co wolno w zyciu? - Netkobiety.pl

Miriam dlaczego Ty z nim jesteś? Wiesz o jego zdradach i nadal z nim jesteś po co? Wytłumacz po co? Nie rozumiem po co się tak katujesz. Na Twoim miejscu męża kopnęłabym w tyłek jak bym wiedziała co robi i zaczęła układać sobie życie sama bądź z kimś innym. Z kimś kto będzie mnie szanował,nie będzie poniżał. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie. Dlaczego nie umiesz się z nim rozstać? Po co Ci taki mąż?

Tak to już niestety bywa, że gdy facet zdradza i zdobywa kolejne kobiety jest ,,100% ogierem" a gdy zdradza kobieta jest... No właśnie, panią lekkich obyczajów. Obojętnie, jakby nie było, to kobieta będzie tą złą. Nie warto więc wchodzić w jakieś poboczne związki.
Co Ci zatem wolno, droga Miriam? Niezaprzeczalnie być szczęśliwą; kochać i być kochaną.
Skoro Wasz związek od dawna istnieje już tylko w dokumentach chyba czas najwyższy to zakończyć. Tak, jak dziewczyny pisały- mąż, który zdradza Cię od lat a wspólny dom traktuje jak hotel nie jest Ciebie wart.
Jak sama piszesz pragniesz miłości, dotyku, poczucia wyjątkowości- jak każda kobieta. Na pewno istnieje gdzieś mężczyzna, który mógłby Ci to dać i zachwycić się Tobą. Uwolnij się wiec od tego, co Cię powstrzymuje i daj sobie szansę na to, by żyć tak, jak chcesz.

Miriam to nie jest miłość. Miłość nie polega na tym co robi Twój mąż. On się nie zmieni,bo po co? ma żonę,która toleruje jego zdrady. Po co ma to zmieniać. Jemu taki układ odpowiada. Może gdybyś postawię wszystko na jedna kartę on by coś zrozumiał. Ale w tym wypadku on nie widzi sensu żeby coś zmienić. Pewnie ma uprane,ugotowane,wysprzątane. Żyć nie umierać. Musisz coś zrobić bo nigdy nie będziesz szczęśliwa.

To nie zaciskanie zębów, to marnowanie życia. Cierpienie, zaciskanie zębów, bunt to jedynie objawy.
Jeżeli opisaną sytuacją nazywasz CHYBA toksyczną, to widać że jeszcze nie nadszedł ten czas, że sięgnełaś dna. Bo skoro boisz się łez rozstania, bardziej od łez cierpienia, no to nie dojrzałaś. Miłość ma wiele twarzy. A miłości może towarzyszyć wiele uczuć, które absolutnie nie wykluczają jej istnienia.

Dziekuje ze do mnie piszecie! To dla mnie duzo znaczy!

Ja juz musze zmienic cos w tym ukladzie, bo boje sie, ze sie ze mnie zrobi taka zgorzkniala stara baba, ktora tylko narzeka i nie spodziewa sie od zycia niczego dobrego. Juz przestalam sie smiac i nigdy nie mam dobrego humoru.
Zyje z mysla, ze trzeba sie obudzic, trzeba wsta i isc do pracy, trzeba przezyc kazdy dzien i tak jeszcze 30Co robicie, zeby sie wyzwolic z takiego stanu?

jak czytam Twojego posta to trochę jakby o mnie.
Też jestem w związku, w którym nie ma miłości, nie ma seksu, nie ma żadnego dotyku. Jest wyzywanie, są kłótnie....a potem jak gdyby nigdy nic ustalanie zakupów, obiadu itp. W tych chwilach myślę, że jakoś to będzie .... ale czemu jestem taka głupia. Tkwię w małżeństwie i jestem totalnie samotna. Zamykamy się w dwóch osobnych pokojach i tak żyjemy obok siebie.
Po prostu brak mi odwagi żeby to zmienić, brak mi odwagi zostać samą ( z dzieckiem) i iść do przodu.
Po prostu nie wierzę, że mogłabym kogoś spotkać i pokochać i że ktoś pokochałby mnie. ( bo jestem po 30-stce, bo mam dziecko, bo cała jestem nietaka).
Mój mąż wmawia mi, że taki stan rzeczy jest z mojej przyczyny, że przeze mnie on nie ma sensu ani ochoty żyć. Że ja go zniszczyłam i że zniszczę każdego. W jaki sposób? Chyba nie potrafi określić, potrafi tylko oskarżać.
Staram się, próbuję być normalną żoną...dbającą o dom, o dziecko...o męża już nie (bo go praktycznie nie mam).

