się ogarnąć

mówi , że już za późno

mówi, że stracone

na kawę tez już za późno

Moim zdaniem przy "rozejściach się" i różnych odmianach tego zdarzenia gdy ktoś mówi, że odchodzi, bo nie może patrzeć na cierpienie partnera/ki, gdy mówi "to nie w Tobie jest problem tylko we mnie" i padają inne sentencje rodem z Beverly Hills 90210, to jest jawna oznaka, że odchodzi, bo go /ją żre sumienie. Czy to jakiś romans, lewizna, wypalenie się uczucia itd...zasada jest ta sama. Ale zawsze powód leży w tej odchodzącej osobie. Poprzez takie stwierdzenia chce od siebie odsunąć poczucie winy. To moje prywatne zdanie.

to ja zdradziłam 8 miesięcy temu - nie potrafi wybaczyć

- 13 lat życia z człowiekiem którego kocham pomimo niespełnionych oczekiwań
- niesprawiedliwość - brak jego chęci walki - cóż to za miłość, co nie wybacza
- żal, rozczarowanie - ja kiedyś walczyłam jak lew , wiele lat o wyciągnięcie go z nałogu- nie pamięta 
- złość na siebie - bo nie zrobiłam nic, aby od zawsze być z nim blisko
- wyrzuty sumienia - schrzaniłam po całości , skrzywdziłam zbyt boleśnie 
- bo straciłam coś ważnego bezpowrotnie
- zmarnowane szanse - zbyt późno zaczęłam walczyć
- ból - bo dla niego jestem teraz ... nikim...
- lęk przed samotnością
- swoją bezmyślność i głupotę
- konsekwencje - za późno na cokolwiek
- brak poczucia bezpieczeństwa
- krzywdę - jego flirt na boku
- konsekwencje które poniosą bliscy , dzieci

Przyszedł w nocy - zapytał czy może prosić o jeszcze  kilka dni na przemyślenie sprawy i podjęcie decyzji .
Powiedziałam, że tak ale niech nie robi nic wbrew sobie - że ja sobie z czasem poradzę z negatywną decyzją.  Powiedział, że wie.

Wielokropku - myślałam dużo w nocy (spałam może ze 2 godziny, nie chcielibyście mnie teraz oglądać po przeryczanej nocy- a w pracy muszą niestety ) o twoich słowach "co opłakuję". I wychodzi , że chyba najbardziej porażkę związku.
Boje się, czy moje myśli idą we właściwym kierunku , czy nie idealizuję tego związku za bardzo teraz  z lęku przed stratą nie rozpatrując powodów , bo przecież były powody tego że nie było dobrze.
Ponieważ  psychoterapii małżeńskiej zrezygnował, więc sami musimy sie z tym teraz uporać. Dlatego chciałabym zaproponować mężowi , żebyśmy napisali sobie (każdy osobno) na kartce co według nas było źle i czy damy radę się z tym uporać, czego oczekujemy po drugiej osobie i potem to skonfrontować. Jeszcze zanim podejmie decyzję .
Myślicie, że to dobry pomysł?

kłopot? my w ogóle nie potrafiliśmy rozmawiać o emocjach , uczuciach- dopiero teraz cokolwiek ruszyło, ale to nie jest tak jak powinno być , zbyt dużo w nas różnych emocji , boimy się otworzyć , odsłonić - jesteśmy jak dwa jeże , zawzięte charakterne osobniki - terapeutka nas tak określiła mówiąc , że to wynika dużo z charakteru i dysfunkcyjnych rodzin z których pochodzimy -oboje jesteśmy DDA

podjęłam, będę jeździć do niej raz w tygodniu

On Ciebie prosi o kilka dni? On twierdzi, że odchodzi, abyś Ty nie cierpiała? Moim zdaniem same sprzeczności. Po co prosi, skoro odchodzi? Może przyszedł powiedzieć, abyś się nie martwiła, przyszedł dać nadzieję, ale nie umie tego wyrazić, więc poprosił o dodatkowe dni. 

