Zbyt późno.. - Netkobiety.pl

cześć, przeczytałam, współczuję
jeśli można - ja to widzę tak:
czy on powiedział Ci, że chce z Tobą być?
to nie jest Twoja wina, że się odważyłaś, zakochałaś, powiedziałaś - powiedziałaś prawdę, więc nie masz sobie nic do zarzucenia.
z tego, co rozumiem, co przeczytałam: przytulałaś się do niego, on do Ciebie - jeszcze przed wyjazdem. jak przyjaciele, jak kumple, prawda? mogło to dla niego tak wyglądać? przecież nic nie wiedział.
dopiero na wyjeździe mu powiedziałaś i wtedy odpowiedział, że się z kimś spotyka. tak?
tu dopiero zaczyna się konflikt - mam rację? - kiedy mimo tego, że wiedziałaś, że kogoś ma, próbowałaś go przekonać, jakoś zdobyć? myślałaś, że przytulaniem i całowaniem zmienisz jego zdanie.
ale to tak nie działa. i to Ci mówię z własnego doświadczenia. z doświadczenia moich kumpli, mojego chłopaka - że dla nich fizyczna bliskość, całowanie, przytulanie, seks to nie jest to samo co np. dane słowo, postanowienie, uczucie, miłość;
Twój kolega mógł już wtedy "być"/ spotykać się z tą dziewczyną, może jej obiecał, że będą razem, może dał słowo, zobowiązał się - to dla niego ważne.(a przynajmniej powinno). przykro mi to stwierdzić, ale tak - pobawił się Tobą; dałaś mu się wykorzystać w tym sensie, że dałaś się całować, przytulać, spałaś blisko;
najgorsze to chyba to, że liczyłaś na to, że dzięki temu zmieni zdanie. a obiecał Ci to? sama narobiłaś sobie nadziei. on sprawę postawił jasno - powiedział, że spotyka się z kimś. i nieważne jak im się układa - czy znają się dłużej, lepiej, gorzej, ale teoretycznie są parą.

wyobrażam sobie, że to Cię boli. będzie bolało trochę, ale wierz mi, lepiej teraz doświadczyć coś takiego i mieć nauczkę na przyszłość. będzie dobrze, przemyślisz to wszystko, poukładasz sobie w głowie i w sercu. jesteś wrażliwa, a z tego co piszesz - wnioskuję, że rozsądna. chciałaś się upewnić w swoich uczuciach zanim cokolwiek zdziałałaś. warto, myślę, na przyszłość upewnić się też w uczuciach chłopaka, albo przynajmniej w jego postanowieniu, zanim zaczniesz go dotykać.
to piękne, że się zakochałaś, bardzo odważne, że mu powiedziałaś. to już jego sprawa, że nie poczekał. mógł poczekać, skoro tak Wam się dobrze spędzało czas. ale to jest tylko teoretyczne gdybanie.

moje doświadczenie - mój chłopak, kiedy już byliśmy ze sobą, spotkał dziewczynę. koleżankę, która się w nim zakochała. przyznała to, on mi to też powiedział. ona sama nawet do mnie w tej sprawie napisała. rozstałam się z chłopakiem, choć dla mnie to było ciężkie. tylko po to, żeby on się mógł na spokojnie określić. nie wiem, czy dobrze zrobiłam czy nie; on nie był z nią, nie powiedział, że ją kocha. a mimo to mówi, że mógłby się z nią przespać, mógłby się przespać nie tylko z nią; całowali się, dotykali po tym jak ja się z nim rozstałam; ale z nią nie jest. nie dał jej takiej szansy. mnie za to cztery razy powiedział, ze jak mu każę wrócić, to wróci. kazałam. nie wiem, co dalej, ale wiem jedno - że ważniejsze dla niego było kiedyś dane słowo, niż fakt, że z kimś się przytuli czy pocałuje. oni, mężczyźni, chłopcy, są inni. trochę inaczej myślą, inaczej widzą świat. to wielka sztuka się dogadać. a domysły są bardzo, bardzo destrukcyjne. ale uda się, trzeba próbować. o każdą miłość się trzeba starać.

życzę w życiu dużo normalnych, jasnych sytuacji

Było dla niego tak ważne, że poszedł sobie poszaleć z inną dziewczyną. Sprawdził ją, sprawdził ciebie i wrócił tam gdzie mu wygodniej było.