Małżeństwo to nie tylko opłacanie wspólnie rachunków, zakupy i gotowanie ... w tym musi być dotyk, całus, seks, rozmowy o wszystkim i niczym - bo tego my kobiety chcemy. Wiem, że muszę coś zmienić.
Mój maż dla odmiany wiele razy mi powtarza, że nie chce ze mną być.
Kurczę tutaj potrafię się wymądrzać, a tak naprawdę w życiu niewiele potrafię z tą sytuacją zrobić.

Przygotowałam pozew i dzisiaj wybieram się do sądu. Trzymajcie kciuki żeby mi nie zabrakło sił i pozew wreszcie znalazł się w sądzie.

Co możesz? Możesz wszytsko na co tylko masz ochotę. A co moim zdaniem powinnaś... to odejść od niego i zacząć wreszcie żyć tak jak na to zasługujesz. Ktoś wyżej dobrze to okreslił - zacząć oddychać!

gdy człowiek zostaje samemu, nabiera dystansu, w ciszy potrafi wsłuchać się w siebie, widzi wszystko jasniej, wyraźniej. dlatego warto zdecydować się na taki krok:)

ja chce Rozwiazywac wszystkie sprawy, otwarcie o nich mowic, chocby byly trudne. NIGDY nie wyzywam, obrazam, nie mowie takich rzeczy, ktorych potem moglabym zalowac. On odwrotnie. Rzuca epitetami, neguje we mnie wszystko, zrzuca odpowiedzialnosc za to, ze nam sie nie udaje. Tylko raz sie przyznal,, ze zle postepuje. Potem szybko o tym zapomnial. W tej chwili kazda probe rozmowy zbywa albo sie obraza, zeby tylko nie rozmawiac.
Ale - nie chce sie rozstac. Czasem nawet sie postara o mnie, bardzo sie postara. Tylko ze to staranie pozostaje w ramach wytyczonych granic: nie ma seksu, nie ma rozmowy, zabezpieczony haslami komputer, z telefonu wykasowane niektore polaczenia. Kiedy mowie, ze w malzenstwie jest miejsce dla dwojga nie trojga, on sie zgadza ze mna. A potem i tak robi swoje.
Teraz najwazniejsze to przestac sie bac zrobic ten osttni krok.
Z Waszych odpowiedzi widze, ze nie tylko ja sie boje, nikomu nie jest latwo wycofac sie - szczegolnie, gdy wina bardziej lezy po drugiej stronie, i gdy czlowiek jeszcze sie ludzi, ze to wszystko da sie odkrecic i jak w bajce beda zyc dlugo i wszczesliwie.....

jak latwo sie samemu oszukiwac! Drugiej osoby nigdy bym nie oszukala, a siebie - czemu nie! Oni sa z nami w takiej sytuacji bo maja dom, wszystko jest zadbane, jak choruja ktos poda herbate, jak sie chce mozna pogadac.  Czy jakis facet moglby sie wypowiedziec na ten temat? Czy rzeczywiscie tak to jest, ze mozecie tkwic latami w zwiazku dla kotleta i czystej koszuli??? I NIGDY sie do tego nie przyznacie???
Jestem bardzo wdzieczn za wszystkie odpowiedzi, czytam bardzo dokladnie i jeszcze raz przeczytam wieczorem, zeby nic waznego nie pominac. Dziekuje za Wasze rady, ale niektore - choc widze ze sluszne i wartosciowe sa dla mnie obecnie nie-do-wykonania. Przepraszam za wyrazenie, ale to w czym w tej chwili tkwie nazywa sie chyba "czarna dupa". Ciezko sie z tego wygrzebac.

Pewnie nie raz zastanawiasz się gdzie podział się ten uroczy nicpoń z którym chciałaś przejść przez życie ?
Nadzieja umiera ostatnia Ty masz nadal nadzieję dlatego z tym człowiekiem jesteś razem a jednak osobno wiem jakie to przykre .
Sama przeglądałam zdjęcia w rodzinnym albumie i myślałam miało być tak pięknie dwoje a było inaczej
Decyzja być albo nie być dojrzewa po woli ,boimy się samotności problemów dnia codziennego co z tego że nas już nie ma ale przecież on spi w pokoju obok złudne bezpieczeństwo ale jest co że zdradza wraca do domu i jest czasem czarujący i dobry punkt dla niego ma sumienie a że bardziej gryzie ono nas nie jego w czym rzecz wróciłem o co cale halo .
No tak ale cały syf jest na Twojej głowie a tu jakoś współczucia z drugiej strony nie widać.
Dzieci prawda jest taka że to kobieta je ma (nie mówimy o ty co pozostawiały swoje pociechy ) ale o tych co kochają swoje dzieci i tkwią w związkach które raczej uwierają niż wnoszą coś dobrego .
Powielanie modelu ojciec mógł ja tez mogę jakoś matka nie protestowała dlaczego ty masz pretensje i się czepiasz ?
Czasem życie w pojedynkę to lepsze wyjście niż życie (patrz wegetacja we dwoje)
Ale tę decyzję musisz podjąć sama a łatwo nie jest ja swojej nie żałuję tyle że mogłam podjąć ją jakieś 15 lat wcześniej ale wynik osiem tez nie jest zły teraz wiem że żyję a dzieci poparły wbrew pozorom moją decyzję .