Może jest tak, że on nie chce odejść, Ty nie chcesz odejść, on mimo wszystko kocha Ciebie, Ty kochasz jego, ale związek checie zerwać. On musi, bo Ty tragizujesz jak jakaś laska na sieci się pojawiła , on to widzi i tego twojego cierpienia nie wytrzymuje.

Do tego dochodzi urażona duma "że dorobiłaś mu rogi" -- tak, tak -- czasem mąż bardziej cierpi z powodu tego co inni powiedzą, z powodu urażonej dumy, bo koledzy zakrzyczą "Coś Ty taki głupi mięczak? Trzeba było od razu walizki za próg wystawić!".

Kawę trzeba było zrobić -- niech wystygnie, to wylejesz do zlewu.

Cierpisz, bo zaangażował się emocjonalnie z kobietą, która gra w to samo co on. Ludzie rzadko trafiają w życiu na właściwą osobę, która jest tak idealna że można z nią przejść przez całe życie -- zauroczył się nią, poflirtują trochę i się skończy. Powinnaś tutaj zacisnąć zęby i nie pokazywać, że z tego powodu cierpisz.

- 13 lat życia z człowiekiem którego kocham pomimo niespełnionych oczekiwań

No to już minęło. Od teraz dni biegną do przodu. Są dwie osoby -- Ty i mąż. Od tych dwóch zależy co będzie dalej. Dobrze byłoby, aby on przez Ciebie już nie cierpiał -- nie patrzył jak lamentujesz, bo on chce jechać na spotkanie graczy.

- niesprawiedliwość - brak jego chęci walki - cóż to za miłość, co nie wybacza

Miłość moim zdaniem jest bezwarunkowa, bezinteresowna, ale z drugiej strony nie można z miłości czerpać energii do np. wybaczenia, albo wykorzystywania kogoś. Zatem niech twój mąż Cię kocha, ale niech pamięta i jak nie chce to niech nie wybacza. Ważne aby kochał.

- żal, rozczarowanie - ja kiedyś walczyłam jak lew , wiele lat o wyciągnięcie go z nałogu- nie pamięta

A jeśli pamięta? A nawet jesli nie pamięta, to robiłaś to bo go kochasz. To fajnie móc robić coś dla osoby, którą się kocha. Nie wszyscy mają taką szansę. Przecież nie pomagałaś mu po to, aby pamiętał (byłby to egoizm -- robię coś aby odnieść korzyść).

- ból - bo dla niego jestem teraz ... nikim...

Prawdopodobnie jesteś dla niego ważniejsza niż wcześniej, ponieważ wcześniej siedzieliście w osobnych pokojach jak obcy ludzie, a teraz razem jesteście w wirze walki.

- krzywdę - jego flirt na boku

Czy to będzie krzywda zależy wyłącznie od Ciebie. Możę flirt się skończy szybciej niż myślisz, on odreaguje, zrozumie że lepiej odbudować małżeństwo. Ale Ty w tym momencie dręczysz "Oko za oko? Co za podły mściwy typ!" -- a powinnaś spuścić głowę, powiedizeć "Kocham Cię, rób co chcesz.". Wydaje mi się, że wielka miłość daje wolność, a nie trzyma w klatce. Najlepiej aby minęło pół roku albo rok, kiedy nie będziesz pytać męża gdzie jeździ, co robi -- jeśli kocha, to nie odejdzie. A jeśli nie kocha, to przecież gdybyś go siłą chciała zatrzymać, to tylko będzie kolejny argument, aby uciec.

- konsekwencje które poniosą bliscy , dzieci

Na początku pisałaś, że rozmawialiscie o sprawach technicznych rozstania. Gdyby do rozstania doszło to uważam, że będziecie potrafili dojść do takiego porozumienia, że dzieci nie ucierpią wiele. Ale może nie dojdzie do rozstania.