91kamilka użalanie się nad sobą nic ci nie da. Walcz o niego. Jest zafascynowany jakąś panienką, która go nie spławia, która poświęca mu swój czas i uwagę. On się starał o ciebie kilka lat, a ty się poddajesz po paru tygodniach....i marudzisz na niego i na siebie. Weź się w garść i walcz. Sama wyjdź z inicjatywą choć kurde jeden jedyny raz, a nie zawsze i ze wszystkim czekasz na niego.

Skończ to księżniczkowanie.

Staraj się tak, jak on starał się o ciebie. Bądź przy nim, staraj się go gdzieś zapraszać itp.

Ale możliwe też, że gra jest nie warta świeczki, bo starał się chłopak dwa lata, ty go non stop zbywałaś, a teraz kiedy ma inną, to sobie o nim przypomniałaś.....

najgorsze jest to że kontakt nam się praktycznie już urwał.. W kościele widuję jego rodziców, zawsze mnie obserwują, kłaniają się moim rodzicom.. Całkowicie kontaktu nie mamy już 1,5tyg.. Z boku to wygląda tak, że jak zobaczyłam że ktoś pojawił sie w jego życiu to nagle się ogarnęłam, nagle uświadomiłam sobie że nie jest mi obojętny, że zdałam sobie sprawę z tego co tracę.. TO NIE TAK! nie miałam pojęcia, że z kimś się spotyka.. nie miałam pojęcia, a poznała ich moja dobra koleżanka z którą się znam od małego On wydaje mi się że jest silny, skoro tak długo się starał.. Nie wiem skąd brał tą siłe, nie wiem.. Znam się dobrze z jego bratem ciotecznym, za którym on nie przepada.. Jemu on cos takiego powiedział ''Kamila zawsze była na nie, teraz zmieniła zdanie i mam rzucic wsyztsko i do niej lecieć?", mi mówił, że jakby teraz zmienił decyzję to czułby się nie wporzadku wobec wszystkich.. nie do końca wiem o co mu wtedy chodziło, ale podejrzewam,że głupio by mu było wobec rodziców, kumpli, rodziny, że tu miał dziewczyne która od razu była na tak, a poleciał jak pantoflarz do mnie...

Normalnie skąd ja to znam

Uwierz mi, to co wyrządziłaś mu przez te 2 lata jest nie do opisania słowami. To trzeba przeżyć.
Postąpił rozsądnie - wybrał kobietę, która dała mu szanse, nie kobietę, której nagle zabrakło chłopców w friendzonie.

Jeżeli coś naprawdę czujesz, to IMO poczekaj aż rozleci się jego związek i wtedy uderzaj. Nie wyrwiesz go "tamtej".

jesli mogę, to tylko odpowiem na post yoghurt007 "Było dla niego tak ważne, że poszedł sobie poszaleć z inną dziewczyną. Sprawdził ją, sprawdził ciebie i wrócił tam gdzie mu wygodniej było"

nie było mu ze mną na pewno wygodniej. to ona koło niego skakała, a ja nie. ją ma prawie pod nosem, a do mnie musi jechać kawał drogi. ona się we wszystkim z nim zgadza, a ja się prawie ciągle z nim kłócę. ona kocha to samo co on i uważa że na tym polega druga połówka, a ja mam też inne upodobania, nie wszystko nas łączy, mam swój świat, ale jego bardzo szanuję.
własnie dlatego, że ja jestem taka "trudna", to zaczął się wahać. ale nie odszedł na amen, tylko się zastanawia - a to oznaka głębszego myślenia = zaangażowania;

i nawiązując do głównej historii tego wątku - mnie, jeśli by na chłopaku zależało, to starałabym się z nim zaprzyjaźnić. pogodzić się z myślą, że możemy nigdy nie być parą, ale przyjaźń będzie i będzie trwała, mocna, silna, bo po przejściach, wypróbowana. wierz mi, że prędzej czy później i tak wygra ta więź, która jest prawdziwa

Ja się zgadzam z miroir. Jeżeli facet jest honorowy to dane słowo jest dla niego najważniejsze. Jeżeli coś obieca, to będzie się tego trzymał choćby nie wiem co. Może Cię przytulać, całować być dla Ciebie wsparciem w każdej sytuacji, ale jeśli nie jest pewien, że może coś zrobić, to Ci tego nie obieca. Tamtej pewnie obiecał no i są efekty... Przykre, ale tak jest. Lepiej chyba nie robić sobie nadziei. A z drugiej strony, mówisz, że nadzieja matką głupich, ale umiera ostatnia... Nie wiem co Ci poradzić... Wiem jak się czujesz i nie zazdroszczę...