mam syna, ma 24 lata i ciagle mnie pyta dlaczego sie nie rozwiodlam. CIagle powtarza, ze nic sie nie zmieni na lepsze. Sam ma problem, bo maz dla niego tez jest niedobry. Czasem mi wypomina, ze musial tez w tym tkwic!

A do watku "kobiety kochajace za bardzo" zagladalam.... Jest nas chyba wiecej niz tych szczesliwych i radzacych sobie ze wszystkim w sam raz.

Anula, on dalej jest uroczy i caly w plasach - ale juz nie dla mnie. Dla innych. Mialam okazje to ogladac.

wszystkie bajki kończą się żyli długo i szczęśliwie ale to bajki dla dzieci w dorosłym życiu tak nie jest niestety są trudne sprawy i wybory nie każdy zna słowo kompromis ale w twoim przypadku Ciebie nie dotyczy .Jesteś postawiona przed faktem dokonanym ale to ty się wahasz .
Ciepły obiadek ,wysprzątany domek i opozycja przeciw żonie w różnych pozycjach z kochanką .
Twoje życie Twój wybór posłuchaj się syna jest widzem obok i widzi więcej niż ty choć w tym uczestniczy .

Ok! No to super. Czyli Ty trzymasz klasę jak za czasów narzeczeństwa, a on stoczył się. Ja swojej żonie też nigdy przykrych rzeczy nie powiedziałem i mam z tego powodu satysfakcję.

W sumie to i tak gratuluję, że potrafisz z nim jeszcze o zdradzie rozmawiać tak wprost. Robi wrażenie.

No co Ty! Nie ma takiej osoby, co by się nie bała. Ale chyba przydałoby się trochę chłodnej kalkulacji, jakiegoś biznes-planu, co będziesz robić. Jak podzielicie majątek, dochody, mieszkanie, itd. Czy będziesz bezpieczna? Dasz radę to wszystko zaplanować bez podejmowania emocjonalnych decyzji?

Raczej nieprawda. To niemożliwe, że dla kotleta i czystej koszuli. NIE, NIE! Kotleta można kupić za parę zł, a koszulę prasuje się parę minut. Jeśli miałbym podać powody, to chce mieć baby na boku, przygody, seks, ale chce być bezpieczny -- mieć dom, mieć gdzie spać, mieć swoją sofę, komputer, TV, pieniądze, drugą osobę w pobliżu, nie bać się samotności, spokój, stabilizację. Wie, że nie zwiąże się z żadną z tych kobiet, bo ich może nie kocha, a jak kocha, to wie, że za rok będzie inna, bo żaden z romansów nie jest trwały. W domu ma dobrze, bo żona jest na poziomie, jest spokój, może z nią trwać do śmierci bez trwogi o samotność. Jeśli mąż zdradzał, to pewnie będzie zdradzał dalej, ale nic trwałego nie zbuduje.

Sama siebie NIE oszukujesz, tylko po prostu masz nadzieję, a to zupełnie co innego. Pytanie czy nadzieja jest uzasadniona, a jeśli nie jest, to skoro w tym trwasz, to pewnie jest inny powód -- być może właśnie sprawy materialne, bezpieczeństwo.

Proponuję, abyś zaczęłła iść swoją drogą, niezależną. Oznacza to na przykład że nie będziesz śledzić SMS-ów, albo poświęcać się dla męża. Oznacza to że nie będziesz go atakować, nie rozpoczniesz teraz walki. Po prostu zrobisz coś dla siebie. Możesz nawet zacząć już prowadzić niezależne życie -- praca, fryzjer, kosmetyczka...? Można mieszkać w jednym mieszkaniu a jednak prowadzić każdy swoje życie. Wychodzisz gdzieś? Masz koleżanki?