Rozmawialiśmy wczoraj w  nocy długo. Na spokojnie - bez łez i emocji.
Mówi, że nie romansuje , uzasadnił - ja mu wierzę.

Zadał mi pytanie: załóżmy , że zostaniemy z sobą. Pomijając wszystko inne - czego od niego i związku oczekuję wiedząc, że On taki jest , że się nie zmieni. Powiedziałam mu , że zabrakło mi wsparcia , troski , dzielenia problemów , że ignorował moje uczucia i emocje , że czułam się niedoceniana i czułam że na mnie mu już nie zależy , nie starał się . Podałam przykłady , wczoraj bardziej ważył słowa, ale generalnie stanowisko to samo.  To ja wymyślam, inni mają gorzej.
Wszystko można uzasadnić, że "inni mają gorzej" - tylko dla związku nic z tego nie wynika.

Mąż zawsze traktował mnie jak partnera, przyjaciela - nie jest wylewny , nie okazuje czułości i nie potrafi traktować kobiety inaczej , jak ... kobiety , dopiero w nocy sobie przypominał że kobieta jednak jest i fajnie byłoby skorzystać. Powiedziałam mu to , stwierdził ze prezenty się kupuje i stara sie o kobietę wtedy kiedy się zdobywa , jak się chce "usidlić" , potem już powinna wystarczyć świadomość , że jest jego - a kobieta która chce być w ten sposób adorowana , to pustak bo leci na kasę , a każdemu facetowi zależy tylko na jednym w kontekście kobiety - na  łóżku i każde bardzo książkowe małżeństwo by się rozpadło gdyby kobieta przestała "dawać" jak to ujął.  Generalnie taki jest , że z szacunkiem do kobiet ogólnie to u niego różnie - nie w sensie , że jest dla kobiet nieuprzejmy , tylko że właśnie ma o nich takie zdanie . Już pisałam, że z tolerancją u niego kiepsko , to się przekłada na wszystkie dziedziny.

On zarzucił mi , że jestem osobą która po trupach dochodzi do celu, która nie liczy się z innymi , egoistką. Że nie liczyłam się nigdy z jego zdaniem i jak sobie coś wkręciłam to po prostu to robiłam. Zarzucił mi, że narzekam a nie mam źle w życiu. Że dawał mi zawsze bardzo dużo wolności .

No i tak sobie trwała ta rozmowa - ja swoje , on swoje - ja mówię, że czułam jakbym miała kolejne dziecko a nie faceta , jakbym była ze wszystkim sama , a on mi że przesadzam. Że po prostu dawał mi dużo wolności. Ponownie stwierdził, że gdybyśmy trafili każde z nas na ciepłą osobę , która nauczyłaby nas okazywania emocji , to byłoby inaczej.
Mamy bardzo podobne zawzięte charaktery - ale pomimo tego potrafimy spokojnie z sobą rozmawiać , bez kłótni.

Stanęło na tym, że pomyślimy oboje spokojnie , rozważymy sobie jeszcze raz to czego chcemy - czy emocjonalnie będzie nam lepiej rozstać się i szukać szczęścia osobno , czy zostać razem  biorąc pod uwagę całokształt naszego związku i wzajemne oczekiwania. Uwzględniając też to, że my się już raczej nie zmienimy diametralnie .

A Wy jak myślicie ? gdzie nam bliżej?
Będę wdzięczna za każdy wpis , może mi się coś rozjaśni .

Jeszcze jedno - omawialiśmy tez brak wspólnych zainteresowań, wspólnych znajomych , wychodzenia z domu wspólnie gdziekolwiek , ale razem - pub, kawiarnia, kino.
No i wyszło- mąż jest domatorem, ja energiczną kobietą która lubi kiedy coś się dzieje . Jemu pasuje życie na wsi w nowym domu, mnie po przeprowadzce zaczęło to ciążyć. Ja wolałabym wrócić do miasta , on wolałby zostać w na wsi.
Tego raczej chyba nie da się zmienić.

A co jeśli jednak coś zostaje? Jeśli wiem, że ten człowiek nie był dla mnie tylko przygodą? Serce jest pojemne , można kochać wiele osób  na wiele sposobów. Nadal chyba jest w moim sercu - może to mnie tak bardzo blokuje przed pójściem naprzód. Staram się o tym nie myśleć.
Miałam szczęście albo nieszczęście trafić na przyjaciela, który żył dla mnie , nie dla siebie. Który wiem, że nadal czeka i będzie czekał na mnie jeszcze długo choć ja nie dałam nadziei. Który jest zupełnie inny niż mój mąż egoista . To człowiek, przy którym czułam się ważna, potrzebna i zaopiekowana. Znam przyjaciela dość długo - wiem jaki jest , ma oczywiście wady , ale podstawową zaletą jest to, że się troszczy i dba o drugiego człowieka , że  jest ciepły i potrafi  stworzyć bliskość. Że pomaga we wszystkim : w porządkach , w zakupach , w problemach codziennego życia sam z siebie . Jest samotny od zawsze z wyboru , mówił że czekał na mnie. Wiem, że nie zamieszkalibyśmy teraz razem z powodów różnych,  moich - nie jego , byłby to związek częściowo na odległość. Dlatego ja skończyłam , bo nie chciałam mu zamykać okna na przyszłość. Nie dlatego, że wygasło to co czułam. Ale ja wiem, że on czeka. Pomimo wszystko.
I nie poradzę , że mam to w sobie , że porównuję jego i męża. On pokazał mi, że można inaczej.
Kiedy przychodzę z pracy zmęczona , to nie wita mnie nikt - mąż przy kompie. Nigdy nie usłyszałam w domu "może ci pomóc?"
Tak już ma być zawsze? Ani bliskości, ani pomocy.
Dziś mieliśmy z mężem mieć dzień dla siebie , tak wyszło ode mnie - propozycja. Chciałam pójść do restauracji , zjeść jakiś dobry deser, może do pubu , po prostu  spędzić razem czas sprawdzając, czy potrafimy to razem robić w ogóle, spędzać czas żeby sprawiało nam to przyjemność. Skończyło sie na zamówionej do domu pizzy - no bo skoki są, i jemu się nie chce.

Przyjaciel pokazał mi, że tak być nie musi.
Czasem myślę, że może lepiej być samemu niż tkwić w tym marazmie co jest?
Bo to już nie jest kwestia mojej zdrady i wybaczenia . Tylko kwestia tego, że coś do tej zdrady doprowadziło. Mąż sie nie zmieni - zawsze będzie egocentrykiem.
Warto tak żyć?

Czemu Twój mąż nie powiedział Ci prawdy? Czemu Cię oszukiwał? Pewnie z tych samych powodów, dla których Ty jemu nic nie podziałaś o swym romansie, bo to przecież nie od Ciebie mąż dowiedział się prawdy.

Nie masz siły. Nie ukrywaj swej złości, to jej blokowanie powoduje Twą bezsilność.

Jeśli chowasz złość, to żalenie się nie pomoże.
Jeśli chowasz złość, to pozbądź się jej. W reaktywowaniu związku, prawdopodobnie, nie pomoże, za to w odnalezieniu siły - tak.
Rozumiem też, że odpłakać musisz swoje, ale zajrzyj czy nie ma w Tobie żadnych innych uczuć prócz żalu.

rozmawialiśmy - zero skruchy
stwierdził, że zaangażował się emocjonalnie , w sobotę się z nią ma spotkać
scedował wszystko na mnie - moja wina , ona się napatoczyła i go pocieszała po tym co ja zrobiłam
powiedział, że wszystko moja wina
nigdy nie usłyszałam : tęsknię, nie mogę się ciebie doczekać, kocham - ona usłyszała i poczytała to wszystko czego ja nigdy nie miałam
i wszystko moja wina
moja