Sam 22,  dziekuje ze odpisales, to co napisales jakos paradoksalnie zadzialalo "lagodzaco". Ja juz chodze do fryzjera, kosmetyczki, dbam o siebie bardzo. Innym sie podobam - nie narzekam na brak adoratorow. Kiedys bylam bardzo atrakcyjna teraz juz troche mniej (ale przeciez chyba nie tylko o to chodzi???) Tylko on mnie nie chce!
Masz racje, musze sie zajac soba w sensie odwrocenia uwagi od meza i nieczynienia z niego sensu zycia.i to zaczelam robic. Nic nie sprawdzam, nie dzwonie, n ie pisze - nie narzucam sie. Jesli nie moge szybko zrobic z tym porzadku, zrobie powoli. W koncu nawet jesli to potrwa rok, to jest to nic w porownaniu do 26 lat.
Ja tylko juz nie wierze w facetow, nie wierze w relacje, malzenstwa....Poczytalam sobie tutaj, co robia faceci i jak sie zachowuja. Jak nic dla nich nie znacza takie wartosci jak uczciwosc, odpowiedzialnosc, honor nawet!  I bol osoby, ktora byla bliska i nic nie zrobila, zeby to zniszczyc!
Sorry, ze tak pisze o facetach - pewnie kobiety tez nie sa swiete, ale chyba nie w takiej skali.

Catwoman, wydaje mi sie, ze nie jestem pustoglowym stworzeniem bez zainteresowan. Rozumiem z tonu Twoich postow, ze nie pochwalasz mojego postepowania. OK - Twoje prawo. Ale to nie oznacza, ze jestem bezmozgim glupkiem, na dodatek n ieszanowanym przez swoje dziecko. Nie bede Ci teraz udowadniac tego, ale nie wyciagaj zbyt szybko wnioskow. Jestem tutaj - bo na pewno mam jakis deficyt i nie umiem poradzic sobie ze sprawa, ktora opisalam.
O atrakcyjnosci fizycznej pisalam dlatego, ze jak wspominalam wyzej maz ze mna nie spi. A wiem, ze dla niego sa wazne te zewnetrzne, fizyczne atrybuty.
Maz ceni mnie za poczucie humoru i twierdzi, ze nikt go nie rozumie w pol slowa - tak jak ja i nikt go nie umie tak rozsmieszyc. Ale widac to wszystko za malo, albo nie jestem ta jedyna, albo jeszcze cos innego.

Kiedys bylo inaczej, bylo duzo milosci i namietnosci, i to on chcial sie koniecznie zenic! ale to bylo dawno. Ale sadze, ze po latach w NORMALNYCH malzenstwach na plan pierwszy wysuwa sie raczej przyjazn, czulosc, przywiazanie i szacunek za wspolne lata. Wtedy lepiej byc kumplami z lekka nutka namietnosci.
Teraz nie moglibysmy byc przyjaciolmi, bo ja sie nie przyjaznie z osobami, ktore klamia, kreca, sa nieuczciwe i dwulicowe! Nikt z moich przyjaciol taki nie jest, i ja tez taka nie jestem.

Rozwód byłby dobrym rozwiązaniem, bo dałby Ci szansę na zupełnie nowe życie. Mężczyźni, którzy wiążą się z mężatkami, chcą dyskrecji, bo sami są żonaci albo kogoś mają. A Tobie przydałby się ktoś na stałe, nie z doskoku.

Zachęcam również wszystkie "poszkodowane" kobiety by zaczeły współprace z psychologiem;
wiekszosc o ile nie wszystkie te decyzje wynikają z psychologicznych problemów ze sobą siegających dzieciństwa i uwagi rodziców.

Pora na działanie

Złożyłam wczoraj pozew (ze łzami w oczach), a jak przyszłam do domu to kamień spadł mi z serca. (mąż się nie odzywa, izoluje się do innego pokoju).

Zobaczymy jak będzie dalej, czy sprawa pójdzie gładko. Nie wiem czy dla sądu to jakiś problem, że nadal mieszkamy razem, bo pani sprawdzająca pozew chyba trochę się zdziwiła. ( a może tylko upewniała się czy tak jest)

Ciężko będzie po 10 latach bycia razem wszystko podzielić, ale jakoś trzeba.

Chyba źle się wyraziłaś -- chcesz seksu z facetem bez angażowania się emocjonalnego. Za takie stwierdzenie wielu by Cię ukamieniowało tutaj. Ale niestety czasem człowiek tak ma. Są chwile że jest to strasznie męczące.

Miriam, tu masz wszystko, moim zdaniem, ale nie dochodzi do Ciebie. On za coś pokutuje.

W świetle najnowszego Twojego wątku, to pewnie już nie ma znaczenia. To było dynamiczne i pewnie już za późno. Był czas na załatwienie sprawy po tym , jak się wyniósł z łóżka małżeńskiego.

Kobiety poradzą Ci rozwód. Ja uważam, że Mężczyzna nie kłamie, gdy mówi, że kocha, najwyżej znaczy to dla niego coś zupełnie innego, niż dla Kobiety. I tu się rozmijają desygnaty pojęĆ.

Odpiszę Ci pewnie w tym najnowszym wątku.